«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας». Γιώργος Παπανδρέου (Συνέντευξη τύπου – Τορόντο Καναδά, 1999)
«Είμαι 37 ετών στην καρδιά της ελληνικής πολιτικής. Δεν ξέρω αν ο Γουόλτερ σου είπε για το υπόβαθρό μου. Είμαι μισός Αμερικανός και μισός Έλληνας… Γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο, είμαι μετανάστης στην Ελλάδα… Ο παππούς μου και ο πατέρας μου είναι ίσως οι πιο διάσημοι και κακόφημοι πολιτικοί στην Ελλάδα από το 1900. Αυτή τη στιγμή ο πατέρας μου είναι επικεφαλής αυτής της καταραμένης χώρας σαν πρωθυπουργός, για ακόμη μια φορά. Ο αδελφός μου είναι βουλευτής με το πνεύμα της δεκαετίας του ‘60. Η μητέρα μου προήδρευε και προεδρεύει σε διάφορες γυναικείες οργανώσεις. Ο γαμπρός μου 100% είναι πολιτικός για τα πανηγύρια. Περιστασιακά και εγώ ο ίδιος στήνω μια παράσταση ως υιός του. Είμαι ένας μεταμφιεσμένος Έλληνας με αμερικανική καρδιά…». Νίκος Παπανδρέου (Επιστολή προς την Αμερικανίδα φίλη του Χριστίνα Βαρντ – Περιοδικό «Νέμεσις», τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2004)
Ξενοφοβία: Ο φόβος, η εχθρότητα προς τους ξένους ως φορείς πολιτιστικών επιδράσεων, που αντιμετωπίζονται από τους ντόπιους ως επικίνδυνες.
Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από το λεξικό Τριανταφυλλίδη. Χωρίς να είμαι γλωσσολόγος, το θεωρώ όμως ελλιπές. Σύμφωνα και με τα σημερινά δεδομένα, δεν είναι μόνο οι πολιτιστικές επιδράσεις των μεταναστών (νομίμων και μη), που προκαλούν τον φόβο στους Έλληνες, αλλά πολύ περισσότερο η ανασφάλεια που νιώθουν, συνέπεια της έκρηξης της εγκληματικότητας, για την οποία έχουν τεράστια μερίδιο ευθύνης οι -κάθε καρυδιάς καρύδι- αλλοδαποί που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα.
Θα πει κανείς, μα πριν το 1990 που άρχισαν να συρρέουν κατά κύματα οι αλλοδαποί στη χώρα, δεν είχαμε εγκληματικότητα; Φυσικά και είχαμε, αλλά το σημερινό χάλι και τέτοια συχνότητα των παράνομων πράξεων δεν υπήρχε. Ο Έλληνας δεν έβαζε κάγκελα στα παράθυρά του για να κοιμηθεί ήσυχος. Απεναντίας, κοιμόταν με ανοιχτό παράθυρο. Δεν τον έλουζε κρύος ιδρώτας, όταν κυκλοφορούσε μετά το βράδυ στους δρόμους, αγωνιώντας για το αν θα ξεφυτρώσει μπροστά του, στο επόμενο στενό, κάποιος κακοποιός.
Αυτό που τρομάζει όμως περισσότερο τον κόσμο, είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αναστολής ως προς την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Σκοτώνουν για 10 ευρώ, κι όποιος το αρνείται αυτό, απλά ζει σε άλλη χώρα. Πρόσφατα ανακοινώθηκε από την Αστυνομία, ο αριθμός των ενόπλων ληστειών και των διαρρήξεων, που έλαβαν χώρα κατά το 2009. Δεν θυμάμαι τον αριθμό, αλλά μου χαράχτηκε στο μυαλό, ο μέσος όρος της συχνότητας: Μία ληστεία, ανά επτά λεπτά…
Τα καθοδηγούμενα ΜΜΕ, που στην συγκεκριμένη περίπτωση, από ένα σημείο και μετά αναγκάζονται να ακολουθούν τις θλιβερές εξελίξεις, σχολιάζουν την έκρηξη τις εγκληματικότητας, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να εστιάσουν στο πραγματικό αίτιο, το οποίο έχει όνομα.
Βγαίνει ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη (ποιας προστασίας και ποιου πολίτη, θα αναρωτηθείτε τώρα…), Σπύρος Βούγιας, και προκαλεί ευθέως το κοινό λαϊκό αίσθημα και την νοημοσύνη του κόσμου, εκστομίζοντας την μεγαλοπρεπή κοτσάνα «Είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τα ήθη και έθιμα τους, την μουσική τους και τις μυρωδιές τους». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς εδώ; Να αναρωτηθεί, από που προκύπτει η υποχρέωση να τα συνηθίσουμε όλα αυτά, ή, γιατί θα πρέπει να είναι είναι οι ημεδαποί που θα πρέπει να αφομοιώσουν τις συνήθειες των αλλοδαπών κι όχι το αντίστροφο που είναι και το λογικό;
Διάβασα, ότι με κρατικές επιδοτήσεις αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ (ποιος μίλησε για οικονομική κρίση;), διοργανώνονται «επιμορφωτικά» σεμινάρια, στα οποία οι «ινστρούχτουρες» (μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι) καλούνται να «διαφωτίσουν» τους Έλληνες για να διώξουν από πάνω τους τον «ρατσισμό» και την «ξενοφοβία». Και καλά, όσον αφορά τον ρατσισμό, το έχουμε εμπεδώσει ότι είμαστε ρατσιστές του κερατά. Αλλά αυτή η ξενοφοβία που διακατέχει τους Έλληνες, τους διακατέχει χωρίς κανέναν λόγο; Και ποιο είναι το «γιατρικό» δηλαδή; Να λέει ο κόσμος κι ευχαριστώ από πάνω όταν τον κλέβουν και τον σκοτώνουν, μην τυχόν και τον πούνε ρατσιστή και ξενοφοβικό;
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ και να βάλουμε έναν αστερίσκο. Οι Έλληνες δεν φοβούνται και δεν κρατούν επιφυλακτική στάση σε οποιονδήποτε ξένο. Δεν φοβούνται τον Γερμανό, τον Ιταλό ή τον Ισπανό. Φοβούνται τους τριτοκοσμικούς αλλοδαπούς που έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα και τους φοβούνται για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Εδώ βέβαια, προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί δεν αντιδρά η Ευρωπαϊκή Ένωση, απ’ την στιγμή που τα σύνορα είναι κοινά, με την παράλογη (και ύποπτη) θέση και πολιτική της Ελλάδος απέναντι στο μεταναστευτικό, όταν σύντομα όλοι αυτοί θα έχουν την δυνατότητα, νομίμως και ελευθέρως, να διακινούνται εντός των ορίων της;
Θα κλείσω, με ένα βίντεο κι ένα ερώτημα: Όλοι αυτοί που επικρίνουν την -δικαιολογημένη- ξενοφοβία των Ελλήνων, θα έστελναν την γυναίκα τους ή τα παιδιά τους να διασχίσουν χωρίς συνοδεία ένα από τα γκέτο που έχουν δημιουργήσει οι αλλοδαποί; Και προσέξτε… Δεν μιλάμε για νύχτα, αλλά για μέρα μεσημέρι. Εκεί καταντήσαμε, δυστυχώς…
«Δανείστηκα» τον τίτλο του θέματος, από μια αποστροφή του λόγου ενός γνωστού μου, όταν μεταξύ τυριού και αχλαδιού, συζητούσαμε για την επικαιρότητα και την επικίνδυνη κατηφόρα που έχει πάρει η χώρα στις μέρες μας. Φυσικά μια τέτοια επίκληση, προκαλεί ποικίλα συναισθήματα. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ένιωσα έκπληξη, γιατί αυτόν που ξεστόμισε αυτή τη φράση, μόνο δεξιό, χουντικό και «εθνίκι» δεν μπορεί να τον πει κανείς. Δηλωμένος αριστερός είναι. Εξέφρασε απόψεις, που θα έκανε ακόμη και ακραιφνείς οπαδούς του Παπαδόπουλου, να νιώσουν μετριοπαθείς.
Ας σταματήσω όμως εδώ την αναφορά στα λεγόμενα του γνωστού μου, για να μην θεωρηθεί ότι «οχυρώνω» την γνώμη μου πίσω απ’ την δική του. Θα πω ευθαρσώς την δική μου άποψη…
Είναι κοινή διαπίστωση ότι πάμε κατά διαόλου. Ο απλός κόσμος, βλέπει να γίνονται πράγματα γύρω του, για τα οποία νιώθει ανίσχυρος να αντιδράσει. Ο εκφυλισμός, ο αφελληνισμός, η εγκληματικότητα, η διαφθορά και κυρίως η ατιμωρησία γνωρίζουν ημέρες «δόξας». Η ξεφτίλα και η κατρακύλα μας δεν έχει σταματημό. Δεν υπάρχει περιστατικό, κάθε μέρα που περνά, που να μην τα επιβεβαιώνει όλα αυτά. Μας κυβερνούν άνθρωποι ανίκανοι (ενίοτε κι αμόρφωτοι), άνθρωποι μαριονέτες, που φροντίζουν να διατηρούν την εξουσία τους χάρις στο αθάνατο ρουσφέτι. Η εθνική κυριαρχία χάνεται αργά, αλλά σταθερά. Πράγματα που θα φαίνονταν αδιανόητα πριν μερικές δεκαετίες, σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση υπνηλίας, σ’ έναν λήθαργο. Αυτό σημαίνει ότι η προπαγάνδα αποδίδει καρπούς. Στην πραγματικότητα ζούμε μια δικτατορία με τον ψευδεπίγραφο τίτλο της δημοκρατίας. Όπως όμως έχει πει και κάποιος, «Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι υπάρχει δημοκρατία. Η μοναδική μέρα δημοκρατίας, είναι η μέρα των εκλογών».
Η θέση του Έλληνα πολίτη σ’ αυτή την φαρσοκωμωδία, είναι όμως σημαντική: Είναι αυτός που πληρώνει συνεχώς τον λογαριασμό. Και τον πληρώνει συνεχώς, τουλάχιστον μετά την μεταπολίτευση. Όλα τα λαμόγια που στην διάρκεια της δικτατορίας, κάναν «αντίσταση» από τις βίλες του εξωτερικού, χρίστηκαν «σωτήρες» του έθνους και της δημοκρατίας. Κι έκτοτε βαλθήκαν να μας ρουφήξουν το αίμα και να μας πηδάνε ανηλεώς, ενίοτε κι άνευ σιέλου, στο όνομα της «δημοκρατίας». Μας «έσωσαν» όμως… Μας «έσωσαν» από την δικτατορία…
Το μόνο παρήγορο σήμερα, είναι πως ο Έλληνας, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας, αρχίζει και ξυπνάει κάπως, διαπιστώνοντας πως όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μύτη. Είναι ανίσχυρος όμως και αλυσσοδεμένος. Η «νάρκωση» είναι δυνατή. Εξακολουθεί να είναι εξαρτημένος απ’ τα παπάρια των πολιτικάντηδων. Υπάρχει βλέπετε και το -δικαιολογημένο ως ένα βαθμό- αίσθημα της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης. Η ζωή για τους πολλούς είναι σκληρή. Ακόμη και τα 500-700 ευρώ που θα εξασφαλίσει κάποιος εργαζόμενος σε κάποιο εργοστάσιο με την παρέμβαση ενός βο(υ)λευτή, είναι ανάσα ζωής. Αυτοί είναι οι «τυχεροί». Κάποιοι άλλοι, εργάζονται και για πολύ λιγότερα. Την ίδια στιγμή, που ο ίδιος βουλευτής -που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν έχει ιδρώσει ποτέ ο κώλος του απ’ τη δουλειά- και η «αυλή» των διάφορων παρακοιμώμενων, ζουν πλουσιοπάροχα από το υστέρημα του ελληνικού λαού, το οποίο κατασπαταλούν και καταχρώνται, δίχως να λογοδοτούν, αλόγιστα και χωρίς καμμία φειδώ. Χωρίς καμμία αναστολή. Χωρίς καμμία ντροπή.
Όταν υπήρχε η δικτατορία του Παπαδόπουλου, ήμουν παιδί. Δεν έχω μνήμες, για να πω υπεύθυνα, ότι ήταν κάτι κακό ή καλό. Στις μέρες μας όμως, μπορώ να εκφέρω γνώμη για το εξής: Η δικτατορία είναι σίγουρα υπεύθυνη για ένα πράγμα: Γέννησε έναν σωρό «αντιστασιακούς», πολιτικούς και μη, που μας κάτσαν στον σβέρκο σαν τις βδέλλες, στο όνομα της «δημοκρατίας». Κι εμείς θα πρέπει συνεχώς να τους εξαργυρώνουμε την «αντίστασή» τους. Πρέπει να τους βλέπουμε σαν «ιερά τοτέμ».
Ερχόμαστε λοιπόν μπροστά στο δίλημμα: Δικτατορία με επικάλυψη δημοκρατίας, ή αυθεντική δικτατορία; … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Με αφορμή κάποια συνθήματα που ακούστηκαν στην παρέλαση των ΟΥΚ, την 25η Μαρτίου 2010 και τα οποία φρόντισε να βιντεοσκοπήσει κάποιο «τσακάλι» της δημοσιογραφίας και στην συνέχεια να ανεβάσει το βίντεο στο YouTube, ως ατράνταχτο αποδεικτικό του «ρατσισμού» που διακατέχει τις Ένοπλες Δυνάμεις, βγήκαν οι διάφοροι κονδυλοφόροι της συμφοράς κι έκαναν την τρίχα τριχιά, βρισκόμενοι σε «αντιρατσιστική» υστερία.
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς γι’ αυτό το «συγκλονιστικό ντοκουμέντο» (που ο κάτοχός του, έβαλε και φαρδύ-πλατύ το λογότυπο του εργοδότη του πάνω);
1. Ας ξεκινήσουμε, απ’ το γεγονός, ότι αυτός που ανέβασε το βίντεο, έχει απενεργοποιήσει τον σχολιασμό του. Γιατί; Τί φοβάται;
2. Είναι φανερό, ότι αυτό το «ντοκουμέντο» το τράβηξε κάποιος άσχετος με τον στρατό. Είτε πρόκειται για γυναίκα, είτε για κάποιον κάτοχο «τρελόχαρτου», είτε για κάποιον που είχε το κατάλληλο «βύσμα», έτσι ώστε να βγάλει «καθαρή» την θητεία του, σε κάποιο γραφείο. Διαφορετικά θα γνώριζε ότι τέτοια συνθήματα είναι καθημερινή ρουτίνα και μέρος της εκπαίδευσης στον στρατό (και πολύ υποψιάζομαι, όχι μόνο στον ελληνικό).
3. Παρ’ ότι αυτά τα συνθήματα, όπως προαναφέρθηκε, είναι συνηθισμένα εντός του στρατοπέδου, είναι κομματάκι περίεργο που τα φώναξαν έξω στον κόσμο, γιατί κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται (είναι περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση και τόνωση του ηθικού). Κάποιοι καχύποπτοι μιλάνε ευθέως για προβοκάτσια. Απ’ την άλλη πάλι, παρακολουθώντας κανείς το βίντεο, δεν διαπιστώνει απ’ τον κόσμο και σοβαρές…αρνητικές αντιδράσεις. Απεναντίας μάλιστα…
4. Οι κονδυλοφόροι, αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι, να κάνουν την οποιαδήποτε αναφορά στους νεκρούς των ΟΥΚ, από την αλβανική μαφία που πραγματοποιούσε ληστρικές και δολοφονικές επιθέσεις στα παράλια της Κέρκυρας την δεκαετία του ’90.
5. Όσοι αισθάνθηκαν ντροπή για τα συνθήματα αυτά, δεν ντράπηκαν καθόλου για την «παρέλαση» των γραφικών του ΠΑΜΕ;
6. Να υποθέσουμε, ότι ο ιδανικός στρατός, για τους επαγγελματίες αντιρατσιστές, θα έπρεπε να είναι κάπως έτσι;…
Οι ακόλουθες φωτογραφίες προέρχονται από προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας στην πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα (2009) και πιο συγκεκριμένα της Ντόρας Μπακογιάννη.
Φαντάζεστε βέβαια τις σκηνές…
«Σεληνιασμένοι» οπαδοί, να κουνούν πέρα δώθε τις σημαίες, σε κάθε πατριωτική κορώνα του κάθε πολιτικάντη που υπόσχεται ότι θα κάνει την Ελλάδα μεγάλη και τρανή.
Η ομιλία κάποια στιγμή τελειώνει. Οι οπαδοί άκουσαν αυτά που ήθελαν ν’ ακούσουν και «χορτάτοι» πλέον από υποσχέσεις, και με το εθνικό φρόνημα στα ύψη, παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής για τα σπίτια τους…
Η συνέχεια γνωστή…
Ξέρετε τώρα… Αυτοί που πετάνε την ελληνική σημαία στα σκουπίδια, είναι οι ίδιοι που «ωρύονται» όταν οι αναρχικοί την καίνε επιδεικτικά μέσα στη μέση του δρόμου. Τουλάχιστον, ας αναγνωρίσουμε στους τελευταίους ότι έχουν «οικολογική συνείδηση»…
06/04/2010 | 
Σχολιασμός 
Ξενοφοβία: Ο φόβος, η εχθρότητα προς τους ξένους ως φορείς πολιτιστικών επιδράσεων, που αντιμετωπίζονται από τους ντόπιους ως επικίνδυνες.
Οι ακόλουθες φωτογραφίες προέρχονται από προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας στην πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα (2009) και πιο συγκεκριμένα της Ντόρας Μπακογιάννη.
