Πάρε-Δώσε

Όσοι παρακολουθείτε την επικαιρότητα, λογικά θα έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας οι «αγωνιστικές» ενέργειες των στελεχών του ΠΑΜΕ, τα οποία τα έχουν βάλει τον τελευταίο καιρό με τα κρουαζερόπλοια (και όχι μόνο), δυσχεραίνοντας (ή και απαγορεύοντας) την αποβίβαση/επιβίβαση των επιβατών-τουριστών, τους οποίους περιμένουν πως και πως οι κατά τόπους καταστηματάρχες κι όσοι έχουν σχέση με τον τουρισμό και ζουν κι απ’ αυτόν, ή και αποκλειστικά απ’ αυτόν.

Τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ, τα φτύνει όλος ο κόσμος γι’ αυτή την δυσφήμηση που έχει καταφέρει κατά του ελληνικού τουρισμού (με την ανοχή του κράτους βεβαίως) κι αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Κόσμος χάνει το ψωμί του, επειδή οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ απαιτούν ετσιθελικά προσλήψεις Ελλήνων εργατών σε ξένα πλοία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω πόση βάση έχουν οι απαιτήσεις τους. Θα δεχτώ όμως, χάριν ευκολίας της συζήτησης, ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Αλλά ρε μάγκες, εδώ το κλίμα είναι στραβό, να το τρώει και γάιδαρος από πάνω; Με ποιο δικαίωμα, στερείτε με τις «ταρζανιές» σας το μεροκάματο χιλιάδων ανθρώπων που ζουν απ’ τον τουρισμό, χάριν μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων, ακόμη κι αν, όπως προανέφερα, μπορεί τα αιτήματά σας να είναι δίκαια; Γιατί δεν γίνεστε ρεαλιστές; Το θέμα τη σήμερον ημέρα είναι οι προσλήψεις, ή οι απολύσεις; Γιατί δεν είστε τόσο «μαχητικοί» σ’ αυτή την περίπτωση;

Τσαμπουκαλεύεστε τους τουρίστες και τις εταιρείες που τους φέρνουν στην Ελλάδα για ν’ αφήσουν τα λεφτουδάκια τους, να κινηθεί λίγο η έρμη η αγορά και κλείνετε τα μάτια στο φαινόμενο των εισαγόμενων «μαθητών» των 300 ευρώ στις ξενοδοχειακές μονάδες, που έχουν στείλει στο σπίτι τους έναν σωρό Έλληνες εποχιακούς εργαζόμενους κι έχουν πετσοκόψει το εισόδημα όσων «τυχερών» εξακολουθούν να εργάζονται …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ελπίδα απ’ ότι φαίνεται αποτιμάται πολύ ακριβά στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν η ελπίδα αφορά την υγεία και πιο συγκεκριμένα την ίδια τη ζωή.
Πρόσφατα έγινα μάρτυρας μιας αισχρής, αλλά και νομιμοφανούς(;) οικονομικής εκμετάλλευσης την οποία υπέστη καρκινοπαθής με «μη αναστρέψιμο κατάσταση» (ραγδαίος μεταστατικός καρκίνος, με σημείο εκκίνησης το πάγκρεας). Τουτέστιν, καταδικασμένος.

Συνάντησα την κόρη του ασθενούς, η οποία ήταν σε άθλια ψυχολογική κατάσταση, μετά το σοκ που υπέστη με την γνώση της κατάστασης του πατέρα της. Την πικρή αλήθεια την έμαθε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο. Κάποιοι την έστειλαν στο Ιατρικό Αθηνών (Κλινική Ψυχικού). Εκεί, παρ’ ότι παραδέχθηκαν την σοβαρότητα της κατάστασης, της έδωσαν κάποιες ελπίδες. Η κοπέλα παρ’ όλα αυτά ήταν έτοιμη να καταρρεύσει, να βάλει τα κλάματα μπροστά στον πατέρα της (που κάτι ψυλλιάστηκε, μέσες άκρες). Δεν είναι και λίγο να γνωρίζεις ξαφνικά, ότι κατά πάσα πιθανότητα σε 5-6 μήνες δεν θα ξαναδείς τον πατέρα σου…

Προσπάθησα να την ηρεμήσω και να της φτιάξω κάπως τη διάθεση. Της έδωσα να καταλάβει πως θα πρέπει να «συμφιλιωθεί» μ’ αυτή την κατάσταση κι ότι θα πρέπει να δίνει δύναμη στον πατέρα της κι όχι να βάζει τα κλάματα μπροστά του. Παράλληλα όμως, προσπάθησα να την «συμφιλιώσω» και με την ιδέα πως θα πρέπει να είναι έτοιμη για το χειρότερο. Δυστυχώς έτσι είναι… Οι συγγενείς τραβάνε κι αυτοί το δικό τους «λούκι» κι ενίοτε καλούνται να δώσουν και «παράσταση»…

Ο πατέρας της κοπέλας, μετά τις απαραίτητες εξετάσεις εν τέλει υπεβλήθη σε μία λαπαροσκοπική υπερθερμική χημειοθεραπεία.

Το κερασάκι όμως ήρθε μετά από 1-2 ημέρες. Μετά από έντονες πιέσεις της κοπέλας και του αδερφού της για ενημέρωση περί της καταστάσεως του πατέρα τους, ο ίδιος γιατρός που τους έδωσε τις λιγοστές ελπίδες, τους τις πήρε πίσω, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά ότι τους είχαν πει και στο Σισμανόγλειο: Ότι ο πατέρας τους ήταν καταδικασμένος.

Κι όμως, παρ’ ότι καταδικασμένος, αυτό δεν εμπόδισε σε τίποτε τον γιατρό (τον κ. Ν. Λυγιδάκη) και την εν λόγω κλινική (στην οποία αν δεν κάνω λάθος, είναι και μέτοχος), να υποβάλλουν σε περιττή ταλαιπωρία και αχρείαστη θεραπευτική αγωγή, τον άτυχο καρκινοπαθή και να τον «ξαλαφρώσουν» κατά 15.000 € περίπου* (όπως μου εξομολογήθηκε η κοπέλα και δεν είχε κανέναν λόγο να πει ψέματα).

Το τελικό ερώτημα που προκύπτει είναι ηθικής φύσεως: Είναι η ελπίδα τόσο ακριβή, ή η «τιμή» αυτών, στους οποίους κάποιοι απελπισμένοι καταθέτουν αυτές τις ελπίδες, έχει πιάσει πάτο;

* Δυστυχώς το χρήμα δεν έχει για όλους την ίδια αξία. Χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής, όταν ο μεγαλογιατρός (για να είμαστε όμως και ακριβοδίκαιοι, εγνωσμένης επιστημονικής αξίας), αυτά τα 15 χιλιάρικα τα βγάζει ακόμα και σε μία μόνο μέρα, δεν είναι δυνατόν να συνειδητοποιεί ότι για αρκετούς από τους ασθενείς του, αποτελούν κόπο ενός και δύο ετών.

Το ακόλουθο κείμενο, βρίσκεται στην ιστοσελίδα της Ακαδημίας Αθηνών και πραγματικά γεννά πολλά ερωτηματικά. Προφανώς οι υπογράφοντες το κείμενο, γνωρίζουν κάτι παραπάνω απ’ αυτά που αναφέρουν. Μήπως τελικά, έτσι όπως πάμε, σιγά σιγά θα βγει αληθινή η βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Άννα Διαμαντοπούλου, που πέταξε κάτι «στρακαστρούκες» περί (συν)επίσημης γλώσσας της Ελλάδος, μαζί με την ελληνική και της αγγλικής;
Υπερβολικό; Μπορεί… Αν και δεν είναι πολύ μεγάλη η απόσταση απ’ αυτά που καταγγέλλουν οι υπογράφοντες ακαδημαϊκοί στην ακόλουθη διακήρυξη:

«Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό. Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές -με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι.- σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών σταθμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρει καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν’ απασχολήσει τον Τύπο και ν’ αποτελέσει αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.
Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθεί η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ’ όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής -σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής- προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν’ αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων».

Οι υπογράφοντες
1. Αθανασιάδης Τάσος
2. Αλεξόπουλος Καίσαρ
3. Αρτεμιάδης Νικόλαος
4. Βλάχος Άγγελος
5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης
6. Γεωργιάδης Απόστολος
7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος
8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος
9. Δρακάτος Κωνσταντίνος
10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου
11. Ιακωβίδης Σπυρίδων
12. Καμπανέλλης Ιάκωβος
13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος
14. Καμπύλης Αθανάσιος
15. Κονομής Νικόλαος
16. Κοντόπουλος Γεώργιος
17. Κουνάδης Αντώνιος
18. Λαΐου Αγγελική
19. Λιγομενίδης Πάνος
20. Μανούσος Μανούσακας
21. Ματσανιώτης Νικόλος
22. Μητσόπουλος Γεώργιος
23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος
24. Μυλωνάς Παύλος
25. Νανόπουλος Δημήτριος
26. Παλλάντιος Μενέλαος
27. Παππάς Ιωάννης
28. Παρισάκης Γεώργιος
29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης
30. Πετράκος Βασίλειος
31. Ρούκουνας Εμμανουήλ
32. Σακελλαρίου Μιχαήλ
33. Σαράντη Γαλάτεια
34. Σκαλκέας Γρηγόριος
35. Στεφανής Κωνσταντίνος
36. Τέτσης Παναγιώτης
37. Τούντας Κωνσταντίνος
38. Τριχόπουλος Δημήτριος
39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής
40. Χρήστου Χρύσανθος

Υπάρχουν και Έλληνες που δεν πάνε στην Βουλγαρία για να πηδήξουν, παρά για να θαυμάσουν τα όποια αξιοθέατα μιας ξένης χώρας.
Υπάρχουν και Έλληνες (ίδες) που επιλέγουν μια γείτονα χώρα για να ξεκουραστούν και να χαλαρώσουν από την καθημερινότητά τους αποσπασμένοι από τα προβλήματά τους.
Αυτά τα παραπάνω απλά πράγματα ΔΕΝ τα προσφέρει πια η Βουλγαρία, μια χώρα που είναι, κυριολεκτικά πνιγμένη στην ακρίβεια, στην ασυδοσία, στην αγένεια, στην μνησικακία για τους Έλληνες που «έχουν το Αιγαίο και περνάνε καλύτερα», στην κλοπή βεβαίως, στην έλλειψη ισονομίας, στα ανύπαρκτα (εντελώς) και κατευθυνόμενα ΜΜΕ.
Σε μια χώρα που κυριαρχεί ο τζόγος (με τον ξένο να χάνει υποχρεωτικά!) και η πορνεία, σε μια χώρα που κυριαρχεί ο σουγιάς και το πιστόλι, σε μια χώρα που η οικονομική και κοινωνική ψαλίδα μεταξύ πολλών και λίγων είναι ΧΑΩΔΗΣ…

Επιτέλους, ανίκανε υπουργέ Σπηλιωτόπουλε, βγάλε μια ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ για να προστατεύσεις τους εκατοντάδες Έλληνες που οδηγούνται ως πρόβατα στην σφαγή από τα… ελληνικά τουριστικά πρακτορεία (που ΔΕΝ τους προστατεύουν διόλου!) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου 2008, η 44χρονη κ. Κωνσταντίνα Κούνεβα επέστρεφε στο σπίτι της, στα Άνω Πετράλωνα, από τη δουλειά, όταν δύο άγνωστοι που βρίσκονταν σε αυτοκίνητο την περιέλουσαν με βιτριόλι, ενώ της άνοιξαν με την βία το στόμα, ποτίζοντάς την με το καυστικό υγρό, προκαλώντας της σοβαρότατες ζημιές σε ζωτικά όργανα.

Έχει χάσει ήδη το ένα της μάτι και νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Επικοινωνεί με χαρτάκια, καθώς έχουν υποστεί βλάβη και οι φωνητικές της χορδές.

Ποια είναι η Κωνσταντίνα; Και γιατί χτυπήθηκε;
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα ήρθε στην Ελλάδα από την πατρίδα της τη Βουλγαρία το 2001, μαζί με τη μητέρα της και τον μοναχογιό της. Εκεί ήταν ιστορικός επιστήμονας.
Εδώ έπιασε δουλειά στην αποθήκη ενός σουπερμάρκετ. Ύστερα από ενάμιση χρόνο, όμως, απολύθηκε και βρέθηκε άνεργη. Η μόνη ανοιχτή πόρτα που βρήκε ήταν σ’ ένα συνεργείο καθαρισμού, στο οποίο ήδη δούλευε η μητέρα της.
Η Κωνσταντίνα είναι μία από τις εκατοντάδες μετανάστριες εργάτριες που εργάζεται χρόνια σε καθεστώς υπενοικίασης και σύμφωνα με πληροφορίες ήλθε στην Ελλάδα λόγο ιατρικών προβλημάτων του ανήλικου παιδιού της.
Πεντέμισι το απόγευμα με 11:30 το βράδυ το ωράριό της, ένα τέταρτο διάλειμμα για να φάει ένα κουλούρι ή μια τυρόπιτα και γύρω στα μεσάνυχτα έφτανε στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Και ο μισθός της; Γύρω στα 560 ευρώ.

Είναι γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστών-στριών και Οικιακού Προσωπικού, μάχιμη συνδικαλίστρια, γνωστή για τη στάση της σε πολλά αφεντικά. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχε έρθει σε κόντρα με την εργοδοσία «ΟΙΚΟΜΕΤ» διεκδικώντας ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων γι’ αυτήν και τις συναδέλφισσές της και καταγγέλοντας τις παρανομίες στη μισθοδοσία. Έχει προηγηθεί η εκδικητική απόλυση της μητέρας της από την ίδια εταιρεία, δυσμενής μετάθεση της ίδιας στο Μαρούσι ενώ εκκρεμεί τριμερής συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 5/1/09 ύστερα από καταγγελία της. Πράγματα καθόλου άγνωστα στο χώρο των εταιρειών καθαριότητας και υπενοικίασης εργαζομένων. Ίσα – ίσα.
Η ίδια είχε μιλήσει σε ξένο δημοσιογράφο, έναν μήνα πριν το τραγικό περιστατικό, όπου έκανε αναφορές για απειλές. Το ηχητικό απόσπασμα μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Οι καθυστερημένες συμβάσεις, τα κλεμμένα μεροκάματα, οι κλεμμένες υπερωρίες, η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά που υπογράφουν οι εργαζόμενοι και σ’ αυτά που πραγματικά παίρνουν, η επιλογή σχεδόν αποκλειστικά μεταναστριών και μεταναστών με πράσινη κάρτα ώστε να βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, η μη καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ, πάντα με την κάλυψη του δημοσίου και των μιζαδόρων στελεχών του, που γνωρίζουν, υποθάλπουν και ενισχύουν τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, συνθέτουν τον κανόνα στους εργολάβους καθαριότητας.

Ειδικά στην «ΟΙΚΟΜΕΤ», μια πανελλαδική εταιρεία καθαρισμού και υπενοικίασης εργατών, ιδιοκτησίας Νικήτα Οικονομάκη, στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που απασχολεί «επίσημα» 800 εργαζόμενους, στην συντριπτική τους πλειοψηφία αλλοδαπούς (οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μιλούν τουλάχιστον για διπλάσιους ενώ τα τελευταία 3 χρόνια έχουν περάσει πάνω από 3000), η εργοδοτική παρανομία αποτελεί καθημερινότητα. Συγκεκριμένα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »