Πάρε-Δώσε

Η Γαλλίδα Ιζαμπέλ Καρό (φωτογραφία) έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο από τις γυμνές φωτογραφίες του διάσημου Ολιβιέρο Τοσκάνι όπου φαινόταν το εξαιρετικά αδύνατο, απωθητικό, κοκαλιάρικο σώμα της και το λεπτό ωχρό της πρόσωπο με τα βαθουλωμένα μάτια και τα προτεταμένα δόντια.

Σκοπός αυτής της εκστρατείας ήταν η ευαισθητοποίηση πάνω στην νευρική ανορεξία και η αντίδραση στο πρότυπο της αποστεωμένης γυναίκας. Ένα πρότυπο, που έχει επιβληθεί από τους «μετρ της υψηλής ραπτικής» και τον κόσμο της μόδας και του θεάματος (αν και η Καρό απ’ ότι φάνηκε, δεν οδηγήθηκε σε αυτή την κατάσταση από την δική της ματαιοδοξία)· έναν κόσμο, όπου η ζυγαριά φτάνει ν’ αποτελεί προέκταση του σώματος. Ένα πρότυπο που ενισχύεται κι από την υπερπροβολή τους μέσα από τα ΜΜΕ, σε σημείο που αυτά τα σκελετωμένα κορμιά να θεωρούνται το «ιδανικό» πρότυπο γυναικείου σώματος, οδηγώντας νεαρά κορίτσια, αλλά και αγόρια, στην μίμηση, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο, ακόμη και την ίδια τους την ζωή, δυστυχώς σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμη και με την ανοχή ή παρότρυνση των γονιών τους.

Ήταν φωτογραφίες που ενοχλούσαν τους θεατές, όμως η Ιζαμπέλ Καρό δέχτηκε να είναι αυτή η πρωταγωνίστρια της καμπάνιας κατά της ανορεξίας θέλοντας να βοηθήσει και τον εαυτό της αλλά και τα χιλιάδες κορίτσια στον κόσμο που δεν βάζουν μπουκιά στο στόμα τους για να μοιάζουν με μανεκέν…

Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 2010, σε ηλικία μόλις 28 ετών…
Τα αίτια του θανάτου της Καρό που έπασχε από τη νόσο από 13 χρόνων δεν έγιναν γνωστά. Το 2006 η ηθοποιός-μανεκέν έπεσε σε κώμα αφού είχε φτάσει να ζυγίζει μόλις 25 κιλά με ύψος 1,65.

Η Καρό είχε αποφασίσει να αποσυρθεί και να ασχοληθεί περισσότερο με την υγεία της, μετά από ειδική θεραπεία που την βοήθησε να φτάσει τα 40 κιλά. Η ίδια είχε πει για τη συμμετοχή της στην φωτογραφική καμπάνια κατά της ανορεξίας το 2007: «Θέλω να αφυπνίσω τις συνειδήσεις αυτών που δεν γνωρίζουν ότι εάν δεν τρως, αρρωσταίνεις και πεθαίνεις».

Τον Ιανουάριο του 2011, η μητέρα τής Ιζαμπέλ Καρό, Μαρί, έγραψε τον τραγικό επίλογο, δίνοντας τέλος στην ζωή της, κυριευμένη από ενοχές για τον θάνατο της κόρης της. Η Ιζαμπέλ Καρό είχε αποδώσει ευθύνες και στην μητέρα της για την ασθένειά της. Η Μαρί Καρό είχε την εμμονή να δείχνει η κόρη της μικρή και όσο το δυνατόν πιο μικρόσωμη. «Δεν σταμάτησε ποτέ να με μετράει και να με ζυγίζει», είχε δηλώσει η Ιζαμπέλ. «Δεν συναναστράφηκα ποτέ με παιδιά, ενώ όταν έπρεπε να βγω από το σπίτι με κάλυπτε με πολλά ρούχα γιατί έλεγε πως ο καθαρός αέρας βοηθάει ένα παιδί να μεγαλώσει και η μητέρα μου δεν ήθελε να αναπτυχθώ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«“Δεν είχε ακόμα χαράξει”, έλεγε ο πατέρας μου, “όταν όλο το χωριό ξεκίνησε με θρήνους συνοδεία μερικών ζαπτιέδων (Tούρκων χωροφυλάκων) παίρνοντας τον δρόμο της εξορίας, με πολύ λίγα από τα υπάρχοντά τους, αφού τα πάντα έπρεπε να τα εγκαταλείψουν, γυναίκες, παιδιά και γέροι. Oι άνδρες είχαν συλληφθεί τις προηγούμενες μέρες και είχαν οδηγηθεί μακριά από το χωριό, στη γειτονική Kαισάρεια. Ύστερα από πορεία μερικών ωρών φτάσαμε στην Kαισάρεια και εκεί που πλησιάζαμε στην πλατεία της πόλης, από την κεφαλή της πορείας άρχισε ένας σπαρακτικός θρήνος που σε λίγο έφτασε και σε μας και μας κάλυψε. Aντικρύσαμε ένα φοβερό θέαμα. H πλατεία είχε μετατραπεί σε ένα δάσος με αγχόνες με τα άψυχα σώματα των αγαπημένων μας να κρέμονται. O θρήνος ξέσκιζε τον ουρανό, γυναίκες σφιχταγκαλιάζαν τα μικρά τους και περνούσαν μπροστά από τις κρεμάλες χωρίς να τους επιτρέπεται να σταματήσουν έστω και λίγο. Άλλες έπεφταν λιπόθυμες, κλαίγοντας σπαρακτικά τραβώντας τα μαλλιά τους. Oι ζαπτιέδες τις χτυπούσαν βάναυσα υποχρεώνοντάς τις να προχωρήσουν. Aδιάφορο για τον θρήνο των γυναικών, ένα χαμίνι, τουρκόπαιδο, ξυπόλυτο, τριγυρνούσε μέσα στις αγχόνες, καγχάζοντας και τραβώντας από τα πόδια τα σώματα των κρεμασμένων, τα έφτυνε, τα κουνούσε πέρα δώθε, και φώναζε χλευαστικά “Που είναι η Aρμενία σας;”. Kαι φυσούσε το πρωινό αεράκι κάνοντας τα άψυχα αθώα σώματα να αιωρούνται μέσα σε μια μακάβρια μελωδία που δημιουργούσαν οι τριγμοί από τα σχοινιά και τις αγχόνες».
Kαραμπέτ Kαλφαγιάν (Αρμένιος ιστορικός συγγραφέας)

«Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, η διαδικασία ήταν η ίδια. Έπαιρναν από διάφορα σημεία ομάδες των 50 ή των 100 ανδρών, που ήταν δεμένοι ανά τετράδες και τους οδηγούσαν σε ένα απομονωμένο σημείο, σε μικρή απόσταση από το χωριό. Ξαφνικά ακουγόταν ο ήχος από ντουφεκιές και οι Τούρκοι στρατιώτες που τους είχαν συνοδεύσει επέστρεφαν κατηφείς στο στρατόπεδο. Όσοι στέλνονταν να θάψουν τα πτώματα, τα έβρισκαν σχεδόν πάντοτε τελείως γυμνά, διότι ως συνήθως οι Τούρκοι τούς είχαν κλέψει όλα τους τα ρούχα. Σε περιπτώσεις που υπέπεσαν στην αντίληψή μου, οι δολοφόνοι είχαν εκλεπτύνει το μαρτύριο των θυμάτων τους εξαναγκάζοντάς τα να ανοίξουν τους τάφους τους προτού τα πυροβολήσουν…».
Χένρι Μόργκενταου (Αμερικανός πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία)

Η γενοκτονία των Αρμενίων, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην νεότερη ιστορία. Δράστες, οι συνήθεις ύποπτοι: Οι Τούρκοι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ακόλουθη εκπομπή του BBC που θα παρακολουθήσετε, καταπιάνεται με τα σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν συμβεί κατά καιρούς στους κόλπους τής Καθολικής Εκκλησίας. Eιδικότερα δε, ασχολείται με τα συχνά φαινόμενα παιδεραστίας.

Το εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι, ότι οι αρρωστημένες αυτές καταστάσεις λάβαιναν (και μάλλον εξακολουθούν) χώρα με την ανοχή και κάλυψη της Καθολικής Εκκλησίας. Ένας απ’ αυτούς που προσπάθησαν -και το κατάφεραν- για μεγάλο διάστημα να βάζουν τις βρομιές των ιερέων κάτω απ’ το χαλί, φιμώνοντας ταυτόχρονα τα θύματα των ανώμαλων ορέξεών των, ήταν και ο καρδινάλιος Γιόζεφ Ράντσινγκερ, δηλαδή ο μετέπειτα πάπας, που φέρει το όνομα Βενέδικτος ΙΣΤ’.

Η Καθολική Εκκλησία, αντί να καταγγέλλει αμέσως αυτές τις πράξεις στις αστυνομικές αρχές, αποβάλλοντας ταυτόχρονα από τις τάξεις της τους αισχρούς ιερείς, τους «τιμωρούσε» αλλάζοντάς τους ενορία κι αυτό μόνο στην περίπτωση που τέτοιες καταστάσεις ξέφευγαν από τα στεγανά τής συγκάλυψης. Τα δε θύματα υποχρεώνονταν να κλείνουν το στόμα τους, υπό τον φόβο τού αφορισμού που ήταν συνέπεια της παραβίασης του όρκου σιωπής με τον οποίον δεσμεύονταν από την Εκκλησία στα πλαίσια της…εξομολόγησης.

Στην εκπομπή μιλούν και μερικά από τα ίδια τα θύματα, που ως παιδιά βρέθηκαν έρμαιο των αρρωστημένων ορέξεων των «ανθρώπων τού Θεού» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ταινία «Ο Θεός που δεν υπήρξε» (The God who wasn’t there), είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή (2005) τού -πρώην χριστιανού- Μπράιαν Φλέμινγκ (Brian Flemming).

Ασχολείται κατά βάση με την ιστορικότητα του Ιησού και το μυθολογικό πλέγμα που τον περιβάλλει.

Η ταινία αγγίζει κάποια κρίσιμα σημεία, όπως την λήθη και την ανυποληψία στην οποία είχε περιέλθει ο Ιησούς για κάποιες δεκαετίες μετά την υποτιθέμενη σταύρωση κι ανάστασή του· την άγνοια που είχαν οι ιδρυτές τού Χριστιανισμού για τον βίο και την πολιτεία τού «θεανθρώπου» Ιησού, η οποία μεταφέρθηκε ετεροχρονισμένα στα «ιερά» Ευαγγέλια και πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο όλος μύθος· την άγνοια των σύγχρονων χριστιανών για την προέλευση της θρησκείας τους και του τρόπου με τον οποίον επιβλήθηκε· τις ομοιότητες βασικών στοιχείων τής θρησκείας τού Χριστιανισμού με στοιχεία προηγούμενων θρησκειών· τον χριστιανικό Φονταμενταλισμό κ.ά.

Στην ταινία, μεταξύ άλλων, επικρίνεται η εμμονή των χριστιανών στην θυσία αίματος, η οποία απεικονίστηκε με θεαματικό τρόπο στην αποδοχή που είχε παγκοσμίως η αιματηρή ταινία τού Μελ Γκίμπσον «Τα πάθη τού Χριστού». Μάλιστα, αυτή η αναφορά στις υπερβολές και την αιματολαγνεία τού Γκίμπσον στην συγκεκριμένη ταινία του, είχε προκαλέσει την νομική δράση τού τελευταίου, εναντίον τού ντοκιμαντέρ αυτού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ταινία -ή καλύτερα, συρραφή συνεντεύξεων- «Religulous», στην οποία πρωταγωνιστεί ο Αμερικανός κωμικός Μπιλ Μάερ (Bill Maher), καταπιάνεται με την θρησκευτική παράνοια των τριών σημαντικότερων μονοθεϊστικών θρησκειών: Του Χριστιανισμού, του Ισλαμισμού και του Ιουδαϊσμού. Άλλωστε, η λέξη «Religulous» αποτελεί ένα λογοπαίγνιο των αγγλικών όρων «religion» (θρησκεία) και «ridiculous» (γελοίος-α-ο).

Ο Μάερ, ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο, παίρνει συνεντεύξεις από πιστούς και εκπροσώπους των προαναφερόμενων θρησκειών και των παρακλαδιών τους, επιχειρώντας να τους φέρει αντιμέτωπους με την άγνοιά τους, το παράλογον της πίστης τους, καθώς και με το γελοίον τού πράγματος που λέγεται «θρησκεία». Φυσικά, από αυτές τις συνεντεύξεις, δεν θα μπορούσε να λείπει, ένα από τα επίμαχα πρόσωπα του Χριστιανισμού: Ο…Ιησούς …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »