Πάρε-Δώσε

«Ιστορικώς ο Χριστιανισμός ήταν η μεγαλύτερη συμφορά που συνέβη μέχρις στιγμής στην ιστορία του ανθρώπου. Το χειρότερο κακό και η πιο φρικιαστική μάστιγα. Εκτός από ολίγες γνωστές ηθικές εντολές, τις οποίες επανέλαβε (για να είμαστε πιο ακριβείς, ΑΝΤΕΓΡΑΨΕ, δίχως να αναφέρει την πηγή) η θεολογία του είναι αντιφατική, ανόητη και λανθασμένη. Άκρως επικίνδυνη και καταστροφική τόσο για το άτομο ως μονάδα όσο και για την κοινωνία ως σύνολο! Ο Ιησούς Χριστός των Ευαγγελίων και του Παύλου αποδεικνύεται πλήρως δια των κριτηρίων της ιστορικής επιστήμης ότι είναι μια αλλοπρόσαλλη και αντιφατική μυθολογία!».
Ιωάννης Ν. Φ. Ρούσσος

Το «Άρθρα και μελέτες επί του χριστιανικού φαινομένου», είναι μια συλλογή άρθρων (ένα σημαντικό μέρος των οποίων έχει δημοσιευθεί κι εδώ, αλλά και σε άλλες ιστοσελίδες, καθώς και σε περιοδικά), που προέκυψε από μια μακροχρόνια και επίπονη μελέτη του καθηγητή Ιωάννη Ρούσσου. Ξεκινώντας την αναζήτηση και την έρευνα από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και συνεχίζοντας μέχρι και τις μέρες μας, προσπαθεί να αφυπνίσει το πνευματικά υποταγμένο θρησκευτικό ποίμνιο, καταδεικνύοντας τον παραλογισμό της τυφλής πίστης και τον σκοταδισμό που επιβλήθηκε διαχρονικά από τα διάφορα θρησκευτικά ιερατεία. Βασιζόμενος σε πάνω από 500 πηγές (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται φυσικά και οι «ιερές» γραφές), με τρόπο μεθοδικό και επιστημονικό, υποδεικνύει τις «ιερές» ανοησίες, τεκμηριώνει τις αντιφάσεις και καταλογίζει τα ψεύδη που προκύπτουν από τις «θεόπνευστες» γραφές, απαντώντας έτσι και στα ψεύδη θεολόγων και χριστιανών απολογητών. Λαμβανομένου υπόψιν του γεγονότος, ότι οι μελέτες του κινούνται κυρίως στο φάσμα τής Αγίας Γραφής (Παλαιά και Καινή Διαθήκη), το έργο του, αν και μικρότερο σε ποσότητα αλλά όχι και σε ποιότητα, μπορεί να θεωρηθεί αναλόγως αντάξιο της «Βίβλου» της αποδόμησης του Χριστιανισμού, του πολύτομου έργου «Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού», του Γερμανού ιστορικού και θεολόγου, Κάρλχαϊνζ Ντέσνερ. Εν ολίγοις, είναι ένα έργο που δεν πρέπει να λείπει από καμμία ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, ειδικά όσων έχουν την δίψα της γνώσης.

Σύντομο βιογραφικό
Ο Ιωάννης Ν. Φ. Ρούσσος γεννήθηκε στο χωριό Κατάπολα της νήσου Αμοργού στις 5-11-1954. Έκτο παιδί εννεαμελούς απόρου οικογενείας. Στο δημοτικό σχολείο και το τότε εξατάξιο γυμνάσιο ήταν λίαν καλός έως άριστος μαθητής σε όλα τα μαθήματα, αλλά με ιδιαίτερη κλίση και αφοσίωση στα φυσικομαθηματικά. Τον Σεπτέμβριο του 1972 εισήχθη στην μαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών μεταξύ των πρώτων. Τον Σεπτέμβριο του 1977 άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο της πολιτείας Minnesota των ΗΠΑ, λαβών πλήρη υποτροφία εξ’ αυτού του πανεπιστημίου. Από εκεί έλαβε Masters και διδακτορικό (PhD). Δίδαξε μαθηματικά ως βοηθός και λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Minnesota και ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νοτίου Alabama. Από το 1990 είναι καθηγητής των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο Hamline της πολιτείας Minnesota. Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα πέραν των μαθηματικών ενδιαφέροντά του ήταν πάντοτε η ιστορία και η θεολογία. Έτσι από το 1992 αποφάσισε να μελετήσει ενδελεχώς και επισταμένως την χριστιανική θεολογία και ιστορία για να δώσει απαντήσεις στις πάμπολλες απορίες επί του Χριστιανισμού, τις οποίες διατηρούσε παιδιόθεν, και να ελέγξει τις ανεπαρκείς και μη ικανοποιητικές απαντήσεις πολλών θεολόγων. Έτσι, αποφάσισε να αρθρογραφεί επί χριστιανικών ιστορικών και θεολογικών θεμάτων και ζητημάτων. Τα άρθρα του τα δημοσιεύει στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα για να αφυπνίσει το χριστιανικό ποίμνιο κατά δύναμη. Δίπλα στο βαπτιστικό εβραιο-χριστιανικό όνομα Ιωάννης, παραθέτει το ελληνικό όνομα Νεοκλής Φιλάδελφος για να υπενθυμίζει σε όλους το φρικτό ιστορικό γεγονός ότι ο Χριστιανισμός κατέστρεψε τον Ελληνισμό, παρά τα φούμαρα της χριστιανικής προπαγάνδας, και ακόμα ότι η Νέα Ελλάς χρειάζεται «Νέο Κλέος», «Φιλία» και «Αδελφότητα»…

Αφιέρωση του συγγραφέα: «Σε όλους τους ανθρώπους τού πλανήτη, τους έχοντες θάρρος, προθυμία και δύναμη διά έρευνα με κρίση και λογική και με σκοπό την καλυτέρευση της ζωής και την ανώτερη ανάπτυξη του πνεύματος και του πολιτισμού επί της γης» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Με αφορμή το περιστατικό που συνέβη κατά την ορκωμοσία του δημοτικού συμβουλίου της Γορτυνίας στην Δημητσάνα (19/12/2010) και κατά το οποίο ο ο μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, Ιερεμίας, επιτέθηκε λεκτικά σε δημοτικό σύμβουλο, ο οποίος επισήμανε πως οι νόμοι του κράτους δεν προβλέπουν την παρουσία ιερέων κατά την τελετή ορκωμοσίας, ο μητροπολίτης Πατρών, Χρυσόστομος, ανάρτησε ένα άρθρο στην επίσημη ιστοσελίδα της μητρόπολης, με τίτλο «Καυτές επικαιρότητες».

Ο κύριος λόγος που μπαίνω στην διαδικασία να σχολιάσω τα γραφόμενα του ρασοφόρου, είναι μία λέξη (την οποία τονίζω μέσα στο κείμενο) η οποία έκανε τα μηνίγγια μου να πονέσουν απ’ την αγανάκτηση και το θράσος αυτού του επαγγελματία ψυχοσώστη και κατά συνθήκην εθνικόφρονα. Αναφέρει λοιπόν, μεταξύ άλλων φαιδρών, ο μητροπολίτης: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Θέλω να αναφερθώ σε δύο κατηγορίες συμπολιτών μας οι οποίες, παρόλο που αυτοπροσδιορίζονται εντελώς διαφορετικά, τελικά καταλήγουν στην ίδια αντιμετώπιση απέναντι στην θρησκεία και τη σχέση της με την κοινωνία.

Οι πρώτοι είναι αυτοί που αποκαλώ εγώ “Χριστιανοί της παράδοσης”. Είναι άνθρωποι που –όπως οι περισσότεροι σ’ αυτή τη χώρα– ανατράφηκαν ως ΧΟ (Χριστιανοί Ορθόδοξοι), αλλά όχι ιδιαίτερα φανατικά, και εξακολουθούν να πιστεύουν γιατί έτσι μεγάλωσαν. Θεωρούν τους εαυτούς τους χριστιανούς αλλά χωρίς να έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις διδαχές της συγκεκριμένης θρησκείας. Έχουν διαμορφώσει δηλαδή μια προσωπική ιδέα για τη θρησκεία και για το τι σημαίνει να είσαι ΧΟ, βασισμένη όχι στην Αγία Γραφή –την οποία δεν έχουν διαβάσει καν– αλλά αφενός στις παραδόσεις που έχουν μάθει να ακολουθούν και αφετέρου στο πνεύμα της εποχής. Έτσι θα δούμε τους συγκεκριμένους ανθρώπους να δέχονται κάποια κομμάτια του ΧΟ δόγματος “επειδή έτσι μάθαμε” και να απορρίπτουν άλλα “επειδή είναι αναχρονιστικά”.

Ας δούμε και μερικά παραδείγματα, που νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικά για την πλειονότητα των “χριστιανών της παράδοσης”. Θεωρούν απαράδεκτο το να μην παντρευτεί κάποιος με θρησκευτικό γάμο ή να μην βαφτίσει το παιδί του αλλά παράλληλα θεωρούν τις προγαμιαίες σχέσεις κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Νηστεύουν την Μεγάλη Εβδομάδα αλλά ούτε λόγος για αυστηρή νηστεία την Σαρακοστή ή κάθε Τετάρτη–Παρασκευή. Πηγαίνουν στην εκκλησία το Πάσχα, αλλά για 10 λεπτά, μην κρυώσει και η μαγειρίτσα. Σταυροκοπιούνται περνώντας έξω από εκκλησίες, αλλά κατεβάζουν χριστοπαναγίες όταν τσατίζονται. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και μπορώ να συνεχίσω για ώρες, αλλά νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να πω …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι ακόλουθες σκηνές προέρχονται από την ορκωμοσία του δημοτικού συμβουλίου της Γορτυνίας στην Δημητσάνα (19/12/2010).

Αφού ολοκληρώθηκε η τελετή και εκφώνησε έναν σύντομο χαιρετισμό ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, Ιερεμίας, προς την νέα εκλεγμένη τοπική ηγεσία, ένα μέλος του δημοτικού συμβουλίου που ανήκει στον σχηματισμό «Λαϊκή Συσπείρωση», υπενθυμίζει πως σύμφωνα με τους νόμους του κράτους (άρθρα 52 και 54 του νόμου 3852/2010) ορίζεται πως ο όρκος είναι πολιτικός («Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου») και δεν προβλέπεται η παρουσία ιερέων σ’ αυτήν και ούτε φυσικά θρησκευτικός όρκος και τελετή.

Ο ιεράρχης, αντί να γυρίσει και το άλλο μάγουλο, όπως ορίζει η θρησκεία του, άρχισε να λούζει με διάφορες «ευχές» τον προλαλήσαντα, γεμάτες από το γνωστό «χριστιανικό ήθος». Δεν παρέλειψε δε να επικαλεστεί τον «πατριωτικό» ρόλο της Εκκλησίας και τον «εθνομάρτυρα» πατριάρχη Γρηγόριο Ε’ (ναι, αυτόν που αφόρισε την Επανάσταση και απαγόρευε στους ραγιάδες να δίνουν αρχαιοελληνικά ονόματα στα παιδιά τους).

Το θλιβερόν του πράγματος στο όλο θέαμα δεν είναι το παραλήρημα του εν λόγω ιερέα, αλλά το χειροκρότημα που απέσπασε η παράσταση που έδωσε. Οι νομίμως εκλεγμένοι δηλαδή, αποδοκίμασαν τον νόμο που επικαλέστηκε ο συγκεκριμένος, κι επίσης νομίμως εκλεγμένος, σύμβουλος και με το χειροκρότημά τους επιδοκίμασαν την άτυπη εκκλησιαστική συμμετοχή στις πολιτικές διεργασίες.

Είμαστε δηλαδή, πάνω απ’ όλα «ορτοντόξ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Για όσους γνωρίζουν την πραγματική Ιστορία των πολιτισμών, καθώς επίσης και για όσους είναι ψυχικά στοιχειωδώς στα καλά τους, η διαχρονική αναίδεια και θράσος των μεγάλων και μικρών ηγετών του Χριστιανισμού δεν αποτελεί έκπληξη, αφού το να ισχυρίζεται κανείς ότι κατέχει μία «μοναδική» αλήθεια, στην οποία μάλιστα νομιμοποιείται θεόθεν να υποτάξει ολόκληρη την ανθρωπότητα, είναι κάτι αξιωματικώς παράλογο, εξωφρενικό και απαράδεκτο. Υπήρξαν όμως και εξακολουθούν να υπάρχουν και στιγμές, και μάλιστα πάμπολλες, που αυτό το βαθύ θράσος τους αποδεικνύεται κατά κυριολεξίαν απύθμενο, λες και εκτός της πολιτισμικής ποικιλίας αλλά και της αιδούς έχουν βαλθεί να βλάψουν κι από πάνω την κοινή λεγόμενη λογική.

Ένα τέτοιο ακραίο παράδειγμα απύθμενου θράσους, αλλά και της σύμφυτης με τον Χριστιανισμό υποκρισίας, δίνουν στις ημέρες μας οι θεοκράτες της δικτατορεύσουσας στην πατρίδα μας Ορθόδοξης Εκκλησίας, μέσα από το προκλητικό φυλλάδιό τους «Προς τον Λαό», στο οποίο επιτίθενται στις έως τώρα δουλικές προς αυτούς πολιτικές ηγεσίες του τόπου, προσποιούνται τους…εξ απυροβλήτου πολέμιους του περιβόητου «Μνημονίου» και, στο «δια ταύτα», αλαζονεύονται ως δήθεν οι «μόνοι που μπορούν να σταθούν δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξουν»!

Ποιοι μιλάνε; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »