O Huang Chuncai είναι ένας άνθρωπος από τη Νότια Χουνάν, επαρχία της Κίνας. Έγινε διάσημος, καθώς γεννήθηκε με μια ακραία μορφή της ασθένειας που ονομάζεται νευρινωμάτωση. Η ιστορία του αποτέλεσε θέμα το 2008 στην σειρά επιστημονικών εκπομπών «Bodyshock», του τηλεοπτικού σταθμού της Μεγάλης Βρετανίας, Channel 4, με τον τίτλο «Είμαι ο άνθρωπος ελέφαντας».
Ο Huang Chuncai γεννήθηκε το 1977 και είναι το πρωτότοκο παιδί της οικογένειάς του. Έχει έναν μικρότερο αδελφό και αδελφή, και έναν ανιψιό.
Οι γονείς του Huang, είχαν παρατηρήσει σημάδια δυσμορφίας στο πρόσωπό του, όταν ήταν τεσσάρων χρονών. Στο νοσοκομείο διαγνώστηκε ότι πάσχει από νευρινωμάτωση. Για πολλούς από τους πάσχοντες, η ασθένεια σημαίνει ανώμαλη ανάπτυξη αυτών των ιστών και, κατά συνέπεια, παραμόρφωση προσώπου. Αλλά η περίπτωση του Huang, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η πιο ακραία περίπτωση τέτοιων παραμόρφωση στον κόσμο σήμερα.
Οι γονείς του ήταν σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση για την χρηματοδότηση μιας εγχείρησης, αλλά ταυτόχρονα και οι γιατροί είπαν ότι είναι πολύ επικίνδυνη η πραγματοποίηση μιας τέτοιας επέμβασης. Ήταν μια φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του κέρδισε χρήματα πουλώντας ζυμαρικά, στην τοπική αγορά.
Ο όγκος του Huang συνέχισε να αυξάνεται, και όταν ήταν οκτώ ετών ξεκίνησε το σχολείο, αλλά το εγκατέλειψε όταν ήταν δέκα γιατί ήταν απομονωμένο από τα άλλα παιδιά, που τον αποκαλούσαν ο «άνθρωπος ελέφαντας».
Ο όγκος είχε παρενέργειες και στην ανάπτυξη του σώματός του, καθώς εμπόδιζε την φυσιολογική ανάπτυξη της σπονδυλικής στήλης.
Όταν ήταν 31 ετών, ο όγκος ζύγιζε πάνω από 30 κιλά, το μισό σχεδόν από το βάρος του σώματός του!

Ο όγκος κάλυπτε ολόκληρο το αριστερό του μάτι, το αριστερό του αυτί κρέμονταν κάτω απ’ τον…δεξί του ώμο, ενώ το δεξί του αυτί είχε τυλιχτεί γύρω απ΄το σαγόνι του!
Τον Ιούλιο του 2007 πραγματοποιήθηκε μια εγχείρηση, με την οποία αφαιρέθηκαν 15 κιλά όγκου από την δεξιά πλευρά του το πρόσωπό του.
Μια δεύτερη εγχείρηση πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2008 κι αφαιρέθηκαν επιπλέον 4-5 κιλά ιστών από τη δεξιά πλευρά.
Μια τρίτη λειτουργία είχε προγραμματιστεί για το ίδιο έτος έτος, για την εξάλειψη των όγκων στην αριστερή πλευρά του το πρόσωπό του.

Οι γιατροί, παρ’ ότι είναι αισιόδοξοι για μια αισθητή βελτίωση της κατάστασης του προσώπου (φωτογραφία), μάλλον απέκλεισαν την πιθανότητα για μια πλήρη επάνοδο στην αρχική φυσιολογική κατάσταση του προσώπου του Chuncai, καθώς ο βαθμός της παραμόρφωσης ήταν σημαντικά μεγάλος.

Πηγές: en.wikipedia.org | abcnews.go.com

Πριν λίγους μήνες, είχε δημοσιευθεί εδώ, ένα περιστατικό με υπόθεση απείρου κάλλους, όπου πρωταγωνιστής ήταν ένας υποτιθέμενος Νιγηριανός μετανάστης, για το οποίο δεν ήξερε αν θα έπρεπε να κλάψει, να γελάσει, ή να θυμώσει κανείς.
Πρόσφατα, έπεσα και σε ένα άλλο «άρθρο» του «περιώνυμου» δημοσιογράφου, με τίτλο «Είμαι η ξένη…» όπου βεβαίως καταδεικνύεται και πάλι, ο ελληνικός ρατσισμός.
Το καταπληκτικό σ’ αυτό το άρθρο, είναι ότι τον ελληνικό ρατσισμό, δεν το καταγγέλλει (εμμέσως) κάποια Αλβανή ή οποιαδήποτε αλλοδαπή, αλλά μια υποτίθεται «πικραμένη ομογενής της Αλβανίας». Είναι εύλογη η απορία βεβαίως, πως η εν λόγω «μπασταρδεμένη (sic) ομογενής από την Αλβανία», ένιωσε πιο οικείον τον διαπιστωμένα ανθέλληνα Αλβανό δημοσιογράφο, για να εκφράσει την πίκρα της, απ’ ότι κάποιον Έλληνα. Εκτός κι αν…πρόκειται για ένα ακόμα προβοκατόρικο δημοσίευμα, όπου η «ξένη» είναι απλώς ένα δημιούργημα του Καπλάνι, ή αν είναι είναι υπαρκτό πρόσωπο είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι πρόκειται για Ελληνίδα.
Το γιατί ίσως το καταλάβετε διαβάζοντας τα παρακάτω αποσπάσματα…

Η «Ξένη» λοιπόν, θέλοντας να μας πείσει για τον ελληνικό ρατσισμό, δημοσιεύει και στο ιστολόγιό της ένα «συνταρακτικό» περιστατικό το οποίο μας κάνει να εμπεδώσουμε ότι όντως είμαστε ρατσιστές …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην χώρα μας, το 1940, συμπρωταγωνιστής κι αυτός της ιστορικής εκείνης νύχτας της 28/10/1940 στο βιβλίο του, που το ονομάζει με μια πρωτοφανή οξυδέρκεια για το μέλλον του καθεστώτος Μουσολίνι: «Η αρχή του τέλους – η επιχείρηση κατά της Ελλάδος», γράφει τα εξής:

Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας, αλλά δεν ελάμβανε καμίαν απάντηση. Διερωτήθηκα εάν ήτο δυνατόν μια πρωθυπουργική κατοικία να μην απαντά αμέσως. Γιατί εγώ είχα εντολή να παραδώσω το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940, λόγω Δε της προσπάθειας μου να ακουσθεί το κουδούνι και να ανοίξει η πόρτα, η ώρα είχε ήδη φθάσει 3.

 

Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περάσω. Ο Μεταξάς φορούσε μια μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυκτικό. Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού. Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να το εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940.

Το ιταλικό τελεσίγραφο, είχε ως εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά».
Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Στα λόγια τα καταφέρνουν πολλοί. Πόσοι όμως έκαναν τα γραπτά τους πράξη; Πόσοι είχαν το θάρρος ενός νεαρού μαθητή, που επέλεξε να μετακομίσει στα 18 του χρόνια στο «Πάνθεον των Ηρώων»;

Ο νεαρός ήρωας του αγώνα της ΕΟΚΑ, οραματιστής και ποιητής ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου από τη Λάπηθο Λάρνακας κι εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά απ’ τον οποίο πήρε το επίθετό του ο ήρωας. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει –δεύτερος ξάδερφος– και ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης, απαγχονισθέντας ήρωας της ΕΟΚΑ.

Από το σχολείο άρχισε να φαίνεται το συγγραφικό του ταλέντο, δημιουργεί τη σχολική εφημερίδα της τάξης του την οποία γράφει σχεδόν ολόκληρη μόνος του. Το Φθινόπωρο του 1950 εγγράφεται στο Γυμνάσιο στο Κτήμα, καθώς μετακόμισαν εκεί οι γονείς του το 1949. Εκείνη την εποχή ξεκινά να γράφει στίχους. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Πάντα ο ίδιος, ντροπαλός, φιλότιμος, σοβαρός και ήρεμος. Η φυσική του Εξυπνάδα τον κάνει να ξεχωρίζει γρήγορα. Το ύφος του ευγενικό, λεπτό, τονίζεται από τη ζωηρότητα της εφηβική ηλικίας και αφήνει στις μνήμες των συμμαθητών του και των άλλων που τον γνώρισαν, ανεξίτηλες εντυπώσεις.

Η μανία του για τους στίχους ήταν μεγάλη. Δεν άφηνε τετράδιο ή περιθώριο βιβλίου που να μη το γεμίσει με στίχους. Συνολικά μας άφησε γύρω στα 500 ποιήματα και πολλές δεκάδες σελίδες πεζών και επιστολών. Τα ποιήματα του μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε σε πατριωτικά, θρησκευτικά, εύθυμα–σατιρικά και ερωτικά. Σε αυτά τα τελευταία, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής του παραγωγής ξεχωρίζει…:

Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα
μ’ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό,
τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό.

Σαν μαθητής του Γυμνασίου από το 1950, έζησε έντονα τους δύσκολους καιρούς που περνούσε η Κύπρος στην προσπάθεια της να κρατήσει το ελληνικό λάβαρο της ελευθερίας ψηλά, ζώντας κάτω από τον ζυγό του Άγγλου κατακτητή που δήλωνε απερίφραστα ότι «ουδέποτε» θα έδιδε την ελευθερία στους Κυπρίους. Πίστευε ακράδαντα στον δίκαιο του αγώνα της Κύπρου και η όλη πορεία του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα, στα 13 του χρόνια, από το ιστορικό Δημοψήφισμα του 1951 με την αξίωση των Ελληνοκυπρίων για Ένωση με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.

Την 1η Απριλίου 1953 ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» κατεβαίνει η ελληνική σημαία και αναρτάται η αγγλική, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση μ’ αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Βαγορής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το Άγιο Όρος (επίσημα: Ιερά Κοινότης Αγίου Όρους ) είναι μια «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία» εντός της Ελλάδας, (μοναδική στο κόσμο), στην χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής στην Μακεδονία, που θεωρείται κέντρο του Ορθόδοξου μοναχισμού. Θεωρείται από τα σημαντικότερα τμήματα όχι μόνο της Βαλκανικής, αλλά της Ευρώπης και της Ανατολικής Εκκλησίας λόγω της μεγάλης εθνικής, ιστορικής, θρησκευτικής, γραμματειακής και πολιτισμικής αξίας αυτού ως ακόμη και κέντρου διατήρησης και συντήρησης πλούσιου υλικού.

Πολιτική κατάσταση
Το Άγιο Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο και αυτόνομο τμήμα του Ελληνικού κράτους, που υπάγεται πολιτικά στο Υπουργείο Εξωτερικών και θρησκευτικά στην Δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Έχει εδαφικά διαιρεθεί σε είκοσι αυτοδιοίκητες περιοχές. Κάθε περιοχή αποτελείται από μία κυρίαρχη μονή και διάφορους άλλους μοναστικούς οικισμούς γύρω από αυτήν (σκήτες, κελιά, καλύβες, καθίσματα, ησυχαστήρια). Όλες οι μονές είναι «Κοινόβιες», δηλαδή κοινή λειτουργία, προσευχή, στέγη, σίτιση και εργασία μεταξύ των μοναχών. Υπεύθυνος της κάθε μονής είναι ο Ηγούμενος που εκλέγεται από τους μοναχούς της μονής ισόβια. Οι Ηγούμενοι κάθε μονής αποτελούν την Ιερά Σύναξη και ασκούν την νομοθετική εξουσία.

Οργάνωση
Η πολιτεία του Αγίου Όρους αποτελεί αυτοδιοίκητο και αυτόνομο τμήμα της Ελληνικής Δημοκρατίας και κυβερνάται με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του 1924 (επικυρώθηκε το 1926). Το Ελληνικό Κράτος εκπροσωπείται από τον Πολιτικό Διοικητή του Αγίου Όρους ο οποίος είναι επιφορτισμένος με την τήρηση του Αγιορείτικου καθεστώτος και υπάγεται στο Υπουργείο Εξωτερικών και από εκκλησιολογικής πλευράς υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως.

• Την εκτελεστική εξουσία στο Άγιο Όρος αντιπροσωπεύει η Ιερά Επιστασία της οποίας ο Πρόεδρος φέρει την ονομασία Πρωτεπιστάτης.Η Ιερά Επιστασία αποτελείται από 4 μέλη επιλεγμένα από τις 5 πρώτες ιεραρχικά μονές.
• Η νομοθετική εξουσία αντιπροσωπεύεται από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους,επίσης η Ιερά Κοινότητα έχει εκτός των άλλων και δικαστική αρμοδιότητα σε υποθέσεις Αστικού Δικαίου για πλημμελήματα που συνέβηκαν εντός των γεωγραφικών ορίων του Αγίου Όρους.Για όλες τις υπόλοιπες(Κακουργήματα κλπ.) αρμόδια δικαστήρια εκδίκασης είναι αυτά της πόλεως της Θεσσαλονίκης.
• Ως Ανώτατη Εκκλησιαστική και Δικαστική Αρχή εντός του Αγίου Όρους αναγνωρίζεται η Διπλή Ενιαύσεως Σύναξη η οποία συνέρχεται τακτικά μία φορά τον χρόνο εκτός και εάν απαιτείται διαφορετικά και μπορεί να αποφανθεί δια πάν ζήτημα.
• Και τέλος χρέη Ανωτάτου Εφετείου γιά Εκκλησιαστικά-Πνευματικά θέματα ασκεί η σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Οι μονές
Τα Μοναστικά ιδρύματα του Αγίου Όρους διακρίνονται σε έξι τάξεις: τις Ιερές Μονές ή Μοναστήρια, τις Σκήτες, τα Κελιά, τις Καλύβες, τα Καθίσματα και τα Ησυχαστήρια.

Η Ιερά Μονή ή Μοναστήρι είναι θρησκευτικό πνευματικό ή Μοναστικό ίδρυμα κυρίαρχο (δηλαδή ανεξάρτητο), αυτοδιοίκητο, ιδρυμένο με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο έγγραφο ή πατριαρχικό σιγγίλιο, με ιδιοκατοχή και απόλυτη κυριότητα Αγιορείτικου εδάφους, μη υποκείμενο σε κανένα περιορισμό ως προς τον αριθμό των μοναχών. Έτσι οι Μονές αποκαλούνται Βασιλικές, Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές (στη θεμελίωση των οποίων τοποθετήθηκε πατριαρχικός σταυρός) και υπό την ιδιότητα αυτών εξαιρούνται οικείας επισκοπικής δικαιοδοσίας, υπάγονται δε απευθείας στον Οικουμενικό Πατριάρχη, του οποίου το όνομα και μόνο μνημονεύεται. Το δε Οικουμενικό Πατριαρχείο ασκεί πνευματική και μόνο δικαιοδοσία.

Οι Μονές σήμερα είναι όλες κοινόβιες. Παλιότερα κάποιες ήταν ιδιόρρυθμες.

Στις κοινόβιες οι αδελφοί έχουν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »