Πάρε-Δώσε

Μια απ΄τις πρώτες εικόνες που συναντά κάποιος όταν φτάσει στο Ηράκλειο Κρήτης αεροπορικώς (αλλά και οδικώς από ανατολικά), είναι ένας καταυλισμός Τσιγγάνων (περίπου 150 οικογένειες), ο οποίος βρίσκεται σχεδόν απέναντι από το αεροδρόμιο «Νίκος Καζαντζάκης» πλάι στην κύρια οδική αρτηρία (θέση Δύο Αοράκια). Καλύτερο «καλώς όρισες» δεν γίνεται να υπάρχει απ’ αυτό. Ειδικά οι ξένοι τρώνε την πρώτη κρυάδα με το «καλημέρα». Η εικόνα «δένει» μάλιστα καταπληκτικά και με το νέο μέγαρο της Αστυνομίας Ηρακλείου που βρίσκεται εκεί κοντά.

Αυτό το χάλι (γιατί για χάλι πρόκειται) κρατά από την δεκαετία του ’80, όταν μεταφέρθηκαν εκεί προσωρινά από την Νομαρχεία Ηρακλείου. Στην Ελλάδα όμως είναι γνωστό, πως «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Πότε με την αδιαφορία των αρχών, πότε με υπαιτιότητα των Τσιγγάνων, ο καταυλισμός παραμένει στο ίδιο σημείο για περισσότερες από δύο-τρεις δεκαετίες. Και το θέμα δεν είναι μόνο (αντι)αισθητικό. Η περιοχή είναι εστία μολύνσεως, καθώς ως γνωστόν οι Τσιγγάνοι δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με την υγιεινή (ειδικά οι νομάδες που ζουν σε τσαντίρια ή παραπήγματα, ουδέποτε είχαν).

Το κακό με τους Τσιγγάνους είναι, ότι εκτός των άλλων είναι και θρασύτατοι. Τους δόθηκαν δάνεια 60.000 ευρώ κατά οικογένεια (άτοκα) για ανεύρεση στέγης, παρ’ ότι οι εγγυήσεις που μπορεί να δώσει ένας Τσιγγάνος (μιλάω πάντα για τους νομάδες ή Γύφτους ή Τουρκόγυφτους που τους ξέρουν οι περισσότεροι) είναι ανύπαρκτες. Θα πει κάποιος ότι με 60.000 ευρώ δύσκολα βρίσκεις σπίτι. Δεκτό (αν και μερικοί που ήθελαν να βρουν, βρήκαν). Τα πήραν όμως. Τα πήραν και τα σπατάλησαν για άλλους σκοπούς (συνήθως σε αυτοκίνητα και άλλες «δραστηριότητες»). Όσοι έχουν ζήσει κοντά σε Τσιγγάνους, γνωρίζουν ότι δεν τους ενοχλεί καθόλου που ζουν μέσα στην βρομιά. Γνωρίζουν ότι εκτός από τις «νόμιμες» δραστηριότητες, όπως το εμπόριο, επιδίδονται και σε μερικές άλλες, όχι και τόσο «νόμιμες», όπως το εμπόριο ναρκωτικών. Όσοι τους έχουν ζήσει (κι ο γράφων τους έχει ζήσει), γνωρίζουν ότι έχουν την κλεψιά μέσα στο αίμα τους. Λίγοι είναι οι Γύφτοι που έχουν «μπέσα». Λόγω της ζωής που έχουν επιλέξει να ακολουθούν, είναι φυσικό ότι την νομιμότητα και το «φακέλωμά» τους με ότι αυτό συνεπάγεται (όπως η φορολόγηση), δεν τα αντιμετωπίζουν και με τόσο…θετικό τρόπο. Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς. Αν αυτοί οι τύποι έχουν επιλέξει, αντί να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, να τα στέλνουν στα φανάρια να ζητιανεύουν, δεν είναι πρόβλημα της πολιτείας, αλλά δικό τους. Αυτή ήταν η ζωή τους ανέκαθεν. Να κοιμούνται εκεί που χέσουν και κατουράνε. Το να ζουν στο περιθώριο και στην παρανομία, είναι επιλογή τους και όχι καταναγκασμός.

Όπως προαναφέρθηκε όμως, είναι θρασύτατοι κι αυτό θα πρέπει να αιτιολογηθεί επιπλέον. Προσφάτως, αποκαλύφθηκε, πως οι Τσιγγάνοι κλέβαν ρεύμα (εκτός από νερό) από ένα ραντάρ που βρίσκεται κοντά στον καταυλισμό, προκαλώντας σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια των πτήσεων, αλλά και για την ίδια τους τη ζωή, καθώς η σύνδεση είχε γίνει με πρόχειρο και ερασιτεχνικό τρόπο. Παρ’ ότι τους ανακάλυψαν και υποβλήθηκαν μηνύσεις από την ΔΕΗ, αυτοί απτόητοι συνέχισαν να κλέβουν ρεύμα. Όταν η Αστυνομία επενέβη και ξήλωσε το αρκετών εκατοντάδων καλώδιο με το οποίο έπαιρναν παράνομα ρεύμα, είχαν το θράσος να μιλήσουν για…«ρατσισμό» σε βάρος τους. Το πιο καταπληκτικό; Ζήτησαν από πάνω και 2.000 ευρώ αποζημίωση γιατί, λένε, τόσο τους κόστισε το καλώδιο που ξήλωσε η Αστυνομία! Δηλαδή εκεί πως μας χρωστάνε, να μας παίρνουν και το βόδι!

Και για όσους μειδιάσουν ή απορήσουν που οι παράνομοι και οι κλέφτες μπορούν να αποκαλούν αυτούς πους τους ξεσκεπάζουν, ως «ρατσιστές» που «καταπατούν τα δικαιώματά τους», η απάντηση είναι απλή: «Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι», των γνωστών Δημητρά, Βαλλιανάτου και Σία, το οποίο έχει πάρει υπό την «προστασία» τους συγκεκριμένους κατσαπλιάδες. Μάθανε λοιπόν να πιπιλίζουν κι αυτοί την καραμελίτσα, που πιπιλίζει όλη η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Κομμένες οι πίπες με τον «ρατσισμό» κατά των Τσιγγάνων. Υπάρχουν Τσιγγάνοι που ζουν δίπλα μας έντιμα και καθώς πρέπει και μπράβο τους. Αυτοί όμως πρέπει να φυλακή γιατί έχουν καταπατήσει τον μισό Ποινικό Κώδικα. Και το ότι έχουν υπηρετήσει την θητεία τους στον ελληνικό στρατό ή ψηφίζουν (συνήθη επιχειρήματα), δεν τους δίνει κανένα άλλοθι, ούτε νομιμοποιεί τις παρανομίες τους. Τέρμα λοιπόν στον «ωχαδελφισμό» της πολιτείας και το «βόλεμα» των Τσιγγάνων. Τελεία και παύλα.

Οι τύποι που ακολουθεί κατά πόδας το «λαγωνικό» του «Άλφα», είναι του Δ.Ν.Τ.
Έχουν έρθει να μας πάρουν μέτρα για φέρετρο. Πιο απλά, να επιλέξουν τον καλύτερο τρόπο για να μας πηδήξουν.
Το «τσακάλι» της δημοσιογραφίας, δράττεται της «αποκλειστικής» ευκαιρίας και τους «βομβαρδίζει» με μια σειρά από «εύστοχες» ερωτήσεις.

Το μεγαλείο της «μάχιμης δημοσιογραφίας»…

«Σήμερα το να διαβάζει κανείς τους προφήτες είναι σαν να διαβάζει εφημερίδα, τόσο ξεκάθαρα είναι γραμμένα».
Μοναχός Παΐσιος

Ξεκάθαρα, δεν λες τίποτε. Το λέει και το φλιτζάνι -για να δανειστούμε μια ατάκα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Μετά τον θάνατο του μοναχού Παΐσιου (1994), ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια διάφορα βιβλία και κείμενα, που αποδίδουν στον εν λόγω ιερωμένο, διάφορες «προφητείες», οι οποίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από εθνικά θέματα, και με μια ιδιαίτερη εμμονή στην εκπόρθηση της Κωνσταντινούπολης από τους Ρώσους και την παράδοσή της στους Έλληνες. Ο Παΐσιος βέβαια δεν ζει για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τους «χρησμούς» που του αποδίδονται, αν και φέρονταν να μην εγκρίνει την διάσταση που έπαιρναν τα λεγόμενά του, στα οποία μάλλον μπήκαν και αρκετές «σάλτσες» από τους διάφορους φερόμενους ως -συνήθως ανώνυμους- συνομιλητές του που δημοσιοποίησαν τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Ιδιαίτερη σπουδή στην διάδοση αυτών των προφητειών και την δημιουργία του θρύλου του «προφήτη» Παΐσιου -εκτός της πάσης φύσεως θρήσκους ή θρησκόληπτους- δείχνουν κάποιοι στρατιωτικοί. Υπάρχει μάλιστα και κάποιος, που ισχυρίζεται πως ο Παΐσιος, σε αντίθεση με όσους άλλους στρατιωτικούς συνομίλησε, έδωσε σ’ αυτόν το «προνόμιο» της εισόδου στην Πόλη ως ηγέτη στρατιωτικού τμήματος των Ελλήνων, όταν θα συμβεί η (ανα)κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο εν λόγω στρατιωτικός βέβαια, δεν αποκαλύπτει το όνομά του, προφανώς γιατί κατανοεί το βλακώδες του πράγματος και δεν θέλει να εκτεθεί δημοσίως. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποτελεί θλιβερό φαινόμενο η εμπλοκή στρατιωτικών σ’ αυτή την ακατάσχετη μπουρδολογία.

Ας δούμε όμως μερικές από τις πιο δημοφιλείς «προφητείες» και ρήσεις του Παΐσιου, που μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν σε υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ακόλουθη φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου «φιλέλληνα» Νικόλαου Στοΐδη (ή Στογιάνοφ· ας μην του αρνούμαστε την βουλγαρική καταγωγή του). Απεικονίζει μερικούς άνδρες ενός λόχου πεζικού του ελληνικού στρατού, στον οποίο ήταν επικεφαλής ο αξιωματικός Βασίλειος Γεννηματάς, μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό Εδέσσης (πρώην Βοδενά) στις 18 Οκτωβρίου 1912. Είναι η ημέρα, που και τυπικά η πόλη απελευθερώνεται από τον ελληνικό στρατό, μετά από 530 χρόνια τουρκικής κυριαρχίας.

Παρατηρείτε όμως κάτι περίεργο στην φωτογραφία;
Λίγο…κακογραμμένη δεν είναι η επιγραφή του σιδηροδρομικού σταθμού;

Νικολιό παλικάρι μου, αφού δεν το κατέχεις το «άθλημα», άσ’ το να πάει στον διάολο. Δεν το ξέρεις ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια; Και το ψέμα δεν είναι ότι η Έδεσσα λεγόταν Βοδενά τότε. Το ξέρουμε αυτό. Αλλά βρε αδελφέ παίζεις με την νοημοσύνη και την ιστορική άγνοια του κόσμου. Κατ’ αρχάς, όπως προαναφέρθηκε, η Έδεσσα βρισκόταν υπό τουρκική κυριαρχία και όχι υπό βουλγαρική, όπως θες να παρουσιάσεις ή να υπονοήσεις με το τσαπατσούλικο «VODENA» που έγραψες μόνος σου (αλήθεια, γιατί δεν το έγραψες με κυριλλικό αλφάβητο; [Воден]). Κατά δεύτερον, όπως είναι λογικό, οι επιγραφές μέχρι και το 1912 αναγράφονταν στα τούρκικα. Δηλαδή με αραβικούς χαρακτήρες (το νεοτουρκικό αλφάβητο δημιουργήθηκε το 1928). Επιπλέον, αναγράφονταν και στα γαλλικά (αν δεν κάνω λάθος, ως «Vodine»), λόγω του ότι, την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου Θεσσαλονίκης-Μοναστηρίου, είχε αναλάβει η γαλλική εταιρεία «Societe de Construction de Chemin de Fer Salonique a Monastir», θυγατρική της «Societe de Construction et Exploitation de Chemin de Fer».

Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ουσιαστικά, την Έδεσσα δεν την απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός, καθώς οι Τούρκοι είχαν ήδη λακίσει 2-3 μέρες πριν την είσοδό του στην πόλη, όταν είδαν ότι πλησίαζε το μοιραίο.

Τι λες; Θα βάλεις την κανονική φωτογραφία τώρα, ή θα μας παιδέψεις μέχρι να βρούμε την απείραχτη;

Άντε τώρα ν’ αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας…