Όπως διαβάζουμε στο «Πρώτο Θέμα»:
«Με κρατικό αεροσκάφος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας αναμένεται να μεταβεί στην Κέρκυρα το Σάββατο 27 Ιουνίου, για τη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΟΑΣΕ, ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων κ. Αντόνιο Μιλόσοσκι.

Στην περίπτωση όμως της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, η Ελλάδα –ως προεδρεύουσα χώρα στον ΟΑΣΕ για το 2009- επέλεξε να παραχωρήσει «κατ’ εξαίρεση» ειδική άδεια στο σκοπιανό κρατικό αεροσκάφος για να προσγειωθεί στην Κέρκυρα. Σύμφωνα με ενημερωμένες πηγές, η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη εκτίμησε ότι την ώρα που η Ελλάδα φιλοξενεί μια υπουργική σύνοδο στην οποία θα παραστούν περισσότεροι από 50 υπουργοί Εξωτερικών, μεταξύ των οποίων η κυρία Χίλαρι Κλίντον και ο κ. Σεργκέι Λαβρόφ, η Αθήνα θα βρισκόταν στη θέση του απολογούμενου επειδή «απαγόρευσε» στον υπουργό Εξωτερικών της πΓΔΜ να μεταβεί στην Κέρκυρα. Για το λόγο αυτό επετράπη στο αεροσκάφος που θα μεταφέρει τον κ. Μιλόσοσκι να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας».

Σχόλια:
1. Αυτό πάει να πει, υπεύθυνη και σκληρή εξωτερική πολιτική.
2. Αν κάποιοι ντρέπονται που λέγονται Έλληνες, η κυρία Μπακογιάννη φροντίζει να τους δώσει έναν ακόμα καλό λόγο.
3. Ως πότε οι γραικύλοι που μας κυβερνούν θα μας περιφέρουν ως γιουσουφάκια στην υφήλιο;
4. Φαίνεται πως φτάνει ο καιρός, που «κατ’ εξαίρεσιν» τα Σκόπια θα μπορούν πλέον -και με την επίσημη ανοχή της Ελλάδος- να οικειοποιούνται το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας.
5. Αν η Ελλάδα -της κυρίας Μπακογιάννη- σκύβει τόσο εύκολα στις ορέξεις και τις απαιτήσεις ενός, αντικειμενικά, απίθανου κρατιδίου και του επίσης απίθανου υπουργού Εξωτερικών του, τότε δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία για να καταλάβουμε τι συμβαίνει με τις απαιτήσεις π.χ. της Τουρκίας.

Οι Βυζαντινοί ήταν άφταστοι στο να εφευρίσκουν πρωτότυπες τιμωρίες.
Όταν έπιαναν κάποιον να κρυφακούει, του έριχναν ζεματιστό λάδι στ’ αφτιά και τον κούφαιναν. Για τους «ωτακουστές» -όπως τους έλεγαν τότε αυτούς- ο αυτοκράτορας lουλιανός αισθανόταν φοβερή απέχθεια. Μπορούσε να συγχωρέσει έναν προδότη, αλλά έναν «ωτακουστή» ποτέ. Ο ίδιος έγραψε έναν ειδικό νόμο γι’ αυτούς, ζητώντας να τιμωρούνται με μαρτυρικό θάνατο. Μα όταν τον έστειλε στη Σύγκλητο, για να τον εγκρίνει, εκείνη τον απέρριψε, γιατί θεώρησε ότι το αμάρτημα του «ωτακουστή» δεν ήταν και τόσο μεγάλο. Είπαν δηλαδή -οι Συγκλητικοί- ότι η περιέργεια είναι φυσική στον άνθρωπο και ότι αυτός που κρυφακούει, είναι, απλώς, περίεργος. Μπορεί να κάνει την κακή αυτή πράξη, αλλά χωρίς να το θέλει. Έτσι βρήκαν την ευκαιρία να καταργήσουν και το καυτό λάδι και ζήτησαν να τους επιβάλλεται μικρότερη ποινή.

Ο lουλιανός θύμωσε, μα δέχτηκε να αλλάξουν το σύστημα της τιμωρίας με κάτι άλλο που, ενώ στην αρχή φάνηκε αστείο, όταν μπήκε σε εφαρμογή, αποδείχθηκε πως ήταν αφάνταστα τρομερό. Έβαζαν δηλαδή στ’ αφτιά του ωτακουστή…ψύλλους! Τα ενοχλητικά ζωύφια, έμπαιναν βαθιά στο λαβύρινθο του αφτιού κι άρχιζαν να χοροπηδούν, προσπαθώντας να βρουν την έξοδο. Φυσικά, ο δυστυχισμένος που δοκίμαζε αυτή την τιμωρία, έφτανε πολλές φορές να τρελαθεί.
Από τότε, ωστόσο, έμεινε η φράση «του μπήκαν ψύλλοι στ’ αφτιά», που σήμερα έφτασε να σημαίνει, ότι μου μπαίνουν υποψίες στο μυαλό για κάτι.

Το «Έγκλημα και Τιμωρία», εστιάζει στην ψυχική οδύνη και τα ηθικά διλήμματα ενός εξαθλιωμένου πρώην φοιτητή, ο οποίος καταστρώνει κι εκτελεί ένα σχέδιο δολοφονίας μιας μισητής τοκογλύφου, με σκοπό να καρπωθεί τα χρήματά της και ταυτόχρονα να απαλλάξει τον κόσμο από την παρασιτική ύπαρξή της. Για τον φοιτητή, ισχύει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Η σύλληψη της ιδέας για το «Έγκλημα και Τιμωρία» είχε γίνει ήδη από το 1864, όταν ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι (Fyodor Mikhailovich Dostoevsky) ήθελε να γράψει ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Οι μεθυσμένοι» αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση από τους εκδότες, στους οποίους το πρότεινε. Αργότερα, σε ένα γράμμα που γράφει από το Βισμπάντεν στον Κάτκοφ, εκδότη περιοδικού, η ιδέα για το μυθιστόρημα έχει πλέον ωριμάσει και ο τελευταίος πείθεται και του στέλνει τριακόσια ρούβλια. Το έργο αρχικά δημοσιεύεται σε συνέχειες σε μια εφημερίδα που ονομαζόταν «Ρωσικός Αγγελιοφόρος» (Ruskii vestnik) από τον Ιανουάριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1866.

Ο Ντοστογιέφσκι στο «Έγκλημα και Τιμωρία» δεν ψυχογραφεί μοναδικά τον εσωτερικό κόσμο ενός -γοητευτικά σπάνιου- δολοφόνου, αλλά ψυχογραφεί και την ρωσική κοινωνία της εποχής που δεν διαφέρει πολύ από τις φτωχικές, πνευματικά και μη, κοινωνίες του παρόντος.

Λήψη αρχείου (3.5 MB)

Δυο «αδερφές ψυχές», ο Λάκης και ο Ρούλης, ετοιμάζονται για ύπνο και ξαπλώνουν στο κρεβάτι. Ο Ρούλης όμως είναι κάπως…«ανήσυχος»…
Ρούλης: Θα μου βάλεις λίγο χεράκι πριν κοιμηθούμε;
Λάκης: Άσε με βρε Ρούλη να κοιμηθώ, δεν έχω όρεξη!
Ρούλης: Έλα βρε μωρό μου… Βάλε μου λίγο χεράκι…
Λάκης: Βρε Ρούλη θα με αφήσεις να κοιμηθώ; Σου είπα ότι δεν έχω όρεξη!
Ρούλης: Έλα μωρέ Λάκη μου… Δεν αξίζω κι εγώ μια χάρη;

Τι να κάνει κι ο Λάκης, για να σταματήσει ο Ρούλης αποφασίζει και του χώνει όλο το χέρι μες τον κώλο. Όπως το έχει μέσα, νιώθει να αγγίζει κάτι σκληρό. Έκπληκτος, όταν το βγάζει, βλέπει ότι κρατάει ένα…ρολόι!
Και ο Ρούλης: Happy birthday to yououou!