Πάρε-Δώσε

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα».

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση – λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): Ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το πιο κάτω κείμενο (σχόλιο), το έστειλα στον ιστοχώρο του ΚΩΣΤΑ ΧΑΡΔΑΒΕΛΑ για το άρθρο του που έχει τον ίδιο τίτλο. Δεν ξέρω αν κάνω καλά που το αναδημοσιεύω κι εδώ κι αν σκέφτομαι στοιχειωδώς λογικά. Πάντως “όσοι πιστοί…”.

Το άρθρο:

«Δεν είσαι μόνος σου. Εγώ είμαι εδώ!»

 

“Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010, παραμονή Χριστουγέννων” γράφουν τα ημερολόγια αλλά η διάθεση όλων θυμίζει περισσότερο Μεγάλη Παρασκευή. Δεν θυμάμαι να έχω ζήσει πιο μελαγχολικά, συννεφιασμένα, γκρίζα Χριστούγεννα. Η αγορά περνάει την χειρότερη περίοδο της, οι έμποροι ξέρουν ότι το στοίχημα των γιορτών χάθηκε και οι εργαζόμενοι “κρατούν την ανάσα τους” για την επόμενη μέρα.

 

Οι ειδικοί λένε ότι τα ποσοστά μελαγχολίας -που έτσι κι αλλιώς αυξάνονται μέσα στα Χριστούγεννα- βρίσκονται πλέον σε όρια συναγερμού! Η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών οικογενειών βιώνει τις γιορτές με ένα “πλάκωμα” στην ψυχή- τα λεφτά δεν φτάνουν, δουλειές δεν υπάρχουν, οι υποχρεώσεις αυξάνονται, τα ΜΜΕ τρομοκρατούν, οι πολιτικοί μας είναι “λίγοι” και ανεπαρκείς, το ρημάδι το “φως” δεν φαίνεται πουθενά στην άκρη του τούνελ!

 

Τι μας απομένει; Μιλώντας με φίλους ψυχολόγους μου είπαν ότι η μόνη διέξοδος για να μείνουμε όρθιοι και να μην βυθιστούμε στην μελαγχολία, είναι να έχουμε ο ένας τον άλλο τις δύσκολες αυτές στιγμές!

 

Τα παιδιά μας, οι σύντροφοι, οι γονείς -για όσους έχετε την ευλογία να τους έχετε κοντά σας-, τα αδέλφια μας, οι λίγοι έστω φίλοι, ο κουμπάρος, ο συγγενής, ο συνάδελφος που λέμε κάθε πρωί τον πόνο μας, ο συγχωριανός στο καφενείο, ο κολλητός που πάμε μαζί του στο γήπεδο, ο συμπαίκτης στο τάβλι, η γειτόνισσα που κάνουμε κουτσομπολιό … η φράση “όλα θα πάνε καλά, δεν είσαι μόνος σου”– αυτά είναι τα μόνο που μπορούν να μας σώσουν τα φετινά Χριστούγεννα!

 

Κι ας ξέρουμε ότι στην ουσία δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον διπλανό μας- δεν έχουμε τον τρόπο να τον στηρίξουμε οικονομικά, δεν μπορούμε να τον σώσουμε από την ανεργία, δεν έχουμε το μαγικό ραβδί που θα σβήσει τα χρέη του. Έχουμε όμως αυτό που οι παλιότεροι λέγανε “την έγνοια του”!

 

Ας μοιραστούμε λοιπόν με τους δικούς μας τον “πόνο” μας και ας αναζητήσουμε την συντροφιά τους, τις μέρες των Χριστουγέννων. Ας μην τους αφήσουμε μόνους και ας μην μείνουμε μόνοι μας. Το καλύτερο δώρο για φέτος, είναι το “εγώ είμαι εδώ” και δεν κοστίζει τίποτα!

 

Είναι δύσκολα τα πράγματα, αλλά θα περάσουν- αλλά πρέπει να φροντίσουμε να είμαστε ΟΛΟΙ ΕΔΩ όταν θα συμβεί. Γιατί όπως λέει και ο φίλος μου ο Μαχαιρίτσας στην συνέντευξη που έδωσε στο newsbomb και τον Αντώνη Ανδρικάκη “κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε”!

 

Αν η σημερινή ήταν η τελευταία ημέρα του κόσμου, αισθάνεστε ότι έχετε προλάβει να πείτε και να δείξετε την αγάπη σας στους δικούς σας ανθώπους;

Η απάντηση: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι πρόκειται για μία εύκολη ερώτηση. Τόσο εύκολη όσο η ερώτηση: “Τι σημαίνει η λέξη δολοφόνος”;

Ποιος δεν ξέρει ότι δολοφόνος καλείται εκείνος που σκοτώνει έναν άνθρωπο, που αφαιρεί μια ζωή; Για να χαρακτηρίσουμε κάποιον ο οποίος προέβη σε αυτήν την πράξη, ενίοτε χρησιμοποιούμε και την λέξη φονιάς. Ο κατέχων, όμως, την στοιχειώδη ελληνική γνωρίζει ότι η λέξη δολοφόνος συντίθεται από τον δόλο και το φονεύω. Δηλαδή δολοφόνος είναι αυτός που αφαιρεί μια ζωή με δόλια πρόθεση προσβλέποντας σε όφελος, συνήθως, οικονομικό ή ψυχολογικό. Η λέξη φονιάς δεν εμπεριέχει το στοιχείο του δόλου. Παρόλα αυτά, ένας οδηγός, όπου στην υποθετική περίπτωση που παρασέρνει και τελικά σκοτώνει έναν πεζό, άρα αφαιρεί μια ζωή –έστω και χωρίς δόλο– δεν αποκαλείται ποτέ φονιάς. Συνήθως αποκαλείται άτυχος και συνηθέστερα μεθυσμένος.

Οπότε τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι επαγγελματίας είναι αυτός που ασκεί ένα επάγγελμα. Συνήθως ασκεί αποκλειστικά το επάγγελμα αυτό. Λέμε π.χ. επαγγελματίας οδηγός φέρνοντας στο νου μας έναν φορτηγατζή ή έναν ταξιτζή. Διαφωνεί κανείς με αυτό; Όχι. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ για κάποιον ότι είναι επαγγελματίας περιπτεράς; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Επειδή, λόγω πολλών μπινελικίων, ίσως δεν καταλάβετε και πολλά από την «συζήτηση» που θα παρακολουθήσετε στο βίντεο, να πούμε με δυο λόγια το «στόρι». Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης καταγγέλλει ότι, η πεθερά του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Άδωνη Γεωργιάδη, παρ’ ότι συνταξιούχος έχει προσληφθεί εκ νέου στο δημόσιο.

Βεβαίως, ωφείλει να λάβει κάποιος υπόψιν του, την θέση του βουλευτή, που υποστηρίζει πως όταν έγινε ο διορισμός της πεθεράς του στο δημόσιο, ο ίδιος δεν ήταν βουλευτής -κι επομένως, σύμφωνα με την λογική του, δεν ήταν σε θέση να κάνει ρουσφέτι, ή να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις.

Τίθεται όμως το ερώτημα: Και λοιπόν;
Ωραία, δεν ήταν βουλευτής τότε και ούτε μεσολάβησε για το βόλεμα της πεθεράς του. Δεκτόν. Γιατί όμως αυτός ο «θαρραλέος» πολιτικός, έστω κι εκ των υστέρων, δεν καταγγέλλει αυτό το «καραμπινάτο» ανοσιούργημα; Γιατί δεν καταθέτει μία ερώτηση στη βουλή; Τόσες και τόσες έχει κάνει άλλωστε…

Δηλαδή, συμπεριφέρεται ως καμήλα που βλέπει τις καμπούρες των άλλων, μα όχι την δική του;
Είναι ηθικό κατά τον κύριο Γεωργιάδη, το βόλεμα της πεθεράς του, έστω κι αν είναι νομότυπο;

Μπορεί να κατηγορήσει σ’ αυτή την περίπτωση ως λαϊκιστή τον Κανελλάκη, που λέει ότι στη θέση της πεθεράς του Γεωργιάδη, θα μπορούσε να εργάζεται ένας άνεργος, έστω κι αν μπορεί να συμφωνήσει κάποιος με τον χαρακτηρισμό του «επαναστάτη της δεκάρας» (όπως και άλλους ίσως) που του αποδίδει ο Γεωργιάδης; Τα μπινελίκια που του ρίχνει (ο Γεωργιάδης του Κανελλάκη -ειρήσθω εν παρόδω, ο τελευταίος δεν μου είναι και τόσο συμπαθής), θεωρούνται πολιτικά επιχειρήματα;

Κι επειδή κάποιοι μπορεί να εστιάσουν στην προκλητική -για τον μέσο εργαζόμενο- αμοιβή που φέρεται να λαμβάνει ο δημοσιογράφος, σύμφωνα με δικό του ισχυρισμό, να πούμε τούτο: Με γεια του με χαρά του, όσα κι αν παίρνει. Δεν αμοίβεται απ’ το δημόσιο στο κάτω κάτω. Σαν πολίτες, δεν μας ενδιαφέρει το πόσα παίρνει σ’ αυτήν την περίπτωση, αλλά το αν δηλώνει όσα παίρνει και φορολογείται αναλόγως. Όπως δεν μας ενδιαφέρει εάν είναι «βρομοπασόκος». Μας ενδιαφέρει εάν η καταγγελία του έχει βάση.

Ο συνήθως μαχητικός και λαλίστατος κύριος Γεωργιάδης, με την αποχώρησή του (αλήθεια, δεν γνώριζε απ’ την αρχή ο κύριος Γεωργιάδης ότι θα συζητούσε με έναν «ψυχοπαθή»;) μάλλον κατάφερε να αποφύγει την κακοτοπιά και την απάντηση στο ερώτημα: Το νόμιμο είναι και ηθικό; (έτσι όπως είχε υποστηρίξει και κάποιο άλλο τρωκτικό του πολιτικού βίου).

Σήμερα, τρεις -αμέριμνοι- άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, όταν κάποιοι «αντιεξουσιαστές» πέταξαν βόμβες μολότοφ, μέσα σε ένα υποκατάστημα της τράπεζας «Marfin Bank», στο οποίο υπήρχαν μέσα μερικοί υπάλληλοι. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι δράστες βγήκαν μέσα από ένα τμήμα οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, που διαδήλωναν στα πλαίσια της παλλαϊκής διαμαρτυρίας για την παράδοση της χώρας στο Δ.Ν.Τ.

Θέλω πολλά να γράψω, αλλά δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Ο θυμός δεν βοηθά τον ειρμό. Θα περιοριστώ σε μερικά σύντομα σχόλια, κάνοντας αρχή με μια «ανόητη» ερώτηση: Αν εγώ, εκεί που διαδηλώνω, βγάλω ξαφνικά ένα όπλο και αρχίζω να πυροβολώ και να σκοτώνω ανθρώπους, θα κάνει η αστυνομία -που βρίσκεται ήδη εκεί- την περιοχή φύλλο και φτερό για να με ανακαλύψει και να με συλλάβει, ή όχι; Πότε έχει γίνει αυτό με αυτούς που πετούν μολότοφ; Οι αυτοσχέδιες βόμβες δεν θεωρούνται δολοφονικά όπλα; Ρητορικό το ερώτημα, το οποίο φυσικά δεν περιμένει απάντηση.

Πάμε και στο ζουμί. Αλήθεια, μήπως θυμάται κανένας, τον λόγο για τον οποίο έγινε η διαδήλωση; Πάμε και κατ’ ευθείαν στο ψητό. Έχει ειπωθεί και γραφτεί αρκετές φορές, ότι οι «αντιεξουσιαστές» (μιλάμε για τους «χρήσιμους ηλίθιους» φυσικά) είναι οι καλύτεροι υποστηρικτές της εξουσίας και του συστήματος. Το έχουν αποδείξει πολλές φορές κατά το παρελθόν, το απέδειξαν και σήμερα. Κανένας δεν ασχολείται -και λογικά- με το πρόβλημα που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους. Πέτυχαν αυτό που επιζητούσαν: Να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη.

Να πάμε και στην διαδήλωση αυτή καθ’ αυτή; Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Υποτίθεται ότι η συγκέντρωση δεν είχε κομματικό χαρακτήρα -και πολύ σωστά- και την ίδια στιγμή τα θρασίμια του ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και δεν συμμαζεύεται, σπεύδουν να την καπελώσουν με κομματικά λάβαρα. Όλοι μαζί, κι ο ψωριάρης χώρια. Μια ζωή ελεεινοί ήταν, τώρα θα άλλαζαν; Μάχονται λέει για το καλό των εργαζομένων και κάνουν ότι μπορούν για να τους στερήσουν το ψωμί που τρώνε. Μην πάτε μακριά… Όλες αυτές οι μαλακίες που κάνουν θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στον τουρισμό· το εθνικό προϊόν. Αν είναι ρε παλικάρια να κάνετε τέτοιου είδους «αγώνες» για την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τότε σας ικετεύουμε: Όχι άλλους «αγώνες»…

Βγαίνει ο «αριστερός» δημοσιογράφος με τις «δεξιές» τσέπες που λέγεται Μάνεσης και ρωτά με ύφος καταγγελτικό: «Γιατί δεν ήταν κλειστή η τράπεζα, αφού γίνονταν διαδήλωση;». Μα καλά ρε Μάνεση, εσύ υποτίθεται ότι απεργούσες σήμερα… Από που κι ως που σπας την απεργία και βγαίνεις στην τηλεόραση; Και έχεις το θράσος να καταγγέλλεις του άλλους που επέλεξαν να μην απεργήσουν; Κι από πότε, όταν γίνεται διαδήλωση, αυτό συνεπάγεται ότι θα νεκρώνει η αγορά; Έχεις την εντύπωση ότι αυτός που τη βγάζει με 500 και 600 ευρώ, έχει την άνεση της απεργίας που έχεις εσύ, όταν αυτά τα χρήματα τα βγάζεις σε μια μέρα;

Βγαίνουν και οι «σωτήρες» τους έθνους στη Βουλή και δηλώνουν «συντετριμμένοι». Σιγά ρε… Μην και δεν σας φτάνουν τα χαρτομάντηλα; Άντε από δω ρε κοπρίτες…