Το «Pet shop», είναι μια ταινία μικρού μήκους, που έχει λάβει αρκετές διακρίσεις, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το γιατί, δεν θα δυσκολευτείτε να το καταλάβετε, αφού παρακολουθήσετε το ολιγόλεπτο βίντεο που ακολουθεί.
Υπόθεση: Ένα παιδί, πηγαίνει με τις λιγοστές οικονομίες του σ’ ένα κατάστημα ζώων (pet shop), για ν’ αγοράσει έναν σκύλο. Τα χρήματα όμως, δεν είναι αρκετά γι’ αυτόν που έχει βάλει στο μάτι. Ώσπου πέφτει το μάτι του σ’ ένα κουτσό κουταβάκι, που ο καταστηματάρχης θέλει να επιστρέψει ως «σκάρτο» εμπόρευμα.
Παρ’ ότι ο καταστηματάρχης προσπαθεί ν’ αποτρέψει τον μικρό, απ΄την αγορά αυτού του «άχρηστου» προϊόντος, εν τούτοις αυτός επιμένει. Η απορία του καταστηματάρχη, μ’ αυτή την περίεργη εμμονή του παιδιού, θα λυθεί όμως σύντομα … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Η ταινία που θα παρακολουθήσετε, γυρίστηκε από τον ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) το 1948. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στον Γράμμο και το Βίτσι, περιοχή στην οποία ο ΔΣΕ είχε υπό τον έλεγχό του κατά το μεγαλύτερο μέρος του Εμφυλίου Πολέμου (την αποκαλούμενη απ’ αυτόν, «Ελεύθερη Ελλάδα») και στις προσκείμενες κομμουνιστικές χώρες, Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ουγγαρία και στην συνέχεια στις υπόλοιπες χώρες-μέλη του «κομμουνιστικού Παραδείσου». Η αρχική ταινία που θεωρούνταν χαμένη για πολλά χρόνια, εντοπίστηκε στην Ουγγαρία, πριν μερικά χρόνια. Σήμερα αποτελεί αρχειακό υλικό του ΚΚΕ, ενώ το βίντεο αυτό διανεμήθηκε στο παρελθόν απ’ τον «Ριζοσπάστη».
Το αντικείμενο της ταινίας, είναι το «Παιδομάζωμα» (ή «Παιδοσώσιμο» όπως αρέσκεται να το αποκαλεί το ΚΚΕ). Δηλαδή ο βίαιος εκπατρισμός 25.000-28.000 χιλιάδων Ελληνόπουλων κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, τον οποίον ο ΔΣΕ με αυτό το προπαγανδιστικό οπτικοακουστικό υλικό, προσπαθεί να δικαιολογήσει και να ωραιοποιήσει, παρουσιάζοντας, λίγο πολύ, τις Ελληνίδες μανάδες, να παρακαλούν να τους πάρουν τα παιδιά για να «γλυτώσουν» από τα δεινά του «Μοναρχοφασισμού». Οι δε συνθήκες διαβίωσης των απαχθέντων παιδιών, παρουσιάζονται τουλάχιστον -κι εντελώς «αυθόρμητα»- ως ειδυλλιακές … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες, γινόμαστε μάρτυρες ενός βάρβαρου και αιματηρού θρησκευτικού εθίμου των μουσουλμάνων μεταναστών (νομίμων και μη), το οποίο λαμβάνει χώρα δημοσίως και σε όσο τον δυνατόν κεντρικά σημεία: Της «Ασούρα», η οποία είναι κάτι σαν την «Μεγάλη Παρασκευή» των ισλαμιστών. Η τελετή αυτή γίνεται κάθε χρόνο προς τιμήν του ιμάμη Χουσεΐν, εγγονό του Μωάμεθ και θεματοφύλακα του Ισλάμ, ο οποίος το 688 μ.Χ. εξοντώθηκε στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ, μαζί με όλη του την οικογένεια, από τον Γιαζίντ· έναν διεκδικητή της εξουσίας με όχημα το Ισλάμ.
Κατά την διάρκεια αυτής της τελετής, οι μουσουλμάνοι ως ένδειξη θρήνου και πίστης, περπατούν ημίγυμνοι και ξυπόλητοι, χτυπώντας ταυτόχρονα το κορμί τους με κοφτερά αντικείμενα και μαστίγια μέχρι να ματώσουν. Μιλάμε δηλαδή για ένα αποτρόπαιο θέαμα, το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν (άθελά τους έστω) ακόμη και μικρά παιδιά.
Το ανησυχητικό είναι, ότι αυτή η αιματηρή τελετή γίνεται με την έγκριση -προφανώς(;)- των ελληνικών αρχών και χωρίς ισχυρές αντιδράσεις επίσημων ή και ανεπίσημων φορέων. Το ερώτημα που προκύπτει αμέσως εδώ, είναι το εξής: Αυτή είναι άραγες η πολυπολιτισμική κοινωνία την οποία υπερασπίζονται κάποιοι; (Και αρκετοί εξ αυτών, όχι κινούμενοι απλά από μια στείρα αντιπαράθεση ή ιδεολογία, αλλά από ταπεινά οικονομικά κίνητρα -βλέπε πάσης φύσεως χρηματοδοτούμενες Μ.Κ.Ο.). Αυτές οι εικόνες δεν προσβάλλουν την αισθητική και τον πολιτισμό μας;
Θα πει κάποιος, «μα καλά και οι δικοί μας θρησκευόμενοι δεν κάνουν δημόσιες τελετές κι ενίοτε με κρατικά έξοδα»;
Ναι, σύμφωνοι, κάνουνε. Το ότι γίνονται, δεν σημαίνει ότι έχουν καθολική αποδοχή, αλλά δεν συναντούμε και τέτοιες ακρότητες. Κι όσο ενοχλητικές είναι για αρκετούς οι καμπάνες και τα μεγάφωνα των εκκλησιών, άλλο τόσο θα είναι και τα μεγάφωνα των μουεζίνηδων (τα οποία αργά ή γρήγορα, μάλλον θα αποτελούν μια πραγματικότητα κι όχι σενάριο επιστημονικής φαντασίας).
Δεν είναι παράλογο, να ανέχεσαι ή και να υιοθετείς στοιχεία, στοιχειωδώς πολιτισμένων και προηγμένων κοινωνιών, από την στιγμή που έχουν κάτι να προσφέρουν, ή έστω δεν βλάπτουν. Αλλά, πραγματικά, είναι να αναρωτιέται κανείς, τί θετικό μπορούν να προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία, τέτοιες ακραίες ιδεοληπτικές και οπισθοδρομικές παραδόσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το απολύτως υπαρκτό και τεράστιο πρόβλημα τη εισαγώμενης εγκληματικότητας και γενικότερα, παραβατικότητας, το οποίο δεν φαίνεται ν’ απασχολεί σοβαρά τους ταγούς της εξουσίας (προφανώς τα ωφέλη είναι μεγαλύτερα απ’ τις ζημίες γι’ αυτούς).
Είναι τουλάχιστον παράλογο, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που μάχονται για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους και για την εξάλειψη της θεοκρατίας (και καλά κάνουν), να αγωνίζονται ταυτόχρονα για την αποδοχή και καθιέρωση τέτοιων αναχρονιστικών αντιλήψεων, διάφορων τριτοκοσμικών σεληνιασμένων (ποιος ξεχνάει την αλήστου μνήμης υπουργού που έλεγε πως «είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τις μυρωδιές τους»;). Αυτό δεν λέγεται πρόοδος, αλλά ευθεία οπισθοδρόμηση … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Γνωρίζετε τι είναι η «δενδρότητα», ή η «πετρότητα»; Ότι στις πέτρες υπάρχει «πνευματικότητα»;
Μάλλον όχι… Και είναι λογικό, καθώς τέτοιοι όροι είναι συνήθως επινοήσεις διάφορων επιτήδειων.
Σ’ αυτή την ταινία μικρού μήκους, ο γνωστός Βρετανός συγγραφέας και ορθολογιστής, Ρίτσαρντ Ντόκινς, καταπιάνεται με την συνομοταξία των αστρολόγων, μέντιουμ, πνευματιστών κ.λπ., οι οποίοι βασιζόμενοι πάνω στις ανθρώπινες προλήψεις και δεισιδαιμονίες, μετατρέπουν -συνήθως με το αζημίωτο- την σαχλαμάρα σε εύπεπτη τροφή για όσους είναι διατεθειμένοι να πιστέψουν τα πάντα.
Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’, σε επίσκεψή του που πραγματοποίησε στην Μεγάλη Βρετανία, τον Σεπτέμβριο του 2010, προκάλεσε αντιδράσεις, όταν με δηλώσεις του επιχείρησε να συνδέσει τον Χιτλερισμό με την Αθεΐα.
Ασχέτως, αν ο Χίτλερ ήταν στην πραγματικότητα άθεος ή όχι, οι αναφορές και οι επικλήσεις του στον Χριστιανισμό και στη θρησκεία, μέσα στο βιβλίο του «Ο Αγών μου», είναι αρκετές και αδιαμφισβήτητες. Άλλωστε οι εικόνες της εποχής (και όχι μόνο αυτές), είναι αδιάψευστος μάρτυρας των αγαστών σχέσεων Χίτλερ και Εκκλησίας.
Στο βίντεο που ακολουθεί, ο γνωστός ορθολογιστής Ρίτσαρντ Ντόκινς, επιχειρηματολογεί εναντίον των ανάρμοστων υπαινιγμών του Βενέδικτου (κατά κόσμον Γιόσεφ Ράτσινγκερ), στα πλαίσια μιας διαδήλωσης 15.000 ατόμων, που διοργανώθηκε στο Λονδίνο στις 18 Σεπτεμβρίου 2010, με αφορμή αυτές τις δηλώσεις του Πάπα, αλλά και άλλες προσβλητικές των συνεργατών του … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »