Πάρε-Δώσε

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί ένα θέμα στο διαδίκτυο (αναδημοσιεύτηκε μάλιστα και σε απογευματινή εφημερίδα), τύπου «Διαδώστε το», με σύνηθες τίτλο «DCA – Βρέθηκε το φάρμακο για τον καρκίνο, αλλά παρεμποδίζεται η κυκλοφορία του απ’ τις φαρμακοβιομηχανίες». Το θέμα συνήθως συνοδεύεται και με ένα βίντεο που βρίσκεται στο YouTube.

Ας δούμε λοιπόν τι λέει το κείμενο:
«D.C.A. DiChloroAcetate

Υπάρχουν θεραπείες για τον καρκίνο που το υπουργείο υγείας δεν θέλει να γνωρίζετε.
Παρακολουθήστε το βίντεο και σκεφτείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε για να σωθούν ζωές!
Διαδώστε αυτό το βίντεο όπου μπορείτε.

Βγήκε το νέο επαναστατικό φάρμακο για τον καρκίνο από ερευνητική ομάδα του Καναδά με προϊστάμενο Έλληνα ερευνητή του εξωτερικού. Δραστική αντιμετώπιση των καρκίνων Πνεύμονα, Εγκεφάλου και Στήθους και δευτερευόντως άλλων μορφών, δίχως τις παρενέργειες της τυπικής χημειοθεραπείας. Εργαστηριακή επίτευξη συρρίκνωσης καρκινικών όγκων πάνω από 70%.

Εμποδίζεται να βγει στην αγορά και να χρηματοδοτηθούν οι έρευνες επειδή το φάρμακο δεν είναι συμβατό με τους αμείλικτους νόμους του Καπιταλισμού του πλέγματος των φαρμακοβιομηχανιών και της Νέας Τάξης.

Για μια ακόμα φορά οι Έλληνες του εξωτερικού μεγαλουργούν και πρωτοστατούν στην μάχη εναντίον του καρκίνου».

Δεν μπορώ να γνωρίζω την σκοπιμότητα αυτών που ξεκίνησαν να διαδίδουν αυτή τη φήμη (πιθανότατα μέσω αλυσιδωτών e-mails). Μια φήμη που δεν είναι καινούργια, αλλά υφίσταται τα τελευταία χρόνια (το DCA είναι γνωστό από την δεκαετία του 80). Το σίγουρο είναι όμως ότι αυτοί που έχουν αναλάβει να το προωθήσουν, ή είναι πανάσχετοι με το θέμα «καρκίνος», ή αρκετά επιπόλαιοι.

Αν δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω, θα γνώριζαν ότι ο καρκίνος δεν είναι μια μεμονωμένη νόσος και δεν αντιμετωπίζεται με ένα συγκεκριμένο φάρμακο και πως οι διάφορες μορφές του καρκίνου απαιτούν διαφορετική θεραπευτική αντιμετώπιση και συνεπώς διαφορετική φαρμακευτική αγωγή.

Μια από τις δυνατότητες που χαρακτηρίζουν το DCA, σύμφωνα με όσους το επικαλούνται και αναφέρεται και στο κείμενο, είναι και η μέχρι 70% συρρίκνωση των καρκινικών όγκων. Και μόνο απ’ αυτό το στοιχείο, είναι δυνατόν να συμπεράνει κανείς την ελαφρότητα του θέματος.
Πρώτον, γιατί η συρρίκνωση αυτή δεν αφορά ανθρώπινους καρκινικούς όγκους, αλλά όγκους που δημιουργήθηκαν σε ποντίκια για να δοκιμαστεί το DCA.
Δεύτερον, γιατί η αφαίρεση ή συρρίκνωση των όγκων, σήμερα επιτυγχάνεται έτσι κι αλλιώς, είτε με χειρουργική μέθοδο, όσον αφορά την αφαίρεση, είτε με τις υπάρχουσες θεραπείες (χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες), όσον αφορά την συρρίκνωση και μάλιστα όχι μόνο σε ποσοστό μέχρι 70%, αλλά μέχρι και 100%. Το θέμα όμως, δεν είναι μόνο αν θα εξαφανιστούν οι όγκοι, αλλά αν θα εξαφανιστούν οριστικά, χωρίς ενδεχόμενο επανεμφάνισης. Επομένως, για ποια θεραπεία μιλάμε;

Ως ένα άλλο υπέρ του DCA, όπως διαβάζουμε, θεωρείται η ακίνδυνη χρήση του. Κάτι τέτοιο είναι ανακριβές. Τα μέχρι τώρα πειράματα, έχουν δείξει ότι το DCA, δεν είναι και τόσο ακίνδυνο, καθώς επιδρά αρνητικά στο νευρικό σύστημα. Το χειρότερο; Σε κάποια από τα πειράματα που έγιναν σε ζώα, δημιούργησε καρκινικούς όγκους!
Επιπλέον, ο καθηγητής Ευάγγελος Μιχελάκης, στον οποίο αποδίδεται η «τρομερή» αυτή ανακάλυψη, είναι καρδιολόγος (ούτε καν ογκολόγος) στην Αλμπέρτα του Καναδά και όπως παραδέχεται και ο ίδιος «Πολλά υποψήφια φάρμακα είναι θαυμάσια όταν δοκιμάζονται σε ποντίκια. Όταν πάμε σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους όμως απορρίπτουμε ως και το 95% αυτών».

Όσον αφορά τον λόγο που «εμποδίζεται» η διάδοση του φαρμάκου, είναι τουλάχιστον αστείος. Αν μια φαρμακοβιομηχανία, είχε στα χέρια της την «θεραπεία» του καρκίνου, το βέβαιο είναι ότι θα είχε χεστεί στο τάληρο, όσο φτηνά κι αν την πουλούσε. Αλλά και πανάκριβη να ήταν, ένας καρκινοποθής που είναι ικανός να ταξιδεύσει μέχρι την Κούβα για να βρει το δηλητήριο του σκορπιού που υποτίθεται ότι θεραπεύει τον καρκίνο (μήπως θυμάστε και την φραπελιά;), θα δίσταζε να πληρώσει ένα φάρμακο που αποδεδειγμένα θα του σώσει τη ζωή, όταν στο παρελθόν έχει ξοδέψει ενδεχομένως ολόκληρη περιουσία για τον ίδιο λόγο;
Το θέμα με τις φαρμακοβιομηχανίες είναι πως λόγω του ότι το DCA δεν είναι κατοχυρωμένο σαν πατέντα (non-patentable), δεν αναλαμβάνουν το όποιο κόστος της έρευνας, καθώς δεν θα υπάρχουν αποκλειστικά δικαιώματα των πωλήσεων. Σε απλά ελληνικά, ποια εταιρεία θα χρηματοδοτήσει μια τέτοια έρευνα, όταν γνωρίζει ότι τους καρπούς της ενδεχόμενης επιτυχίας θα μπορούν να τους γευτούν και οι ανταγωνίστριες εταιρείες και μάλιστα με μηδενικό κόστος, ενώ ή ίδια ίσως να μην καταφέρει να κάνει ούτε απόσβεση του κόστους των ερευνών;
Λιγότερη συνωμοσιολογία δεν θα έβλαπτε…

Με το DCA γίνονται κάποια πειράματα, εδώ και λίγα χρόνια και ίσως συνεισφέρει στο μέλλον στην καταπολέμηση του καρκίνου. Μέχρι αυτή τη στιγμή όμως, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα, ενδεχομένως ελπιδοφόρο, πειραματικό φάρμακο, που δοκιμάζεται σε μερικές δεκάδες ασθενών στον Καναδά, από τον Σεπτέμβριο του 2007.

Νομίζω, ότι προς το παρόν τουλάχιστον, δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς περαιτέρω μ’ αυτό το θέμα. Θα ήθελα να κάνω όμως μια έκκληση σ’ αυτούς που αβασάνιστα και χωρίς να το ψάξουν λίγο παραπάνω, διαδίδουν τέτοιες ανυπόστατες φήμες:
Παιδιά, μην παίζετε με την ελπίδα, αλλά και την υγεία των καρκινοπαθών. Δεν σας καταλογίζω κακή πρόθεση. Σκεφτείτε όμως πόσο κακό κάνει στην ψυχολογία των ασθενών, η αναπόφευκτη διάψευση αυτών των ανυπόστατων ελπίδων.

Με αφορμή διάφορες διαμάχες που λαβαίνουν χώρα ανάμεσα σε διάφορες ιστοσελίδες, με αντικείμενο την διαφάνεια και αξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων που τις αφορούν και πιο συγκεκριμένα τους αριθμούς επισκεπτών και επισκέψεων, ίσως είναι σκόπιμο να γίνουν κάποιες διευκρινίσεις, όσον αφορά την αξιοπιστία των όποιων στατιστικών μεθόδων.

Το να θέλει να γνωρίζει κάποιος ιδιοκτήτης ιστοσελίδας την «κίνησή» της και διάφορες άλλες στατιστικές πληροφορίες που εξάγονται απ’ αυτή, δεν είναι μεμπτό, απεναντίας τον βοηθάει να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ιστοσελίδων δεν χρησιμοποιεί τα στατιστικά στοιχεία (και κυρίως τον αριθμό επισκέψεων) για διαφημιστικούς σκοπούς (αν και αυτό δεν είναι κατακριτέο), αλλά μέσω αυτών προσπαθεί να επιτύχει την ηθική ικανοποίηση. Το να βλέπει κάποιος, ότι ο αριθμός των επισκεπτών αυξάνεται σταδιακά, του δίνει να καταλάβει ότι υπάρχει ανταπόκριση από μια μερίδα χρηστών του διαδικτύου σ’ αυτό που κάνει. Το θέμα είναι όμως, η αύξηση της επισκεψιμότητας να μην γίνεται αυτοσκοπός, γιατί αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα ενδεχομένως, υποχωρήσεις στην ποιότητα και στο ύφος του περιεχομένου. Αν τώρα πει κάποιος ότι δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει πόσες επισκέψεις δέχεται σε καθημερινή βάση, κατά πάσα πιθανότητα ψεύδεται.

Από εκεί και πέρα όμως, καλό θα είναι να μην παραπλανούνται και στην ουσία εξαπατούνται οι επισκέπτες όσον αφορά την πραγματική επισκεψιμότητα των εκάστοτε ιστοσελίδων, όσον αφορά τους αριθμούς που παρουσιάζονται.

Υπάρχουν, κατά κύριον λόγον, τριών ειδών μετρήσεις:
1. Μέτρηση μοναδικών επισκεπτών. Σημαίνει των αριθμό των χρηστών που επικέπτονται για πρώτη φορά μια ιστοσελίδα. Οι χρήστες αυτοί, αναγνωρίζονται συνήθως από την IP τους, ενώ για μεγαλύτερη ακρίβεια μπορεί να χρησιμοποιηθούν και cookies (μικρά αρχεία κειμένου με διάφορες πληροφορίες, που τοποθετούν αυτόματα στον υπολογιστή μας πολλές ιστοσελίδες, για να μας «αναγνωρίζουν»). Είναι προφανές, ότι αυτή η μέθοδος μέτρησης δεν αντιπροσωπεύει τον απόλυτο αριθμό των μοναδικών επισκεπτών, καθώς η IP, αλλάζει κατά διαστήματα, επομένως ο ίδιος χρήστης θα λογιστεί σαν νέος μοναδικός επισκέπτης όταν θα αποκτήσει καινούργια IP. Θα πρέπει να διευκρινιστεί εδώ, ότι δεν υπάρχει μετρητής που να υπολογίζει με απόλυτη ακρίβεια τους μοναδικούς επισκέπτες (ούτε και του Google), παρά μόνο κατά προσέγγιση. Γι’ αυτό θα διαπιστώσετε, πως αν τοποθετήσετε στην ιστοσελίδα σας 2-3 διαφορετικούς μετρητές μοναδικών επισκεπτών, θα παρουσιάσουν διαφορές ως προς τα αποτελέσματα, έστω κι αν συνήθως δεν παρουσιάζουν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ τους.

2. Μέτρηση επιστρεφόντων επισκεπτών. Σημαίνει τον αριθμό των χρηστών που επιστρέφουν για τουλάχιστον δεύτερη φορά, από την στιγμή που καταγράφηκαν ως μοναδικοί επισκέπτες. Ισχύει περίπου, ότι και στην πρώτη περίπτωση, όσον αφορά τον τρόπο καταγραφής και αναγνώρισης. Αυτού του είδους η μέτρηση πάντως (των επιστρεφόντων επισκεπτών) δεν φαίνεται να έχει και ιδιαίτερη απήχηση και δεν χρησιμοποιείται ευρέως.

3. Μέτρηση επισκέψεων ή φορτώσεων (αναγνώσεων) σελίδων. Σημαίνει τον αριθμό φορτώσεων των σελίδων μιας ιστοσελίδας. Ο αριθμός αυτός, είναι κατά κανόνα ίσος ή (συνήθως) μεγαλύτερος του αριθμού των επισκεπτών (μοναδικών και μη) και καταγράφεται με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Με απλά λόγια, κάθε φορά που ένας χρήστης επισκέπτεται μια ιστοσελίδα ή τις επιμέρους της σελίδες, ο αριθμός αυτός αυξάνεται κατά μία μονάδα.

Και στις τρεις περιπτώσεις, ο ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας μπορεί να επέμβει στα στοιχεία των μετρητών (όχι σε όλους, αλλά στους περισσότερους) και να βάλει ότι αριθμούς θέλει. Επομένως, το πόσο πραγματικοί είναι οι αριθμοί επισκεπτών και επισκέψεων στις εκάστοτε ιστοσελίδες, εξαρτάται μόνο από την εντιμότητα του διαχειριστή και το μέγεθος της όποιας ματαιοδοξίας του. Και για να γίνει απολύτως σαφές, άλλο αριθμός επισκεπτών κι άλλο αριθμός επισκέψεων (ο οποίος είναι σχεδόν πάντα μεγαλύτερος).

Η παραπλάνηση που αναφέρθηκε παραπάνω αφορά την περίπτωση που κάποιοι διαχειριστές ιστοσελίδων, εμφανίζουν τον μετρητή επισκέψεων/σελίδων, ως μετρητή επισκεπτών. Αυτό αποτελεί «ζαβολιά» εκ μέρους του διαχειριστή, ο οποίος παρουσιάζει πλασματικές μετρήσεις με τεχνητές πρακτικές. Όπως προαναφέρθηκε παραπάνω, η αναγνώριση αυτού του είδους του μετρητή είναι σχετικά εφικτή: Αν επαναφορτώσετε συνεχώς για 5-10 φορές την σελίδα και ο μετρητής αυξάνεται κάθε φορά τουλάχιστον κατά μία μονάδα, τότε πρόκειται για μετρητή φορτώσεως σελίδων και όχι για μετρητή μοναδικών επισκεπτών.

Στο ερώτημα τώρα, αν στην περίπτωση που κάποιος διαχειριστής δεν μπορεί να «βάλει χέρι» στα στατιστικά, μπορεί να αυξήσει με άλλον πλάγιο τρόπο τον αριθμό των επισκέψεων, η απάντηση είναι καταφατική. Υπάρχουν διάφορα «σκριπτάκια» (μικροπρογράμματα) που αναλαμβάνουν να φορτώνουν αυτόματα την σελίδα κατά τακτά χρονικά διαστήματα, αυξάνοντας φυσικά και τον αριθμό των επισκέψεων. Όσοι χρησιμοποιούν Firefox, ίσως μάλιστα να έχουν υπ’ όψιν τους διάφορα πρόσθετα (extentions) που αναλαμβάνουν να κάνουν αυτόματα αυτή τη δουλειά σε χρονικά διαστήματα που ορίζει ο χρήστης. Φυσικά, τα πρόσθετα αυτά, δεν δημιουργήθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό, ασχέτως αν κάποιοι επιλέγουν να κάνουν «κακή» χρήση τους.

Μια ιστοσελίδα που σέβεται τον εαυτό της και τους επισκέπτες της χρησιμοποιεί ως βασικό μετρητή, τον μετρητή των μοναδικών επισκεπτών. Φυσικά, στην διακριτική της ευχέρεια είναι να χρησιμοποιεί επιπροσθέτως και τον μετρητή φορτώσεων σελίδων, ή οποιαδήποτε άλλα στατιστικά στοιχεία, όπως τους συνδεδεμένους χρήστες (online users), το ημερήσιο σύνολο επισκεπτών ή επισκέψεων, καθώς και τα συνολικά στατιστικά δεδομένα.

Σύμφωνα με το ιστολόγιο xapeltastes.blogspot.com, ομάδα μαθητών (δεν διευκρινίζεται από ποιο σχολείο, πιθανολογείται όμως από κάποιο της Ξάνθης) που επισκέφθηκαν πρόσφατα τις εγκαταστάσεις του Mega, καθώς ξεναγούνταν στους χώρους όπου γυρίζονται οι πρωινές εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων του σταθμού, έκπληκτοι αντίκρισαν την σημαία των Σκοπίων να βρίσκεται σε περίοπτη θέση πάνω σε έναν πίνακα ανακοινώσεων, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία που τράβηξαν.

Θα αναρωτηθεί βέβαια κάποιος, «Ε και; απαγορεύεται;».
Σαφώς και όχι. Το θέμα είναι όμως, πως εξηγείται μια τέτοια κίνηση (αν όντως πρόκειται για τα γραφεία του Mega), δεδομένης και της έξαρσης του εθνικιστικού παραληρήματος των Σκοπίων, που υφίσταται το τελευταίο διάστημα…

Λεπτομέρεια: Οι μαθητές δεν είδαν πουθενά στους χώρους που ξεναγήθηκαν, ανάλογη ελληνική σημαία.

«Η Κύπρος ήταν πάντοτε Ελληνική. Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Έλληνες και δίκαια αγωνίζονται για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η τουρκική μειονότητα πρέπει να συνεργαστεί με τους Έλληνες Κύπριους για την απαλλαγή από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Μόνο όταν η νήσος απαλλαγεί από τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, οι Τούρκοι κάτοικοί του θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με την ενότητα του κυπριακού λαού, με την συνεργασία από Τούρκους και Έλληνες Κύπριους στην πάλη εναντίον του ξένου δυνάστου. Εκείνοι που προσπαθούν να στρέψουν τους Τούρκους εναντίον των Ελλήνων, μόνο τα συμφέροντα του ξένου κατακτητή εξυπηρετούν».
Ναζίμ Χικμέτ – ( εφημερίδα ΑΥΓΗ των Αθηνών. 17 Απριλίου 1955).

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1960, η εφημερίδα «Τζιουμχουριέτ» (Δημοκρατία) εκδίδεται στη Λευκωσία ταυτόχρονα με την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκδότες της ήταν δύο Τουρκοκύπριοι δικηγόροι, ο Αϊχάν Χικμέτ και ο Μουζαφέρ Γκιουρκάν.
Στις 25 Μαρτίου 1962 ανατινάχθηκαν στη Λευκωσία δύο μουσουλμανικά τεμένη. Ο Γκιουρκάν είχε την πληροφορία ότι τις εκρήξεις προκάλεσαν Τούρκοι εξτρεμιστές και έσπευσε να τη διαβιβάσει στον υπουργό Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη. Ο τελευταίος ηχογράφησε, εν αγνοία του, τον συνομιλητή του και αρχειοθέτησε τη μαγνητοταινία.
Στην έκδοση της 23ης Απριλίου 1962, η «Τζιουμχουριέτ», εξάγγειλε ότι στην επόμενη της έκδοση θα αποκάλυπτε τα ονόματα των βομβιστών. Επόμενη έκδοση δεν υπήρξε..
Ο λόγος; Οι δυο Τουρκοκύπριοι που ήταν απ’ τους πρώτους που διακήρυξαν ότι η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους, ενώ ταυτόχρονα καλούσαν τον Αντιπρόεδρο Κουτσιούκ να διαχωρίσει την θέση του «από τους άθλιους που κυκλοφορούν με τα ρόπαλα στο χέρι και τα πιστόλια στη μέση και προσπαθούν να οδηγήσουν την τουρκοκυπριακή κοινότητα στην αλληλοσφαγή με τους σύνοικους Ελληνοκυπρίους», δολοφονήθηκαν από Τούρκους εθνικιστές την ίδια ημέρα.

Με βάση τις παραπάνω έμπρακτες φιλελληνικές και φιλειρηνικές κινήσεις εκ μέρους Τούρκων και Τουρκοκυπρίων, τις οποίες βρήκα τυχαία στο διαδίκτυο, μου ήρθε αίφνης στο μυαλό το όνομα «Αμπντί Ιπεκτσί» και το ομώνυμο βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας. Το μόνο που γνώριζα γι’ αυτόν, ήταν ότι είναι ένας δολοφονημένος δημοσιογράφος, τίποτε περισσότερο.

Σκέφτηκα, πως για να υπάρχει τέτοιο βραβείο, δεν μπορεί, αυτός ο Ιπεκτσί θα είχε στο ενεργητικό του αν όχι παρόμοιες φιλειρηνικές-φιλελληνικές ενέργειες με των ανωτέρω (αν και κομματάκι δύσκολο: ο ένας εξορίστηκε και οι άλλοι δολοφονήθηκαν, άρα χρειαζόταν μεγάλα «καρύδια»), θα είχε δώσει τουλάχιστον κάποια σαφή δείγματα των πιστεύω του και των αγνών του προθέσεων.

Αρχίζω λοιπόν και ψάχνω να βρω πληροφορίες για τον Αμπντί Ιπεκτσί, για να δω τι ήταν αυτό που τον έκανε σύμβολο και βραβείο της ελληνοτουρκικής «φιλίας» (αν και ο όρος «ελληνοτουρκική» δεν υφίσταται: ονομάζεται «Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί»»). Με αυτά τα στοιχεία που βρήκα (όχι τόσα πολλά, όσα περίμενα να βρω, για να είμαι ειλικρινής), άρχισαν να κάνουν τα μάτια μου «πουλάκια» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αποθεώθηκε χθες ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, όταν σε συζήτηση στο Νταβός, τα «έχωσε» στον Ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, σε σχέση με τις σφαγές που πραγματοποιούνται στην Παλαιστίνη. Στο τέλος μάλιστα «πήρε το καπελάκι του» κι έφυγε, κερδίζοντας έτσι ολοκληρωτικά τις εντυπώσεις.

Πολλοί απ’ τους Έλληνες, ίσως αισθάνθηκαν την ανάγκη να του πουν και μπράβο γι’ αυτή την στάση που κράτησε απέναντι στον Ισραηλινό πρόεδρο.

Μήπως όμως ο «κουμπάρος» ο Ταγίπ, έγινε κατά κάποιον τρόπο «τσάμπα μάγκας»;
Και τι εννοούμε με αυτή την τούρκικη φράση;
Εντάξει, δεν το συζητάμε, με την κίνησή του αυτή ο Τούρκος πρωθυπουργός, κάπου ικανοποίησε το κοινό αίσθημα των περισσότερων από εμάς και σίγουρα ικανοποίησε το κοινό συναίσθημα του απανταχού μουσουλμανικού κόσμου, οποίος ήταν ο κύριος αποδέκτης του «μηνύματος». Οι φίλοι μας οι Παλαιστίνιοι μάλιστα, εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, τον έβαλαν τιμητικά δίπλα στους «ένδοξους Οθωμανούς προγόνους του», με πρώτον και καλύτερο τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄(ναι, αυτός που άλωσε την Κωνσταντινούπολη).

Το να λέμε όμως και «μπράβο Ταγίπ», είναι και λίγο τραβηγμένο.
Φυσικά και να του πούμε μπράβο, αν την ίδια στιγμή τολμούσε και έλεγε δημοσίως, όχι μόνο «τέρμα το Νταβός για μένα», αλλά και «τέρμα στην τουρκοϊσραηλινή συμφωνία», η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων στρατιωτική συνεργασία και την ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με οπλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής.
Άκουσε κανείς κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον αντιλήφθηκε τέτοια πρόθεση; Μάλλον όχι…

Αλλά εκτός αυτού, πως νομιμοποιείται να κάνει τον τιμητή ο Ερντογάν, όταν και η Τουρκία ακολουθεί ανάλογη τακτική μ’ αυτή του Ισραήλ, στην νοτιοανατολική Τουρκία με τους Κούρδους;
Να θυμηθούμε επίσης, ότι η Τουρκία διατηρεί παράνομο κατοχικό στρατό στην βόρεια Κύπρο;

Και κάτι τελευταίο…
Δεν προξένησε σε κανένα εντύπωση, πως οι Τούρκοι έκαναν λόγο για συγγνώμη που ζήτησε εκ των υστέρων ο Πέρες, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ερντογάν;
Πόσο λογικό ακούγεται αυτό; Για ποιο πράγμα ζήτησε συγγνώμη άραγε ο ισραηλινός πρόεδρος; Επειδή μιλούσε δυνατά;
Όσο και να διαφωνεί κανείς με την τακτική του Ισραήλ, ο Πέρες έκανε το αυτονόητο, για κάθε ηγέτη χώρας: Υποστήριξε το συμφέρον της χώρας του. Πιστεύει λοιπόν κανείς, ότι υπήρχε πιθανότητα να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό;
Η διάψευση λοιπόν που ακολούθησε από το Ισραήλ, μάλλον έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αν βέβαια επιμένουν οι Τούρκοι ότι όντως ελέχθη κάτι τέτοιο, δεν έχουν παρά να δημοσιοποιήσουν την απομαγνητοφωνημένη τηλεφωνική συνομιλία των δύο ηγετών.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Κατά τ’ άλλα, λίγη εγκράτεια, από πλευρά Ελλήνων, μάλλον δεν θα έβλαπτε…