Πάρε-Δώσε

Στις 19 Οκτωβρίου του 1752, οι ανασκαφές του Σουηδού αρχιτέκτονα και μηχανικού Καρλ Βέμπερ, αποκάλυψαν την αρχαία πόλη του Ερκολάνο (Herculaneum=Ηράκλειο) που είχε θαφτεί από ένα στρώμα λάβας πάχους 20 μέτρων του Βεζούβιου. Οι έρευνες θα φέρουν στην επιφάνεια, μεταξύ άλλων, πάνω από 1.000 απανθρακωμένους πάπυρους, οι οποίοι βρίσκονταν στην ονομαζόμενη πλέον «Βίλα των Παπύρων», που ανήκε στον Πίσωνα, πεθερό του Ιούλιου Καίσαρα. Μερικοί από τους πάπυρους (περίπου 50) καταστράφηκαν γιατί οι εργάτες αρχικά νόμισαν ότι ήταν καμμένα ξύλα. Τα άγνωστα κείμενα των υπόλοιπων παπύρων, που έγινε κατορθωτό να αναγνωστούν με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας της ΝΑΣΑ, μόλις τα τελευταία χρόνια, ανήκουν κατά κύριον λόγον στην επικούρεια φιλοσοφία (μερικά κείμενα είναι του ίδιου του Επίκουρου, ενώ κάποια άλλα του Φιλόδημου).

Η «Βίλα των Παπύρων», φαίνεται ότι λειτουργούσε ως πνευματικό κέντρο φιλοξενώντας έργα Ελλήνων και Λατίνων φιλοσόφων, και βάση αυτού δημιουργήθηκε η πλούσια ιδιωτική βιβλιοθήκη που αποτελούσαν οι πάπυροι. Οι πάπυροι, που φυλάσσονται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Νάπολης, φαίνεται να έχουν κινήσει το ενδιαφέρον για την μελέτη τους, όλων πλην των Ελλήνων που έδειξαν σχεδόν ανύπαρκτο ενδιαφέρον. Μια απ’ τις εξηγήσεις που δίνεται, πέραν της κατάστασης βυθιότητας της ελληνικής πολιτείας, είναι πως η επικούρεια φιλοσοφία προκαλεί εμετούς και εξανθήματα στην Εκκλησία, καθώς είναι γνωστές οι θέσεις του Επίκουρου για τις υπερφυσικές ιδιότητες που αποδίδονται στους θεούς (βλέπε και «επικούρειο παράδοξο») και την μετά θάνατον ζωή, αλλά και τις απόψεις του για την πραγματική ζωή και τις απολαύσεις, οι οποίες για τον Ιουδαιοχριστιανισμό θεωρούνται μέγα αμάρτημα.

Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός με την ταινία του «Black μπεεε», καυτηριάζει αυτήν την απάθεια και προσπαθεί να εξηγήσει την ελληνική στάση μέσα από τον Δημητράκη, που προσπαθεί να καταλάβει ποιοι τον μεταμόρφωσαν από άνθρωπο σε πρόβατο και του στέρησαν την γνώση. Οι κεντρικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο γιος του Θόδωρου Μαραγκού, Στάθης από την Κύμη και ο Ιταλός με το ελληνικό όνομα Αίγισθος από την…Κύμη (Cuma) της Ιταλίας, ο οποίος μιλάει και καταλαβαίνει τα ελληνικά πολύ καλά. Κάποιοι άλλοι δε Ιταλοί, μιλούν τα ελληνικά καλύτερα κι από πολλούς Έλληνες.

Η ταινία-οδοιπορικό του Θόδωρου Μαραγκού, κέρδισε το Δεύτερο Κρατικό Βραβείο Τεκμηρίωσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2005. Η προβολή της όμως στους κινηματογράφους υποβαθμίστηκε και στην ουσία υπονομεύτηκε, καθώς ήταν αρκετά «ενοχλητική»…

Για όσους δεν «ενοχλούνται», δεν έχουν παρά να την παρακολουθήσουν εδώ…

Χωρίς λόγια…

«Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Άφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον δρόμο…».
Επαμεινώνδας Ρεμουνδάκης (χανσενικός κάτοικος της Σπιναλόγκας)

Η Σπιναλόγκα είναι μια βραχονησίδα, εκτάσεως 85 στρεμμάτων και με ύψος ως 53 μέτρα. Βρίσκεται στην βορειοανατολική Κρήτη, στην είσοδο του κόλπου της Ελούντας, στην περιοχή του Μεραμπέλλου του Νομού Λασιθίου. Το αρχαίο της όνομα ήταν «Καλιδών» και υπήρχε εκεί το φρούριο των Ολουνιτών, το οποίο προστάτευε το λιμάνι της αρχαίας πολιτείας Ολούντας. Το όνομα «Σπιναλόγκα» το πήρε κατά την Ενετοκρατία και σημαίνει «μακρύ αγκάθι» (spina=αγκάθι, longa=μακρύ). Προέκυψε από παραφθορά της ονομασίας «Stinelonde» (στην Ελούντα), εξελίχθηκε σε «Spinalonde» και τελικά σε «Spinalonga» («Spinalonga» ονομαζόταν και μια νησίδα στη Βενετία, η σημερινή «Giudecca»). Απ’ αυτή την ονομασία, προέκυψε αργότερα και η ελληνική απόδοση «Μακρακάνθη». Σήμερα η ονομασία που έχει επικρατήσει είναι η «Σπιναλόγκα» (λιγότερο γνωστές είναι οι ονομασίες «Νησί» ή «Κολοκύθα»). Πάνω στα απομεινάρια του αρχαίου φρουρίου, οι Βενετοί έχτισαν ένα ισχυρό φρούριο για να αμυνθούν στην επερχόμενη τουρκική απειλή το οποίο άντεξε μέχρι το 1715, οπότε και πέρασε στην κυριαρχία των Τούρκων, κατόπιν συνθηκολογήσεως. Το νησί είχε αποτελέσει καταφύγιο και ορμητήριο των «χαΐνηδων», των Κρητών επαναστατών που έκαναν ανταρτοπόλεμο στους κατακτητές Οθωμανούς που είχαν ήδη καταλάβει την Κρήτη. Όταν το νησί κατελήφθη απ’ τους Τούρκους, χτίστηκαν κατοικίες και εποικίστηκε. Στα τέλη του 19ου αιώνα, υπολογίζεται ότι κατοικούνταν από περισσότερες των διακοσίων οικογενειών.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο χαρακτήρας του νησιού, θα αλλάξει δραματικά, όταν ο ύπατος αρμοστής της Κρητικής Πολιτείας, πρίγκιπας Γεώργιος, θα αποφασίσει την ίδρυση λεπροκομείου στην Σπιναλόγκα για να απομονώσει τους λεπρούς του της Κρήτης, καθώς τότε η λέπρα* (ή «Νόσος του Χάνσεν», ή «λώβη») βρισκόταν σε έξαρση. Η κίνηση αυτή είχε και άλλο κίνητρο, καθώς στην Σπιναλόγκα κατοικούσαν μερικές οικογένειες Τούρκων, οι οποίες αρνούνταν να αποχωρήσουν απ’ την Κρήτη. Με την εγκατάσταση εκεί των λεπρών, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το νησί κι έτσι έφυγαν και οι τελευταίοι Τούρκοι απ’ την Κρήτη. Η απόφαση για την ίδρυση του λεπροκομείου, με το όνομα «Άγιος Παντελεήμων», υπογράφηκε στις 30 Μαΐου του 1903 και σε πρώτη φάση μεταφέρθηκαν στις 14 Δεκεμβρίου 1904 στην Σπιναλόγκα περίπου 250 ασθενείς από όλη την Κρήτη. Στην δεκαετία του 1930 χτίστηκαν και νέες κατοικίες, ενώ για την διάνοιξη περιμετρικού δρόμου χρειάστηκε να γκρεμιστούν τμήματα του φρουρίου.

Οι λεπροί μέχρι τότε, ζούσαν απομονωμένοι σε οριοθετημένες συνοικίες (με ασβεστωμένες πέτρες), τις λεγόμενες «μεσκινιές» («μεσκίνηδες» ή «λουβιάρηδες» ονομάζονταν στην Κρήτη οι λεπροί [η λέξη «μεσκίνης» έχει τουρκική προέλευση και σημαίνει «βρόμικος»]). Ήταν οι «κομμένοι» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σκηνές από την διαδήλωση μπροστά στη Βουλή για την παράδοση της χώρας απ’ τους πολιτικούς μας στο Δ.Ν.Τ.

Δείτε το βίντεο και συνεχίζουμε…

Απορίες:
1. Με πόσο δηλητήριο έχουν ποτιστεί αυτά τα παιδιά;
2. Σε πόση ώρα, σε κάποια χώρα του εξωτερικού, μετά απ’ αυτόν τον οχετό, θα είχαν φάει τα χαστούκια τους και θα μετράγανε τα παΐδια τους για να δουν αν λείπει κανένα; Σε πόση ώρα θα τους είχαν «μπαγλαρώσει» για εξύβριση;
3. Τους προκλητικούς νεαρούς, έστω με μεγάλη δυσκολία, ας πούμε ότι μπορούμε να τους δικαιολογήσουμε. Παιδιά είναι, τα έχουν πορώσει οι καθοδηγητές τους και δεν συναισθάνονται τις μαλακίες που λένε και κάνουν. Εκείνος όμως ο γέρος, δεν σέβεται ούτε τα ίδια τα λευκά μαλλιά του; Να «ρωτάει» τον αστυνομικό «τι λέει στα παιδιά του όταν πάει σπίτι»; Αυτός δηλαδή, όταν γυρίσει σπίτι του, τι θα πει στα εγγόνια του; Ότι πούλησε τσάμπα μαγκιά σε έναν εργαζόμενο που για 900 τόσα ευρώ φεύγει απ’ το σπίτι του και δεν ξέρει αν θα ξαναγυρίσει να δει τα παιδιά του;
4. Η πολιτική ηγεσία, που έχει κάνει «φιλότιμες» προσπάθειες για τον «ευνουχισμό» των σωμάτων ασφαλείας, είναι ικανοποιημένη με το θλιβερό αυτό θέαμα;
5. Μήπως τα φάγαν οι αστυνομικοί τα λεφτά και δεν το έχουμε καταλάβει; Αν είναι έτσι, να ζητήσουμε συγνώμη απ’ τον «ανθό της νεολαίας» και τα «τιμημένα γηρατειά» που τους «πολεμάνε»… Αν και πολύ υποψιάζομαι ότι μπέρδεψαν τους εχθρούς· τον γάιδαρο με το σαμάρι…

«Όταν εγκατέλειπα τη φλεγόμενη Σμύρνη ένιωθα σαν τον κόμη Μοντεκρίστο…Ήθελα να βρω έναν θησαυρό αμύθητης αξίας και να επιστρέψω παντοδύναμος να εκδικηθώ αυτούς που κρέμασαν τον θείο μου, σκότωσαν τους Έλληνες, έκαψαν τα σπίτια μας… Αυτόν τον θησαυρό τον δημιούργησα μόνος μου και είδα δυνατούς της Γης, πολιτικούς, πρίγκιπες, καλλιτέχνες, να υποκλίνονται μπροστά μου, όπως και όμορφες και διάσημες γυναίκες… Έχω τη ψευδαίσθηση ότι κυβερνάω από το γραφείο μου ωκεανούς και ουρανούς, αλλά συχνά πατώντας στο χώμα, που το νιώθω πιο οικείο και δυνατό από άσφαλτο, τσιμέντο, μάρμαρο, συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι παρά κόκκος άμμου του σύμπαντος… Το ίδιο ένιωσα κι όταν ξαναπάτησα το χώμα της γενέθλιας πόλης μου…».
Αριστοτέλης Ωνάσης

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ήταν (και είναι) ίσως ο πιο διάσημος Έλληνας των τελευταίων αιώνων. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τ’ όνομά του συνώνυμο του πλούτου και της δύναμης. Ήταν γόνος του Σωκράτη και της Πηνελόπης Ωνάση, ευκατάστατης οικογένειας της Σμύρνης. Είχε μια μεγαλύτερη αδελφή, την Άρτεμις και άλλα δυο αδέλφια από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του το 1912, την Καλλιρόη και την Μερόπη. Ο πατέρας του είχε έναν μικρό στόλο από δέκα πλοία επανδρωμένα με σαράντα ναύτες, ενώ παράλληλα ασχολούνταν και με το εμπόριο καπνού. Η οικονομική αυτή άνεση, επέτρεψε στον Αριστοτέλη και τ’ αδέλφια του να σπουδάσουν στα καλύτερα σχολεία. Έτσι, στην ηλικία των 16, ο Αριστοτέλης μιλούσε τέσσερις γλώσσες: Ισπανικά, τουρκικά, αγγλικά και ελληνικά. Γεννήθηκε στις 15 ή 20 Ιανουαρίου 1906. Θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τον τόπο που γεννήθηκε, όταν συνέβη η Μικρασιατική Καταστροφή και η πυρπόλυση της Σμύρνης. Αφού ζήσει για λίγο ως πρόσφυγας στην Ελλάδα, θα μεταναστεύσει τον Αύγουστο του 1923 στην Αργεντινή, έχοντας μαζί του λίγα δολάρια.

Στην Αργεντινή, ο Ωνάσης, αφού εργαστεί αρχικά ως λιμενεργάτης, πλύστης και νυχτοφύλακας και για ένα διάστημα ως τηλεφωνητής, θα εκμεταλλευτεί την σχέση που είχε με το εμπόριο καπνού, όταν ζούσε στην Σμύρνη. Με την βοήθεια του πατέρα του, εισήγαγε καπνό από την Τουρκία (ένα μέρος λαθραία) και δημιούργησε ελαφρά τσιγάρα που απευθύνονταν κυρίως σε γυναίκες. Το προϊόν αυτό, που διαφήμιζε πετώντας άδεια πακέτα σε πολυσύχναστα σημεία της πόλης, θα έχει απήχηση και θα φέρει στον Ωνάση τα πρώτα του χρήματα. Έχοντας ήδη συγκεντρώσει ένα σημαντικό κεφάλαιο, θα εκμεταλλευτεί τις οικονομικές συγκυρίες που επέφερε το μεγάλο οικονομικό «κραχ» του 1929 και το 1932, θα στραφεί σ’ έναν τομέα, που ανέκαθεν οι Έλληνες είχαν ιδιαίτερη έφεση: Την ναυτιλία. Από κει και πέρα, αρχίζει να χτίζεται ο μύθος του Έλληνα μεγιστάνα, που συγκέντρωσε τεράστιο πλούτο· που είχε το δικό του νησί -τον Σκορπιό· που συναναστράφηκε με ισχυρούς και διάσημους άνδρες της παγκόσμιας σκηνής, όπως ο Κένεντι, ο Τσόρτσιλ, ο Μενεγκίνι, ο Τίτο· που γνώρισε μυθικές γυναικείες μορφές της εποχής, όπως η Τζεραλίν Σπερκλς -εθεωρείτο η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο-, η Εύα Περόν, η Μέριλιν Μονρόε, η Μαρία Κάλας, η Γκλόρια Σουανσόν, η Γκρέτα Γκάρμπο και η Τζάκι Κένεντι την οποία και νυμφεύθηκε· που δημιούργησε την Ολυμπιακή και την έκανε περιώνυμη για την χλιδή της και τις προδιαγραφές εξυπηρέτησης επιβατών που σήμερα θεωρούνται αδιανόητες λόγω κόστους.

Η συνέχεια επί της οθόνης…