Πάρε-Δώσε

Πρωταρχικός σκοπός της εργασίας αυτής είναι να δείξω τη λαϊκή προέλευση όλων των θρησκευτικών αντιλήψεων και παραστάσεων, μιας κι όλοι οι θεοί είναι αποκύημα της φαντασίας των ανθρώπων. Θέλησα ν’ αποδείξω συγκριτικά, ότι μέσα σε ταυτόσημες συνθήκες ζωής, εμφανίστηκαν στους διάφορους λαούς παρόμοιες θρησκευτικές αντιλήψεις, δοξασίες και λατρείες. ότι οι λαοί, όταν έρχονται σ’ επαφή, παίρνουν ο ένας απ’ τον άλλον τις θρησκευτικές δοξασίες και ότι, συχνά, κάθε νέα θρησκεία είναι σε μεγάλο βαθμό, μια παραλλαγή των θρησκειών που υπήρχαν ως τότε.

Έτσι, ο Χριστιανισμός υιοθέτησε, σε πολύ μεγάλο βαθμό, τις δοξασίες και τη λατρεία των λεγόμενων ειδωλολατρικών θρησκειών της Ανατολής. Και αν το ύφος αυτού του βιβλίου, που παρουσιάζει κάτω από το αληθινό τους φως ορισμένα πράγματα στα οποία εκατομμύρια άνθρωποι πίστεψαν με δέος και εξακολουθούν και σήμερα να πιστεύουν ακόμη, θα δυσαρεστήσει κάπως τους πιστούς, αυτοί πρέπει να σκεφτούν ότι εμείς δεν έχουμε, και ούτε μπορούμε να έχουμε, κανέναν σεβασμό απέναντι σε κείνο που, επί χιλιάδες χρόνια, χρησίμευσε στους εκμεταλλευτές σαν ένα μέσο εξαπάτησης των λαϊκών μαζών, παρεμπόδισης της ανάπτυξής τους και υποδούλωσης.

Τούτο το βιβλίο παρουσιάζει συνοπτικά μόνον τα πιο σημαντικά στοιχεία που σχετίζονται με την ιστορία των θρησκειών. Προσπαθεί να ξεσκεπάσει τον μυστικιστικό χαρακτήρα των θρησκευτικών λατρειών, ν’ αποκαλύψει τις ρίζες αυτών των λατρειών και να παρουσιάσει τη θρησκεία σ’ όλη της τη γύμνια (δηλαδή, ακριβώς όπως ήταν και είναι και χωρίς καμιά προκατάληψη).

Ένα βιβλίο, έστω και σύντομο, που να περιγράφει συγκριτικά τις λατρείες διαφόρων είναι τόσο περισσότερο αναγκαίο, όσο οι ρασοφόροι παπάδες κι εκείνοι με τον μανδύα των σοφών αρνιούνται στους απλούς θνητούς το δικαίωμα ακόμα και ν’ αναφέρονται στις διηγήσεις για τους θεούς και τις θεές. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένα επιχείρημα των χριστιανών, όταν φτάνει η συζήτηση για την συμβολή τους στην καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού, είναι ότι οι παπάδες, αν μη τι άλλο, διέσωσαν την ελληνική γλώσσα, κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Διέσωσαν πράγματι οι χριστιανοί την ελληνική γλώσσα;

Όταν έχεις μια σκλάβα παλλακίδα, μπορεί να την καταπιέζεις με χίλιους τρόπους, αλλά ποτέ δεν της χαλάς το σώμα και το πρόσωπο. Έτσι και οι παπάδες διέσωσαν την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας, για να επιδεικνύονται στα περίτεχνα θρησκευτικά τους άσματα. Το ίδιο έκαναν και με την αρχιτεκτονική, ώστε να μπορούν να στεγάσουν το μεγαλείο τους, χτίζοντας αναρίθμητους ναούς-παλάτια.

Για να θέσουμε όμως το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στις παρακάτω βασικές ερωτήσεις:
1) Από ποιον κίνδυνο ακριβώς την διέσωσαν;
2) Μπορεί να θεωρηθεί κάποιος διασώστης μιας γλώσσας, όταν είναι ο ίδιος που την ώθησε βίαια και βάρβαρα στον ακραίο αφανισμό;

Ποιος κατέστρεψε όλες της βιβλιοθήκες των Ελλήνων, αρχής γινομένης από τον απόστολο Παύλο που έκαψε τα βιβλία της Εφέσου (Πράξεις Αποστόλων 19: 19) λέγοντας πως ήταν βιβλία μαγείας;

Ποιοι ξεκίνησαν τους διωγμούς των κέντρων γλώσσας που ήταν οι βιβλιοθήκες;

Ποιοι κατέστρεψαν το μεγαλύτερο παγκοσμίως κέντρο επιστημών και γλωσσικού πλούτου στην Αλεξάνδρα, σκοτώνοντας και την βιβλιοθηκάριο Υπατία; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ακόλουθη εκπομπή του BBC που θα παρακολουθήσετε, καταπιάνεται με τα σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν συμβεί κατά καιρούς στους κόλπους τής Καθολικής Εκκλησίας. Eιδικότερα δε, ασχολείται με τα συχνά φαινόμενα παιδεραστίας.

Το εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι, ότι οι αρρωστημένες αυτές καταστάσεις λάβαιναν (και μάλλον εξακολουθούν) χώρα με την ανοχή και κάλυψη της Καθολικής Εκκλησίας. Ένας απ’ αυτούς που προσπάθησαν -και το κατάφεραν- για μεγάλο διάστημα να βάζουν τις βρομιές των ιερέων κάτω απ’ το χαλί, φιμώνοντας ταυτόχρονα τα θύματα των ανώμαλων ορέξεών των, ήταν και ο καρδινάλιος Γιόζεφ Ράντσινγκερ, δηλαδή ο μετέπειτα πάπας, που φέρει το όνομα Βενέδικτος ΙΣΤ’.

Η Καθολική Εκκλησία, αντί να καταγγέλλει αμέσως αυτές τις πράξεις στις αστυνομικές αρχές, αποβάλλοντας ταυτόχρονα από τις τάξεις της τους αισχρούς ιερείς, τους «τιμωρούσε» αλλάζοντάς τους ενορία κι αυτό μόνο στην περίπτωση που τέτοιες καταστάσεις ξέφευγαν από τα στεγανά τής συγκάλυψης. Τα δε θύματα υποχρεώνονταν να κλείνουν το στόμα τους, υπό τον φόβο τού αφορισμού που ήταν συνέπεια της παραβίασης του όρκου σιωπής με τον οποίον δεσμεύονταν από την Εκκλησία στα πλαίσια της…εξομολόγησης.

Στην εκπομπή μιλούν και μερικά από τα ίδια τα θύματα, που ως παιδιά βρέθηκαν έρμαιο των αρρωστημένων ορέξεων των «ανθρώπων τού Θεού» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι σκηνές -απείρου κάλλους- που βλέπετε, προέρχονται από την μητρόπολη του Βόλου κι έλαβαν χώρα στις 16 Ιανουαρίου 2011.

Ο μητροπολίτης Δημητριάδος, Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος (γνωστός κι από την τηλεοπτική εκπομπή τής κρατικής τηλεόρασης, «Αρχονταρίκι»), είχε την ατυχή -όπως αποδείχθηκε- έμπνευση, να αναγνώσει προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα, που με «κατάνυξη» παρακολουθούσε έως τότε τον εσπερινό που γινόταν προς τιμήν του αγίου Αντωνίου, κείμενο της Αγίας Γραφής στην δημοτική γλώσσα, δηλαδή στην καθομιλουμένη. Φυσικά, ο Ιγνάτιος, σαν έξυπνος άνθρωπος που είναι, δεν θα έκανε ποτέ το λάθος να εκφωνήσει στην νεοελληνική γλώσσα κάποιο βρομερό απόσπασμα της «θεόπνευστης» Αγίας Γραφής.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα «ωραία»: Οι «πιστοί» αρχίζουν να διαμαρτύρονται προς τον Ιγνάτιο, απαιτώντας να αναγνώσει το κείμενο στα αρχαία ελληνικά! Όχι φυσικά γιατί τα «καταλαβαίνουν» καλύτερα, αλλά γιατί απλά πιστεύουν ότι αυτό είναι το «σωστό» κι «έτσι λέει η Ιερά Σύνοδος» (Όπα; Πολύ ενημερωμένο το ποίμνιο…). Χώρια που μάλλον οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- αδαείς και θρησκόληπτοι Ιουδαιοχριστιανοί «πιστοί», θεωρούν ότι το αρχαίο -κι ακατανόητο σ’ αυτούς- κείμενο διαχέεται από περισσότερη «αγιότητα» (αν και αγνοούν ότι η «μετάφραση των Εβδομήκοντα», έγινε σε άθλια αρχαία ελληνικά [όπως και θα αγνοούν μάλλον και τους ίδιους τους «Εβδομήκοντα»]).

Βέβαια, αυτήν την πίστη περί «χυδαιότητας» της νεοελληνικής γλώσσας, όταν αυτή «τολμά» να αγγίζει -και να απογυμνώνει από την ακατανοησία- τα «ιερά» βοθρολύματα της Αγίας Γραφής, την έχει καθιερώσει η Εκκλησία και μάλιστα με την κάλυψη της ελληνικής πολιτείας, με αφορμή τα αιματηρά «Ευαγγελικά» τού 1901.

Πάντως, η στήριξη στον «γενναίο» μητροπολίτη είναι δεδομένη. Κι αφού είναι τόσο «ανοιχτόμυαλος» και «νεωτεριστής», ίσως να μην έχει κάποιο πρόβλημα, να αναγνώσει την επόμενη φορά προς το σεληνιασμένο ποίμνιο και κάποιο κείμενο από την «Κυριακή της Ορθοδοξίας», ή τα κατορθώματα του «ηθικού» Λωτ. Ένα τέτοιο εγχείρημα, είναι πιθανόν ότι θα έχει τεράστια αξία για την επιστήμη τής Ψυχολογίας…

Από κανένα σκιάχτρο δεν τρομάζεις,
γαληνός, αμετάνοιωτος τ’ αδειάζεις
το πικρό ποτήρι!
Μ’ εσένα ο Χριστός, ιερέ Καΐρη!

Η φυλακή σου γίνεται βωμός,
στεφάνι αχτιδωτό κι ο αφορεσμός,
αγνότερη μια πίστη σ΄ανυψώνει,
όπου ασκλάβωτη η σκέψη αποθεώνει.

Η μάνα σου στο φως και στη δροσιά,
—γεια σας, χρυσά κυκλαδικά νησιά!—,
γυρεύει τη σεμνή σου την εικόνα,
να βάλει του μετώπου της κορώνα.

Μα η Πολιτεία, μα να η μεγάλη μάνα,
που συχνότατα βρέχει ουράνιο μάννα,
στον τιποτένιο ή στον ληστή, κρατεί
την πόρτα της τιμής για σε κλειστή.

Εγώ, ποιητής κριτής –διπλός μου ο θρόνος–
πρώτος, μέσα σε αδιάφορους και μόνος,
στου λόγου τον ορείχαλκο χυμένο
για τους αιώνες τ΄ άγαλμά σου σταίνω!

Κωστής Παλαμάς

Ο Θεόφιλος Καΐρης γεννήθηκε στην Άνδρο στις 19 Οκτωβρίου 1784 και ήταν γιος του Νικόλαου Καΐρη και της Ασημίνας Καμπανάκη. Η οικογένεια του ήταν μία απ’ τις αρχαιότερες στο νησί. Το όνομα Θεόφιλος θα το λάβει αργότερα, ενώ το όνομα το όποιον του δόθηκε από τους γονείς του, ήταν Θωμάς. Ο Θωμάς είχε τρεις αδελφούς, τον Ευγένιο, τον Ιωάσαφ και τον Δημήτριο, καθώς και τρεις αδελφές, την Μαρία, την Λασκαρώ και την περίφημη Ευανθία, «την πρώτην σοφήν Ελληνίδα των νεωτέρων χρόνων», όπως την αποκάλεσαν, η οποία ήταν είκοσι έτη νεότερη απ’ αυτόν και την ανέθρεψε ο ίδιος.

Ο αδελφός του, ο Ευγένιος, πήγε στην Ευρώπη για σπουδές, έγινε αρχιμανδρίτης και πέρασε όλη τη ζωή του στην Τεργέστη, ως εφημέριος της εκεί ελληνικής παροικίας. Τον μοναχικό βίο ακολούθησε επίσης και ο Ιωάσαφ, ο οποίος συνόδευσε τον Θεόφιλο σε όλα τα ταξίδια και τις περιπέτειές του. Ο τρίτος αδελφός του, ο Δημήτριος, δεκαπέντε έτη νεότερός του, διακρίθηκε στο εμπόριο και κατόπιν θα δωρίσει σημαντικά ποσά για την ανέγερση του ορφανοτροφείου τού αδελφού του.

Από μικρή ηλικία ο Θεόφιλος έχει χαρακτήρα σοβαρό και μιλά σαν ενήλικος. Σε ηλικία επτά ετών σώζει ένα παιδί από πνιγμό με κίνδυνο της ζωής του. Αφού μάθει τα πρώτα γράμματα στην σχολή τού Κάτω Κάστρου της Άνδρου, από τον ιεροδιάκονο Ιάκωβο, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1794, μεταβαίνει στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας κατόπιν προσκλήσεως τού αδελφού τής μητέρας του, Σωφρονίου Καμπανάκη, ο οποίος ήταν εφημέριος στον ναό του Αγίου Γεωργίου Κυδωνιών. Στα 1802 ιδρύεται το «Ελληνομουσείον», η Ακαδημία των Κυδωνιών. Ο Καΐρης φοίτησε στην Ακαδημία και ταυτόχρονα εργαζόταν προσφέροντας βοηθητικές υπηρεσίες στο σπίτι του Χατζή Διαμαντή, γαμπρού του Γρηγορίου Σαράφη, καθηγητή της σχολής. Στην Ακαδημία διδάχθηκε Φιλολογία και Φιλοσοφία από τον Γρηγόριο Σαράφη και Μαθηματικά και Φυσικές επιστήμες από τον περίφημο διδάσκαλο της εποχής Βενιαμίν τον Λέσβιο. Από τις Κυδωνίες μεταβαίνει στην Πάτμο, ακολουθώντας τον Σαράφη, όπου συνεχίζει τις σπουδές του στην ακμάζουσα τότε «Πατμιάδα Σχολή», με καθηγητή τον Δανιήλ Κεραμέα. Δεν παραλείπει να μαθητεύσει και στην, επίσης σημαντική, «Σχολή» τής Χίου, όπου δίδασκαν ο Αθανάσιος Πάριος και ο Δωρόθεος Πρώιος.

Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, ο Καΐρης γίνεται μοναχός, ενώ το 1801 χειροτονείται διάκονος και λαμβάνει το όνομα Θεόφιλος. Έρχεται πλέον η ώρα να μεταβεί στην Ευρώπη για την συνέχιση των σπουδών του, προκειμένου να γνωρίσει τις νέες επιστημονικές κατακτήσεις και τις νέες φιλοσοφικές ιδέες που κυκλοφορούν εκεί. Το 1803 με δαπάνες του θείου του και μερικών πλουσίων Κυδωνιατών έφυγε στην Ευρώπη. Αρχικά διέμεινε στην Ελβετία, όπου μελέτησε την οργάνωση των διδακτηρίων του μεγάλου παιδαγωγού Πεσταλότσι. Στην συνέχεια, από το 1803 έως το 1807 σπουδάζει στην Ιταλία, στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, Φιλοσοφία και Φυσικομαθηματικές Επιστήμες. Παρακολουθεί επίσης και μαθήματα Φυσιολογίας στην ιατρική σχολή τού Πανεπιστημίου με συμφοιτητή τον μετέπειτα πρωθυπουργό Ιωάννη Κωλέττη. Από την Ιταλία μεταβαίνει στο Παρίσι, όπου κυριαρχεί η πνευματική κίνηση, η οποία έχει προκύψει από την Γαλλική Επανάσταση. Εκεί ο Καΐρης αφοσιώνεται στην μάθηση διάφορων φιλοσοφικών μελετών. Εκεί γνωρίζει και τον Αδαμάντιο Κοραή με τον οποίον ανέπτυξε μία στενή σχέση γιου προς πατέρα. Ο Κοραής θα γράψει για τον Καΐρη: «Δύσκολον να εύρη τις εις άλλον τόσην ψυχής απλότητα με τόσον υπέρ τού κοινού καλού ζήλον ηνωμένην. Μ’ εζήτησε πολλάκις, ελθών επίτηδες, συμβουλάς περι των μέσων τού να επιταχύνη την εις τα καλά πρόοδον τού Έθνους…». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »