Πάρε-Δώσε

Ο Niko Ago είναι ένας Αλβανός δημοσιογράφος, που αρθογραφεί στην «Αυγή» και 1-2 ακόμη εφημερίδες μικρής κυκλοφορίας. Διατηρεί επίσης το ιστολόγιο «Ανταποκριτής | Correspondent». Ο Ago ήρθε στην Ελλάδα με τον γνωστό παραδοσιακό τρόπο: Λαθραία από τα βουνά της Αλβανίας. Σήμερα όμως ως νόμιμος πλέον, υπεραμύνεται στην ουσία αυτής της πρακτικής, η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Καμπούλ.

Το ιστολόγιο αυτό, το παρακολουθώ αρκετό καιρό, καθώς μου έκανε εντύπωση η μετριοπάθεια που διατηρούσε αρχικά. Μια μετριοπάθεια όμως που φάνηκε εν τέλει επίπλαστη. Ενώ συχνά πυκνά γράφει «μετριοπαθή» άρθρα και στις δύο γλώσσες (ελληνικά και αλβανικά), τον τελευταίο καιρό που έχει προκύψει το μεγάλο ζήτημα των μεταναστών (νομίμων και μη) και της απόδοσης ιθαγένειας, έχει εγκαταλείψει το προσωπείο της μετριοπάθειας και απλά αναδημοσιεύει οτιδήποτε ανθελληνικό και «μεταναστολαγνικό» κυκλοφορεί στην «πιάτσα».

Ο τύπος αυτός, που φαινομενικά συνομιλεί δημοκρατικότητα με τους αναγνώστες του μέσα από το ιστολόγιό του, δεν είναι παρά ένα πιστό αντίγραφο του άλλου Αλβανού «φιλέλληνα», του Γκασμέντ Καπλάνι. Λέμε φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα, είναι blogger του φαίνεσθαι, που υποτίθεται ότι σέβεται την γνώμη των άλλων, δεν λογοκρίνει κ.τ.λ. κ.τ.λ., αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι να κάνει την προπαγάνδα του, συνεπικουρούμενος από μερικούς χειροκροτητές-σχολιαστές, που συνειδητά ή μη, παίζουν το παιχνίδι του.

Το πόσο δημοκράτης είναι, είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει και ο γράφων, όταν επιχείρησε να αφήσει σχόλιο σε ένα αναδημοσιευμένο άρθρο του, με τίτλο «Γιατί όχι και δήμαρχος αλλοδαπός;». Ο τίτλος του άρθρου νομίζω ότι τα λέει όλα. Το κείμενο βέβαια, που μπουσουλώντας έσπευσε να αναδημοσιεύσει, δεν είναι δικό του, αλλά του δημάρχου Σαγιάδας Θεσπρωτίας, Βαγγέλη Μάστορα. Ως πηγή, ο Ago αναφέρει τα «Νέα». Τί έκπληξη όμως! Ο σύνδεσμος οδηγεί στον πάντα «πρόθυμο», Γκασμέντ Καπλάνι.

Αν και όλο το άρθρο είναι «άξιο» σχολιασμού, προτίμησα να περιοριστώ μόνο στην τελευταία παράγραφο, όπου για πολλοστή φορά αναπαράγεται η γνωστή μπούρδα που βάζουν στο στόμα του Ισοκράτη: «Έλληνες εισίν οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Προτίμησα ν’ ασχοληθώ μόνο μ’ αυτήν την παράγραφο, γιατί καθώς έβλεπα μόνο κολακευτικά και συγκαταβατικά σχόλια στις αναρτήσεις του Ago, υποψιάστηκα ότι θα έχει ενεργοποιημένη την λογοκρισία και θα το φάει η μαρμάγκα το κατεβατό μου. Και δεν έπεσα έξω. Το σχόλιο μπήκε στην αναμονή για έγκριση δημοσίευσης. Τελικά, μετά από λίγη ώρα, ο Ago έστειλε το σχόλιό μου, στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί απλά του χάλαγε τη «σούπα». Για την ιστορία πάντως, φρόντισα να πάρω ένα στιγμιότυπο του σχολίου μου, καθ’ όσον βρισκόταν στην αναμονή. Όχι τίποτε άλλο, απλά για να μην διανοηθεί ο Ago και πει ότι δεν έστειλα ποτέ σχόλιο.

Βέβαια, ο Ago έχει δώσει κατά το παρελθόν δείγματα για την άποψη που έχει για την ελευθεροτυπία και ελευθερογνωμία. Για να μην σας κουράζω, σας παραπέμπω στις ακόλουθες σελίδες:
1. Niko Ago και Αθηναίος: Όταν η λογοκρισία μας βολεύει, είναι καλή.
2. Σε καταγγέλλω από σήμερα στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
3. Εγώ αποφασίζω ποιος είναι ο φασίστας: Εσύ!

Κλείνω, με δύο απορίες μόνο:
1. Οι «δημοκράτες» αυλοκόλακες του Ago, τι γνώμη έχουν για την πρακτική του;
2. Έχει ρωτήσει τους Αλβανούς συμπατριώτες του, για να του πουν τη γνώμη τους για όλους τους τριτοκοσμικούς λαθρομετανάστες, με τους οποίους πλέον είναι αναγκασμένοι να συγκατοικούν κι αυτοί, κι επιπλέον να μοιράζονται την ήδη περιορισμένη αγορά εργασίας;

Δείτε το παρακείμενο βίντεο, στο οποίο συνομιλούν οι δημοσιογράφοι Γιώργος Καμπουράκης και Γιώργος Οικονομέας με την γνωστή βυζαντινολόγο Ελένη Γλύκαντζη Αρβελέρ. Δεν θα μπω στην διαδικασία να σχολιάσω τα όσα λέει η κυρία Αρβελέρ -αν και κάποια σημεία σηκώνουν συζήτηση- γιατί το βίντεο αποτελείται από συρραμμένα αποσπάσματα της συζήτησης και ίσως να υπάρχει κάτι ενδιάμεσα που διασπά την συνοχή και το νόημα των λεγομένων της. Οπότε, ίσως θα ήταν άδικο, να κριθεί χωρίς να υπάρχει η γνώση ολόκληρης της συζήτησης.

Το σημείο που μου προκάλεσε εντύπωση βρίσκεται προς το τέλος του βίντεο (7:30), όπου ο Καμπουράκης πετάει μια στρακαστρούκα που με αφήνει άναυδο. Τι λέει λοιπόν ο Καμπουράκης;
Καμπουράκης: Εγώ αυτό που γνωρίζω, είναι ότι όταν έγινε η περίφημη συζήτηση ανάμεσα στον Φαλμεράιερ από τη μια, που έλεγε «δεν έχετε ίχνος ελληνικού αίματος», και απ’ την άλλη μεριά ο κατεξοχήν Έλληνας ιστορικός που του έκανε την αντιπαράθεση, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, του απάντησε με το απλό «ε και;».
Αρβελέρ: Ε μπράβο…
Καμπουράκης: Αυτό του είπε. Δεν του είπε «όχι, τι λες ρε, είμαι κατ’ ευθείαν (απόγονος) του Περικλή. Είμαστε έθνος για άλλους λόγους».

Θα πρέπει να πω ότι με προβλημάτισε κάπως, η συγκαταβατικότητα της Αρβελέρ, που στην ουσία επιβεβαίωνε τα όσα έλεγε ο Καμπουράκης. Με προβλημάτισε, γιατί εγώ τουλάχιστον δεν έχω υπόψιν μου τέτοια συζήτηση και πολύ περισσότερο τέτοια απάντηση από τον Παπαρρηγόπουλο. Και πως θα μπορούσε να δώσει μια τέτοια απάντηση, απ’ την στιγμή που κάθισε και έγραψε την «Ιστορία του ελληνικού έθνους», για να αντικρούσει τα όσα αντιεπιστημονικά και ανιστόρητα έγραφε ο Φαλμεράιερ; Και να θυμίσουμε εδώ, ότι οι θέσεις του Φαλμεράιερ, απορρίφθηκαν ως υποκειμενικές και αντιεπιστημονικές, πρωτίστως από την Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών και Κλασικών Μελετών και σχεδόν σύσσωμη την επιστημονική κοινότητα (εκτός από κάποιους καλοθελητές βεβαίως).

Από την άλλη, με «ερέθισε» η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά του δημοσιογράφου. Ο Καμπουράκης, έχω την αίσθηση, ότι εννοεί την αντιπαράθεση -που στην πραγματικότητα, μάλλον αγνοεί· απλά θα πήρε κάτι τ’ αφτί του για αντιπαράθεση- του Παπαρρηγόπουλου, με τον άλλο ιστορικό της εποχής, τον Κωνσταντίνο Σάθα, ο οποίος επέκρινε την προσπάθεια του Παπαρρηγόπουλου να εμφανίσει λίγο έως πολύ (μάλλον πολύ), το Βυζάντιο σαν ελληνική αυτοκρατορία (στην ουσία, ο Παπαρρηγόπουλος είναι ο δημιουργός του «Ελληνοχριστιανισμού»). Απ’ αυτή την αντιπαράθεση που γινόταν μέσω εφημερίδων, έμεινε στην ιστορία η ακόλουθη συμπυκνωμένη «στιχομυθία» των απόψεών τους:
Σάθας: «Το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό».
Παπαρρηγόπουλος: «Ως επιστήμων δεν λέγω όχι, ως Έλλην όμως…».

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψιν, αυτή την «στιχομυθία», είναι δυνατόν να εννοεί ο Παπαρρηγόπουλος αυτά που του αποδίδει ο Καμπουράκης; Ο Παπαρρηγόπουλος, μπορεί κάλλιστα να κατηγορηθεί για «βιασμό» της ιστορίας, στο σημείο που αφορά το Βυζάντιο, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να του προσάψει κάποιος τέτοιες αμυντικές απόψεις που θα μπορούσαν να ταυτίζονται -στο σημείο που υποστηρίζει ο δημοσιογράφος- μ’ αυτές τις επιθετικές του Φαλμεράιερ.

Παρακαλείται λοιπόν, όποιος έχει στοιχεία που επιβεβαιώνουν και επαληθεύουν τον δημοσιογράφο, να τα καταθέσει.

Στην περίπτωση που κάνω λάθος, εντίμως θα ζητήσω συγγνώμη για την δική μου άγνοια και θα διαγράψω πάραυτα το συγκεκριμένο θέμα. Διαφορετικά, καθίσταται επίκαιρη η ρήση του Βρετανού φιλόσοφου Μπέρτραντ Ράσελ: «Το μεγάλο πρόβλημα του κόσμου είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι έξυπνοι είναι γεμάτοι αμφιβολίες». Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτοανακηρύσσω τον εαυτό μου σε έξυπνο και τους άλλους σε βλάκες. Η εστίαση γίνεται στην αυτοπεποίθηση και τις αμφιβολίες. Άλλωστε, είναι προφανές, ότι η συγκεκριμένη εκπομπή είχε έναν συγκεκριμένο σκοπό, που σαφώς χρειάζεται εξυπνάδα, για να επιτευχθεί, πασπαλισμένη με έγκυρη(;) ιστορική ανάλυση…

Ως γνωστόν, πριν λίγες ημέρες, απεβίωσε ο γνωστός δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης.

Παρ’ ότι δεν είχα καμμία διάθεση ν’ ασχοληθώ με το συγκεκριμένο γεγονός, εντούτοις κάποια πράγματα που συμβαίνουν, δεν σ’ αφήνουν «ν’ αγιάσεις».

Θα πρέπει να διευκρινίσω, πως από ένα σημείο και μετά, ο Κακαουνάκης, προσωπικά, έπαψε να μου είναι αντιπαθής. Δεν μου ήταν αντιπαθής, με την έννοια ότι γελούσα μαζί του, καθώς δεν μπορούσα να τον πάρω στα σοβαρά (περί ορέξεως δηλαδή…).

Βεβαίως, δεν το συζητάμε, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος… Αλλά…

1. Η φράση «ο νεκρός δεδικαίωται», επαληθεύθηκε για μια ακόμα φορά. Το τι «κοπλιμάν» και «αγιογραφία» έπεσε δεν περιγράφεται. Κι όλα αυτά, όταν ο Κακαουνάκης ήταν ο ορισμός του δημαγωγού, του «κομματόσκυλου» και της «βαμμένης» δημοσιογραφίας. Κι αυτός ο δημοσιογράφος μνημονεύεται ως μεγάλος δάσκαλος και μαχητής τής ασυμβίβαστης και αντικειμενικής δημοσιογραφίας. Μάλιστα… Ότι πείτε…

2. Η οικογένεια τού Κακαουνάκη, υποστηρίζει ότι πέθανε λόγω απανωτών ιατρικών λαθών. Δεν θα μπω στην διαδικασία να το αμφισβητήσω αυτό. Απ’ ότι φαίνεται, μάλλον ισχύουν όσα λέει. Η «διαφωνία» μου έγκειται στο εξής: Αν στη θέση τού Κακαουνάκη, ήταν ο απλός ο «λαουτζίκος», θα γινόταν αυτό το «σούσουρο» στο διαδίκτυο και την τηλεόραση; Πως εκτιμάται τελικά η αξία τής ζωής;

3. Δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο, η φωτογραφία τής σορού τού Κακαουνάκη. Έμεινα έκπληκτος με τις υστερικές «κραυγές» που ακολούθησαν. Τί «σοκ», τί «φρίκη», τί «ντροπή» και άλλα τινά γράφτηκαν. Ρε σεις, πάτε καλά; Τώρα σας έπιασαν οι σεμνοτυφίες; Έχετε πάει ποτέ σε κηδεία; Έχετε δει ποτέ από κοντά, νεκρό σε φέρετρο; Πού το είδατε το παράξενο; Η σορός βρισκόταν σε δημόσιο χώρο, παρουσία των οικείων του και η φωτογραφία απ’ ότι φαίνεται τραβήχτηκε μπροστά στα μάτια τους. Πού ακριβώς εντοπίζεται η «φρίκη»; Είναι συνηθισμένη πρακτική, κατά την διάρκεια τής νεκρώσιμου ακολουθίας, το φέρετρο να είναι ανοιχτό, εκτός κι αν ο νεκρός βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση εμφανισιακά.

Πριν έναν χρόνο περίπου, είχα αποφασίσει να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα-βιογραφικό για έναν απ’ τους πιο διάσημους παίκτες τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο, του οποίου το όνομα έχει καταστεί θρύλος στον χώρο αυτό: Τον Nick the Greek, ή κατά κόσμον Νικόλαο Δάνδολο.

Για τον σκοπό αυτό, ανέτρεξα στο διαδίκτυο και αφού συγκέντρωσα μερικά κείμενα που μιλούσαν γι’ αυτόν, τα έβαλα σε μια σειρά και συνέθεσα μια όσο πληρέστερη εικόνα γινόταν για τον άνθρωπο αυτόν. Στο τέλος του τελικού κειμένου, ως όφειλα, παρέθεσα και τις ιστοσελίδας από τις οποίες «δανείστηκα» τα κείμενα.

Θα πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι με την αναφορά στις σελίδες από τις οποίες αντιγράφω κείμενα για να τα χρησιμοποιήσω, δεν προσδοκώ να προσδώσω εγκυρότητα στο τελικό γραπτό κείμενο. Η αναφορά γίνεται κυρίως για ηθικούς λόγους, που οι περισσότεροι πιστεύω ότι αντιλαμβάνεστε (πέστε το κι απόδοση ευσήμων). Η μόνες περιπτώσεις, στις οποία ενδέχεται να μην αναγράφω πηγή, είναι όταν γράφω όλο το κείμενο με δικά μου λόγια, ή όταν το κείμενο λαμβάνεται μέσω κάποιου ανώνυμου PDF, που τέτοια υπάρχουν πολλά στο διαδίκτυο. Σε σπανιότερες περιπτώσεις, μπορεί να οφείλεται σε αμέλεια, πραγματική, και όχι δήθεν. Οι αναγνώστες, πιστεύω ότι είναι σε θέση, διαβάζοντας μερικά θέματα, να διαπιστώσουν αν η ιστοσελίδα διακατέχεται από σύνδρομο «απόκρυψης πηγών». Σε κάποια θέματα δε, έχω παραθέσει και παραπομπές, σε ιστοσελίδες, με τις οποίες δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις, ή έχουμε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.

Η αντιγραφή, χωρίς αναφορά στην πηγή προέλευσης του κειμένου (πρακτική που γνωρίζουν πολύ καλά οι «δημοσιογράφοι»), δυστυχώς είναι κάτι συνηθισμένο στο διαδίκτυο και για να είμαι ειλικρινής, όταν βλέπω, είτε 100% δικά μου κείμενα, είτε κείμενα προϊόν σύνθεσης, βάσει άλλων κειμένων (με αναφορά στην πηγή πάντα), χωρίς καμμία αναφορά στην πηγή, δεν εκπλήσσομαι, ούτε και εξανίσταμαι (τουλάχιστον, όχι τόσο όσο τις πρώτες φορές που έβλεπα κείμενα που φιλοξενούνται στην παρούσα ιστοσελίδα, να οικειοποιούνται από άλλους, με ένα απλό «copy-paste»). Εν τέλει, δεν πολυασχολούμαι, αν και όταν υποπίπτει κάτι στην αντίληψή μου, φροντίζω να το θίξω.

Ενώ, όπως προανέφερα, η πρακτική αυτή, πλέον δεν με ξαφνιάζει και πολυενοχλεί, εν τούτοις, όταν διαπιστώνω, ότι αντιγραφείς είναι δημοσιογράφοι, κάτι παθαίνω …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Με αφορμή την δραπέτευση του κακοποιού Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού, με τον ίδιο τρόπο που είχε αποδράσει και τρία χρόνια πριν (με ελικόπτερο), στο διαδίκτυο και σε διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης, έδωσαν και πήραν τα νέα ανέκδοτα και λογοπαίγνια. Τα περισσότερα είναι όντως αστεία και ευρηματικά και γέλασα κι εγώ.
Σταμάτησα όμως να γελάω, όταν είδα δελτία ειδήσεων να «χτίζονται» πάνω στην «ελαφριά» πλευρά του θέματος, θυμίζοντας σατιρικές εκπομπές. Πόσο σοβαρός είναι άραγε ένας παρουσιαστής ειδήσεων που χασκογελώντας διαβάζει χιουμοριστικά μηνύματα που το στέλνουν στο κινητό του; Και πόσο σοβαροί είναι επίσης οι «πανελίστες» που γελάνε μ’ αυτά, διακωμωδώντας ένα τόσο σοβαρό θέμα;

Το να γελοιοποιείται και να εξευτελίζεται κατά αυτόν τον τρόπο το (ναι, ανίκανο) ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα να ηρωοποιείται η παραβατικότητα (ναι, ακούστηκαν και εγκωμιαστικά λόγια για την «καπατσοσύνη» των κακοποιών) οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια και λάθος συμπεράσματα. Απλώς θα θυμίσω σ’ αυτό το σημείο, ότι ναι μεν ο Παλαιοκώστας μπορεί να μην έχει σκοτώσει άνθρωπο (αυτό άραγε τον απενεχοποιεί από τις λοιπές παρανομίες του;), ο έτερος όμως δραπέτης, ο Αλβανός Ριζάι, είναι δολοφόνος. Κι ας ελπίσουμε ότι δε θα χάσει κάποιος άτυχος τη ζωή του απ’ το χέρι του μέχρι (αν και όταν) συλληφθεί, βγάζοντας τα όποια ηλίθια χαζόγελα των «δημοσιογράφων» ξινά…