Πάρε-Δώσε

Ως γνωστόν, στις 11 Μαρτίου 2011, ένας ισχυρός σεισμός μεγέθους 9.1 Ρίχτερ έπληξε την Ιαπωνία, τον οποίον ακολούθησε ένα τεράστιο θαλάσσιο σεισμικό κύμα (ελληνιστί «τσουνάμι»).

Δεν θα σχολιάσω αυτόν κάθ’ αυτόν τον σεισμό, αλλά μια αποστροφή τού λόγου ενός δημοσιογράφου, ο οποίος μάς «ενημέρωνε» μέσω τηλεοράσεως (μού διαφεύγει ο σταθμός και ο δημοσιογράφος· άλλωστε δεν έχει σημασία αυτό), για το μέγεθος τών καταστροφών που προκάλεσε ο σεισμός.

Με έκπληξη λοιπόν, ακούω κάποια στιγμή από τα χείλη τού δημοσιογράφου την στερεότυπη δημοσιογραφική ατάκα: «Τα κτήρια κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι». Και την ώρα που αμόλαγε αυτή την κοτσάνα, δίνοντας εντύπωση βιβλικής καταστροφής, έδειχνε να πέφτουν στο έδαφος κάτι σοφάδες και γυψοσανίδες (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων).

«Και γιατί είναι κοτσάνα;», θα μού πείτε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

To 1977, στα πλαίσια προηγούμενης απόφασης που έλαβε το Συμβούλιο Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης και όριζε την αύξηση τής παραγωγής ενέργειας για τις ανάγκες τής χώρας, δημιουργήθηκε το εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας με το όνομα Τσερνομπίλ (Πλήρες όνομα: Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας τού Τσερνομπίλ – Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν), πλησίον τής ουκρανικής πόλης Πριπιάτ (κοντά στα σύνορα τής σημερινής Ουκρανίας, Ρωσίας και Λευκορωσίας), η οποία έγινε γνωστή πλέον και σαν «ατομική πόλη».

Το 1983, θα τεθεί σε λειτουργία, ο τέταρτος στην σειρά πυρηνικός αντιδραστήρας τού εργοστασίου. Τον Φεβρουάριο τού 1986, το περιοδικό «Σοβιετική ζωή», παρουσίαζε το εν λόγω εργοστάσιο ως «πρότυπο ασφαλείας», με την πιθανότητα ατυχήματος, να είναι σχεδόν ανύπαρκτη, παρ’ ότι μέχρι τότε τα ατυχήματα στο Τσερνομπίλ δεν ήταν κάτι το άγνωστο. Τα 30 ατυχήματα (αν και σχετικά μικρής έκτασης) που είχαν συμβεί (σύμφωνα με τα αρχεία τής KGB) μεταξύ τών ετών 1977 και 1983, αποδείκνυαν το ακριβώς αντίθετο. Ότι δηλαδή η κατασκευή τού εργοστασίου ήταν προβληματική. Ειδικά ο μοιραίος αντιδραστήρας υπ’ αριθμόν 4, μπήκε σε λειτουργία εσπευσμένα, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, με αποτέλεσμα να τεθούν σε δεύτερη μοίρα οι κανόνες ασφαλείας και οι σχεδιαστικές προδιαγραφές.

Τα τραγικό δυστύχημα, θα συμβεί στις 00:23 (ώρα Ελλάδος) την 26η Απριλίου τού 1986, μετά από μια σειρά διαφωνιών και λανθασμένων εκτιμήσεων και χειρισμών τών υπεύθυνων, στα πλαίσια δοκιμών ασφαλείας. Ο αντιδραστήρας υπ’ αριθμόν 4 θα εκραγεί, λόγω υπερθέρμανσης, σκοτώνοντας άμεσα δυο άτομα που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στον χώρο τού αντιδραστήρα, σε σύνολο 200 περίπου συνολικά εργαζομένων που βρίσκονταν στο εργοστάσιο.

Η καταστροφή μόλις είχε αρχίσει …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες τής Βαρκελώνης, το 1992, οι φίλαθλοι θα είχαν την χαρά να απολαύσουν εντός τών γηπέδων, την πιο διάσημη, ίσως, ομάδα καλαθοσφαίρισης (μπάσκετ) που εμφανίστηκε ποτέ στους αγωνιστικούς χώρους: Την εθνική ολυμπιακή ανδρική ομάδα τών Ηνωμένων Πολιτειών, ή όπως έμεινε γνωστή στην αθλητική ιστορία, την «ομάδα όνειρο» (dream team).

Η ιδιαιτερότητα αυτής τής ομάδος, ήταν πως για πρώτη φορά αγωνίζονταν σε διεθνή αθλητική διοργάνωση, οι επαγγελματίες παίκτες τού αμερικανικού πρωταθλήματος (NBA). Μέχρι τότε, την αμερικανική ομάδα μπάσκετ εκπροσωπούσαν οι ερασιτέχνες παίκτες τού πανεπιστημιακού πρωταθλήματος (NCAA). Η απόφαση τής FIFA, το 1989, να επιτρέπεται η συμμετοχή και τών επαγγελματιών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, άνοιξε διάπλατα την θύρα, στους διάσημους αστέρες τού αμερικανικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης, που μέχρι τότε αγωνίζονταν όλοι μαζί στο ίδιο γήπεδο, μόνο μια φορά τον χρόνο, στον αγώνα Δύσης και Ανατολής (All star game). Και πάλι όμως, το παιχνίδι αυτό αποτελούσε μια ενδοαμερικανική υπόθεση, που στερούσε την παρουσία τους από τα διεθνή γήπεδα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η παρουσία αυτής τής ομάδας στην Βαρκελώνη, επισκίασε κάθε άλλη. Τα ινδάλματα τής «Dream Team» αποθεώνονταν από όλους σχεδόν τούς φιλάθλους, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής. Παίχτες αντίπαλων ομάδων, τούς ζητούσαν…αυτόγραφα και αναμνηστικές φωτογραφίες μαζί τους. Οι παίχτες τής «Dream Team», εκπλήρωσαν σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες των φιλάθλων. Μετέτρεψαν το κάθε παιχνίδι σε περίπατο, προσφέροντας και αρκετό θέαμα.

Οι αντίπαλοι, γνώριζαν εκ τών προτέρων την «μοίρα» τους και προσπαθούσαν απλά να κρατήσουν την διαφορά τής ήττας σε αξιοπρεπή επίπεδα. Αν μπορεί να κριθεί αξιοπρεπής η -κατά μέσον όρον- διαφορά τών σχεδόν 44 πόντων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όταν οι εργατοπατέρες τού ΠΑΜΕ (=ΚΚΕ) δεν «καπελώνουν» τις διαδηλώσεις (και τα -κομματικώς- ανεξάρτητα κινήματα πολιτών), τις απαξιώνουν.

Δεν υπάρχουν Έλληνες (ή έστω, Έλληνες πολίτες). Υπάρχουν οι κομμουνιστές και οι «άλλοι». Κι ως γνωστόν οι κομμουνιστές έχουν το «copyright» τής «αντίστασης».

Μετά θα βγουν με «οργισμένο» ύφος και θράσος χιλίων πιθήκων, να μιλήσουν για «το δίκιο τού εργάτη» και θα καλέσουν τον κόσμο να αγωνιστεί εναντίον τής «πλουτοκρατίας» και των «ιμπεριαλιστικών συμφερόντων».

Απλά θλιβεροί…

Θα πρέπει πάντως να τούς αναγνωρίσει κανείς, πως η περιφρούρησή τους είναι άψογη. Κράτησαν την παρέλασή τους «καθαρή» από τυχόν «προβοκάτορες» με ελληνικές σημαίες …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το όνομά του, έγινε συνώνυμο με την λέξη «μάγος». Ειδικότητά του; Οι αποδράσεις, τις οποίες τελειοποίησε σε μέγιστο βαθμό. Έμεινε στην ιστορία κι ως ο «βασιλιάς τών χειροπέδων».

Ο Χάρι Χουντίνι (Harry Houdini), γεννήθηκε στην Βουδαπέστη τής τότε Αυστρουγγαρίας, στις 24 Μαρτίου 1874. Το πραγματικό του όνομα ήταν Έριχ Βάις (Ehrich Weiss). Ήταν το τέταρτο παιδί από τα συνολικά επτά, του ραβίνου Μάγιερ Βάις (Mayer Samuel Weiss) και τής Σεσίλια Στάινερ (Cecelia Steiner), οι οποίοι μετανάστευσαν οικογενειακώς στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούλιο τού 1878. Έζησαν αρχικά στο Γουαϊσκόνσιν, όπου από το 1907, ο Χουντίνι ισχυρίζονταν ότι εκεί γεννήθηκε.

Εκεί, ο νεαρός Έριχ θα κάνει διάφορες δουλειές (πωλούσε εφημερίδες, γυάλιζε υποδήματα κ.α.), ασχολούμενος ταυτόχρονα και με τον αθλητισμό (τρέξιμο, γυμναστική και κολύμπι), έως ότου θα δει το πρώτο «μαγικό» από έναν ταχυδακτυλουργό. Η επίδραση που δέχθηκε ήταν ισχυρή. Έχει ήδη επιλέξει τον δρόμο του. Σε ηλικία μόλις εννέα ετών, κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση, αυτοπακαλούμενος σαν «Έριχ: Ο πρίγκιπας τού ανέμου», επιδιδόμενος σε τεχνάσματα με παιχνιόχαρτα. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, επηρεαζόμενος από τον Γάλλο «μάγο» Ζαν Χουντίν (Jean Eugène Robert-Houdin), ο οποίος θεωρείται «πατέρας» τής σύγχρονης ταχυδακτυλουργίας κι έμεινε γνωστός ως ο «βασιλιάς της τράπουλας», ο Έριχ Βάις, αλλάζει το επώνυμό του Χουντίνι. Το «ι», στο τέλος, το πρόσθεσε επειδή ένας φίλος του, τού είπε (λανθασμένα), πως στα γαλλικά σημαίνει «σαν τον Χουντίν», δηλαδή μεγάλος μάγος σαν τον Χουντίν. Το «Χάρι», σύμφωνα με τον ίδιο τον Χουντίνι, το «δανείστηκε», από έναν άλλο «μάγο» τής εποχής του, τον Χάρι Κέλαρ (Harry Kellar).

Το 1891, ο Χουντίνι ασχολείται επαγγελματικά πλέον με την «μαγεία». Ξεκινά, εστιάζοντας αρχικά σε τεχνάσματα με παιγνιόχαρτα, με παραστάσεις στον δρόμο και στο τσίρκο ως «Ο άνθρωπος τού ανέμου». Η επιτυχία όμως δεν ήταν η προσδοκώμενη …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »