Πάρε-Δώσε

«Φέρε μου μέλη από το σώμα Αλμπίνο και θα γίνεις πλούσιος».
«Μάγος-γιατρός» της Τανζανίας

«Οι συμμαθητές μου όταν ήμουν στην τάξη νόμιζαν ότι εάν πίεζαν το δέρμα μου με το δάχτυλό τους θα έβγαινε αίμα. Αλλά επειδή ήξερα ότι με δοκίμαζαν, τους άφηνα. Όταν με πίεζαν, είδαν ότι δεν βγαίνει αίμα και τότε καταλάβαιναν ότι είμαι σαν και αυτούς».
Έρνεστ Κιμάγια, πρόεδρος του Συλλόγου Αλμπίνων της Τανζανίας

«Η Βομιλία ρώτησε “Ποιοι είστε;”. “Θα μας γνωρίσεις σύντομα”, απάντησαν. Όταν προσπάθησα να κλείσω την πόρτα, ένας από αυτούς με συνέθλιψε πάνω στον τοίχο με την πόρτα. Ο άλλος έκοψε τον λαιμό της Βομιλίας με μια μασέτα. Μετά άρχισε να της κόβει το δεξί πόδι…».
Τζέμε, μητέρα που είδε την 17χρονη κόρη της να κατακρεουργείται μπροστά στα μάτια της

«Το να είσαι Αλμπίνος, είναι σαν να είσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, περιτριγυρισμένος από ετοιμοθάνατους, ξέροντας πως θα είσαι ο επόμενος…».
Αλφρέντ Καπόλε, πρόεδρος του Τανζανικού Συλλόγου Αλμπίνων της Μουάνζα

«Συνέβη ξαφνικά λόγω της πίστης στη μαγεία, οι μάγοι είναι η πηγή του κακού. Οι άνθρωποι πάνε στους γιατρούς για τη μαγεία και τους λένε τα προβλήματά τους και οι μάγοι λένε “Εάν θέλετε να λύσετε τα προβλήματά σας, πρέπει να έχετε το χέρι ενός Αλμπίνο… Θα είναι πηγή ευημερίας, άρα βρείτε το χέρι ενός Αλμπίνο”. Και το άτομο λέει: “Είναι δύσκολο, πώς να το βρω;”. Και ο μάγος απαντά “Είναι απλό, δώσε μου 2 εκατομμύρια σίλινγκς και θα σου φέρω εγώ το χέρι ενός Αλμπίνο”. Οι μάγοι είναι η πηγή του κακού».
Αλ Σάιμα Κεγκίρ, η πρώτη Αλμπίνο βουλευτής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Θρησκεία: «Το όπιο του λαού» (Καρλ Μαρξ).
Θρησκοληψία: «Η υπερβολική αλλά και απλοϊκή προσήλωση σε κάθε είδους θρησκευτικές αντιλήψεις και προλήψεις» (greek-language.gr).
Αυθυποβολή: «Η επίδραση έμμονης ιδέας επί της συμπεριφοράς. Η αυθυποβολή μιας ψύχωσης, μιας ιδέας, η οποία ριζώνεται στη συνείδηση του ανθρώπου, ερεθίζει τη φαντασία και εμποδίζει την κανονική λειτουργία της κρίσης. Το φαινόμενο παρατηρείται σε άτομα με νοσηρή ευαισθησία και ευφάνταστα, τα οποία υποβάλλουν στη συνείδησή τους φανταστικές παραστάσεις, που δε σχηματίστηκαν στην ψυχή τους από εξωτερικούς ερεθισμούς και ούτε δικαιολογούνται από την πραγματικότητα. Εκδηλώσεις αυθυποβολής είναι η κατά φαντασία ασθένεια, η μελαγχολία, η ονειροπόληση και οι οπτασιασμοί των θρησκόληπτων. Η καρτερία στα μαρτύρια, τα οποία δέχονται με πραγματική ευχαρίστηση οι οπαδοί μιας ιδέας, θρησκευτικής ή πολιτικής, προκειμένου να φανούν πιστοί και συνεπείς σ` αυτήν, είναι και αυτή αποτέλεσμα αυθυποβολής» (livepedia.gr).

Ενδεχομένως, να έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας, κάποια βίντεο και φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, όπου εμφανίζονται μερικοί «πιστοί» χριστιανοί που «βλέπουν» το πρόσωπο του Ιησού ή της Παναγίας (λες και γνωρίζουμε πως ήταν πραγματικά στην όψη) όπου μπορεί να φανταστεί κανείς: Σε φέτες από ψωμί, σε τηγανίτες, σε ηλεκτρικά σίδερα, σε κορμούς δένδρων, σε χωράφια, σε τοίχους, σε βράχους, σε υπερήχους, σε σοκολάτες, σε βότσαλα, στα σύννεφα κ.ά.

Όπως έχει πει όμως και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, «Δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Αν και για το πρώτο, δεν είμαι και τόσο βέβαιος…». Η βλακεία λοιπόν, όταν συνοδεύεται και με μια ελάχιστη δόση θρησκοληψίας (βασικό χαρακτηριστικό αμορφωσιάς και χαμηλού πνευματικού επιπέδου), δεν είναι καθόλου δύσκολο να οδηγήσει στην αυθυποβολή, καθώς ο θρήσκος έχει ανάγκη να πιστέψει, ακόμη και σε πράγματα, με τα οποία θα γελούσε κι ένα μικρό παιδί. Όπως με το περιστατικό που εμφανίζεται στο ακόλουθο βίντεο και συνέβη κάπου στην Νότιο Αμερική (στην Αργεντινή, αν δεν κάνω λάθος), όπου ένας σκύλος που ένιωσε την ανάγκη να κάνει «πιπί» του πάνω σε έναν τοίχο, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ (αν είχε αυτή την ικανότητα), ότι η συνηθισμένη σωματική του ανάγκη, θα συγκέντρωνε πλήθη πιστών που θα άναβαν εκστασιασμένοι κεράκια μπροστά στα «τσίσα» του, τα οποία θεώρησαν ως θεόσταλτο μήνυμα, καθώς στην αρρωστημένη φαντασία τους διέκριναν πως σχημάτισαν την μορφή του Ιησού. Στους γνωρίζοντες βέβαια, δεν προκαλεί και τρομερή εντύπωση αυτό το κωμικοτραγικό γεγονός. Ανέκαθεν, ο φετιχισμός κι ο παραλογισμός ήταν απαραίτητο συστατικό του Ιουδαιοχριστιανισμού.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε ισπανικά, για να καταλάβετε τι λένε οι πιστοί. Βάλτε λίγο την φαντασία σας… Οι εικόνες άλλωστε, μιλάνε από μόνες τους…

Σε προηγούμενη ανάρτηση έγινε μια αναφορά, από ιστορικής και λαογραφικής πλευράς, σε αρκετούς από τους χορούς που χορεύονται στην Ελλάδα, συνοδευόμενη όπου ήταν εφικτό κι από ένα βίντεο επίδειξης.

Στον παρόν θέμα, κάποιοι απ’ αυτούς τους χορούς, παρουσιάζονται πιο αναλυτικά ως προς τον τρόπο που χορεύονται (βήματα, «φιγούρες», παραλλαγές κ.τ.λ.).

Το οπτικοακουστικό υλικό προέρχεται από την σχολή χορού «Gene Kelly» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Βρισκόμαστε σε τέτοια αδιέξοδη απελπισία που και μια ελάχιστη δόση καταγγελτικού λόγου μας εντυπωσιάζει. Μας εντυπωσιάζει τόσο που ξεχνάμε το πολιτικό θέατρο που παίζεται στη Βουλή, ένα θέατρο που καταναλώνει καταγγελίες και πετυχαίνει το στόχο του από τη στιγμή που γινόμαστε θεατές αυτού του θεάτρου. Η κατανάλωση καταγγελιών και οι ποικίλες πολιτικές παραστάσεις στους άμβωνες των ΜΜΕ ή τη Βουλής, ΑΠΑΙΤΟΥΝ θεατές…

Φαίνεται, ότι για να μην τρελαθούμε από τη μαυρίλα που μας κυκλώνει από παντού πέφτουμε στην κατάσταση του θεατή των πολιτικών παραστάσεων, των ωραίων λόγων και της υποκριτικής δεινότητας των πολιτικών παλιάτσων…

Μιλάω για το πολιτικό σόου της Λιάνας Κανέλλη στη Βουλή που εντυπωσίασε κάποιους φίλους.

Αναρωτήθηκα πράγματι μήπως πάσχω από κάποια «ψυχολογική νόσο». Δεν μπορεί σκέφτηκα να εντυπωσίασε κάποιους αυτό το σόου, στο τσίρκο της Βουλής, και εγώ να ένιωσα τέτοια αηδία. Κάποια «ψυχολογική βλάβη» έχω…

Πράγματι έχω μια «βλάβη». Αυτή δεν είναι «ψυχολογική», αλλά πολιτική και συνίσταται σε τούτο: Να μην αποσπώ τα λόγια από το ΧΩΡΟ, το ΧΡΟΝΟ και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ αυτού που τα λέει. Να μην κρίνω τους ανθρώπους από τα χρώματα και τις φορεσιές που φοράνε, ούτε από τα μακιγιάζ της υποκριτικής τους και τα τεχνάσματα θεάματος, αλλά από την καθαρότητα, σταθερότητα και εντιμότητα των ιδεών τους ΚΑΙ κυρίως από την ΠΡΑΚΤΙΚΗ επαλήθευση των ιδεών και των λόγων τους.

Ας έρθουμε πρώτα στο ΧΩΡΟ για να αντιληφθούμε ευκολότερα όλο το «τηλεοπτικό σκηνικό» του θεάματος της Κανέλλη στη Βουλή …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Επειδή, λόγω πολλών μπινελικίων, ίσως δεν καταλάβετε και πολλά από την «συζήτηση» που θα παρακολουθήσετε στο βίντεο, να πούμε με δυο λόγια το «στόρι». Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης καταγγέλλει ότι, η πεθερά του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Άδωνη Γεωργιάδη, παρ’ ότι συνταξιούχος έχει προσληφθεί εκ νέου στο δημόσιο.

Βεβαίως, ωφείλει να λάβει κάποιος υπόψιν του, την θέση του βουλευτή, που υποστηρίζει πως όταν έγινε ο διορισμός της πεθεράς του στο δημόσιο, ο ίδιος δεν ήταν βουλευτής -κι επομένως, σύμφωνα με την λογική του, δεν ήταν σε θέση να κάνει ρουσφέτι, ή να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις.

Τίθεται όμως το ερώτημα: Και λοιπόν;
Ωραία, δεν ήταν βουλευτής τότε και ούτε μεσολάβησε για το βόλεμα της πεθεράς του. Δεκτόν. Γιατί όμως αυτός ο «θαρραλέος» πολιτικός, έστω κι εκ των υστέρων, δεν καταγγέλλει αυτό το «καραμπινάτο» ανοσιούργημα; Γιατί δεν καταθέτει μία ερώτηση στη βουλή; Τόσες και τόσες έχει κάνει άλλωστε…

Δηλαδή, συμπεριφέρεται ως καμήλα που βλέπει τις καμπούρες των άλλων, μα όχι την δική του;
Είναι ηθικό κατά τον κύριο Γεωργιάδη, το βόλεμα της πεθεράς του, έστω κι αν είναι νομότυπο;

Μπορεί να κατηγορήσει σ’ αυτή την περίπτωση ως λαϊκιστή τον Κανελλάκη, που λέει ότι στη θέση της πεθεράς του Γεωργιάδη, θα μπορούσε να εργάζεται ένας άνεργος, έστω κι αν μπορεί να συμφωνήσει κάποιος με τον χαρακτηρισμό του «επαναστάτη της δεκάρας» (όπως και άλλους ίσως) που του αποδίδει ο Γεωργιάδης; Τα μπινελίκια που του ρίχνει (ο Γεωργιάδης του Κανελλάκη -ειρήσθω εν παρόδω, ο τελευταίος δεν μου είναι και τόσο συμπαθής), θεωρούνται πολιτικά επιχειρήματα;

Κι επειδή κάποιοι μπορεί να εστιάσουν στην προκλητική -για τον μέσο εργαζόμενο- αμοιβή που φέρεται να λαμβάνει ο δημοσιογράφος, σύμφωνα με δικό του ισχυρισμό, να πούμε τούτο: Με γεια του με χαρά του, όσα κι αν παίρνει. Δεν αμοίβεται απ’ το δημόσιο στο κάτω κάτω. Σαν πολίτες, δεν μας ενδιαφέρει το πόσα παίρνει σ’ αυτήν την περίπτωση, αλλά το αν δηλώνει όσα παίρνει και φορολογείται αναλόγως. Όπως δεν μας ενδιαφέρει εάν είναι «βρομοπασόκος». Μας ενδιαφέρει εάν η καταγγελία του έχει βάση.

Ο συνήθως μαχητικός και λαλίστατος κύριος Γεωργιάδης, με την αποχώρησή του (αλήθεια, δεν γνώριζε απ’ την αρχή ο κύριος Γεωργιάδης ότι θα συζητούσε με έναν «ψυχοπαθή»;) μάλλον κατάφερε να αποφύγει την κακοτοπιά και την απάντηση στο ερώτημα: Το νόμιμο είναι και ηθικό; (έτσι όπως είχε υποστηρίξει και κάποιο άλλο τρωκτικό του πολιτικού βίου).