Πάρε-Δώσε

Ο Σαμ Χάρις είναι Αμερικανός συγγραφέας και επικριτής της θρησκείας. Εξ αιτίας της κριτικής που ασκεί, έχει δεχτεί ακόμη και απειλές θανάτου, τόσο από μουσουλμάνους, όσο κι από χριστιανούς.

Η ομιλία που θα παρακολουθήσετε, πραγματοποιήθηκε το 2007, στα πλαίσια εκδήλωσης ιδεών, στο Aspen των ΗΠΑ, με τίτλο: «Πιστεύοντας το απίστευτο: Η σύγκρουση μεταξύ πίστης και λογικής στον σύγχρονο κόσμο» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Σόλομον Ας (Solomon Eliot Asch), ήταν ένας Αμερικανός ψυχολόγος, ο οποίος έγινε γνωστός κατά την δεκαετία του ’50, όταν και διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων, που έμειναν γνωστά ως «Το πείραμα της συμμόρφωσης του Ας» (The Asch conformity experiment) ή «Το παράδειγμα του Ας» (Asch paradigm).

Ο Ας χρησιμοποίησε ομάδες των 5-7 ατόμων, οι οποίοι υποτίθεται ότι ήταν εθελοντές. Στην πραγματικότητα, μόνο ο ένας στην κάθε ομάδα ήταν ο εθελοντής -και πραγματικό υποκείμενο του πειράματος- και οι υπόλοιποι συνεργάτες του Ας. Οι συμμετέχοντες καλούνταν σε μια δοκιμασία οπτικής αντίληψης. Οι συνεργάτες του Ας, απαντούσαν επίτηδες λάθος σε ερωτήσεις που είχαν οφθαλμοφανείς απαντήσεις. Ο πραγματικός εθελοντής παρ’ ότι είχε στο μυαλό του την ευνόητη απάντηση, εν τούτοις βλέποντας πως η πλειοψηφία των συμμετεχόντων απαντούσε διαφορετικά, αμφιταλαντεύονταν κι ενίοτε συμφωνούσε χωρίς να το πιστεύει με την γνώμη τους.

Τα πειράματα του Ας που συνεχίστηκαν με διάφορες παραλλαγές, κατέδειξαν πως πολλοί άνθρωποι, υπό ορισμένες συνθήκες, μπροστά στο ενδεχόμενο να περιθωριοποιηθούν από ένα κοινωνικό σύνολο, είναι διατεθειμένοι να αυτοϋποβληθούν, να υποκύψουν και να συμμορφωθούν με το «κοινωνικά ορθό», ακόμη κι όταν αυτό είναι προφανέστατα λάθος κι έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την αντίληψή τους και τα πιστεύω τους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Είναι γνωστό και δεδομένο ως αξίωμα, πως οι Ιουδαιοχριστιανοί, θεωρούν τον Ιησού ως τον έναν και μοναδικό πραγματικό εκπρόσωπο του -ανύπαρκτου- Θεού επί της γης. Τον αληθινό μεσσία και προφήτη (βεβαίως, ο «μεσσιανισμός» είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της ιουδαϊκής θρησκείας και των Εβραίων, αλλά δεν είναι του παρόντος). Φυσικά, κάτι ανάλογο διατείνονται και οι μουσουλμάνοι για τον Μωάμεθ, που ειρήσθω εν παρόδω, θα πρέπει να σημειωθεί, πως έχουν ως κοινό θεμέλιο της θρησκείας τους με τους χριστιανούς, την Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων.

Ως ισχυρή απόδειξη, οι Ιουδαιοχριστιανοί επικαλούνται την «θεόπνευστη» Καινή Διαθήκη και τα Ευαγγέλια -καθώς και άλλα θεόπνευστα κείμενα- που την απαρτίζουν για να αποδείξουν το ορθόν της δοξασίας τους. Αν παρακάμψει κάποιος το δεδομένο, πως για την επιστήμη της ιστορίας, τα θρησκευτικά κείμενα -οποιασδήποτε θρησκείας- δεν θεωρούνται ιστορικά τεκμήρια και πως η ιστορική ύπαρξη του Ιησού είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμη, ίσως βρεθεί σε αδιέξοδο αν συνυπολογίσει το γεγονός, πως στα πρόσφατα χρόνια ανακαλύφθηκαν τα λεγόμενα «απόκρυφα ευαγγέλια» που περιπλέκουν αρκετά τα πράγματα ως προς την «μοναδική αλήθεια» της «θεόπνευστης» Καινής Διαθήκης και πως την εποχή του Ιησού, αλλά και αργότερα απ’ αυτήν, υπήρχαν και άλλοι μεσσίες, θαυματοποιοί και προφήτες, μερικοί εξ αυτών μάλιστα αρκετά σημαντικότεροι για τον τότε κόσμο, από τον σχετικά ασήμαντο Ιησού και την επίσης ασήμαντη -τότε- θρησκεία του Χριστιανισμού.

Η ιστορία όμως, ως γνωστόν, γράφεται απ’ τους νικητές …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένα σπάνιο οπτικοακουστικό απόσπασμα, από συνέντευξη, την οποία έδωσε ο Νίκος Καζαντζάκης για την γαλλική τηλεόραση.

Η συνέντευξη δόθηκε, στις 22 Μαΐου 1957, λίγους μήνες πριν, του θανάτου του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη, σε δύο ανθρώπους των γραμμάτων και δημοσιογράφους, τον Pierre Dumayet και τον Max-Pol Fouchet. Η συνέντευξη αφορούσε δύο από τα βιβλία του Καζαντζάκη, τον «Ζορμπά» και τον «Φτωχούλη του Θεού», που ήταν και το πιο πρόσφατο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Διοτίμα μου,

H τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχονται. Zούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. H λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει…».

Έτσι ξεκινάει η επιστολή που άφησε στην κόρη του, ο σύγχρονος φιλόσοφος -και για κάποιους, «γραφικός» ή αμφιλεγόμενος- Δημήτρης Λιαντίνης, λίγο πριν πάρει τον δρόμο για την πλαγιά του Ταΰγετου, όπου είχε επιλέξει ν’ αποχωριστεί απ’ τη ζωή. Τον αποκάλεσαν «εραστή του θανάτου» και μάλλον όχι άδικα. Ο θάνατος και η φιλοσοφία του περί αυτού, έχουν έντονη παρουσία στο έργο του.

Ακολουθεί ένα βίντεο με αποσπάσματα από ομιλίες, διαλέξεις και διδασκαλίες του· τις εικόνες από την στιγμή της ανεύρεσης της σορού του, ενώ συγκλονιστική είναι και η παρουσία της μάνας του, Πολυτίμης, όπου εξομολογείται πως ο γιος της, τής ανακοίνωσε την απόφασή του και πως την δέχθηκε αυτή …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »