Ήταν να το δούμε κι αυτό! Οι αριστεροί τύπου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Π.Α.ΜΕ. ξαφνικά έγιναν πολύ θρήσκοι. Η αφορμή; Ένας μουσουλμάνος λαθρομετανάστης, ο οποίος ένιωσε να του θίγονται τα «ιερά και τα όσια» όταν ένας αστυνομικός διανοήθηκε να του κάνει έλεγχο για ναρκωτικά, ψάχνοντας ανάμεσα σε φωτοτυπημένα φύλλα μινιατούρας κάποιων αποσπασμάτων του Κορανίου, που είχε τυλιγμένα σε μια χαρτοπετσέτα στην τσέπη του. Ο αστυνομικός όμως ήταν «απρόσεκτος» και τα φύλλα έπεσαν χάμω, ενώ κατ’ άλλους τα ποδοπάτησε.

Και οι υστερικές «αντιρατσιστικές» κραυγές δεν άργησαν να έρθουν. Και από ποιους ήρθαν οι κραυγές; Εκτός των γνωστών απάτριδων κι απ’ όσους μάχονται το ελληνικό θρησκευτικό κατεστημένο. Φυσικά κάποιος αναγνώστης αυτής εδώ της ιστοσελίδας, θα αναρωτηθεί: «Για κάτσε ρε μεγάλε. Εσύ δηλαδή δεν το αντιμάχεσαι; Τους έχεις αλλάξει τα φώτα των παπάδων».

Ασφαλώς αγαπητέ αναγνώστη και θα συνεχίσω να τους χτυπάω αλύπητα. Όταν λέμε όμως ότι είμαστε εναντίον της θρησκείας, δεν κάνουμε καμμιά εξαίρεση και πόσο μάλλον για τον Ισλαμισμό. Εδώ είναι που τρελαίνεται κάποιος. Οι παραπάνω «ανθρωπιστές του Da Capo» ενώ δεν δείχνουν κανέναν σεβασμό στον Χριστιανισμό (και καλά κάνουν), δείχνουν μια ανεξήγητη(;) εκτίμηση για το αίσχος μια θρησκείας χάριν της οποίας υπάρχουν σήμερα οι Ταλιμπάν και ο Νόμος της Σαρία.

Με άλλα λόγια, αντί αυτοί οι υποκριτές και Φαρισαίοι που καλύπτονται με τον μανδύα του προοδευτισμού (τρομάρα τους) να αντιδρούν στην σταδιακή ισλαμοποίηση της Ελλάδος που συντελείται, συνεχίζουν να πιπιλίζουν την καραμελίτσα περί ρατσισμού, καταπάτησης δικαιωμάτων και δεν συμμαζεύεται.

Ποιων τα δικαιώματα καταπατούνται κύριοι; Αυτών που μπαίνουν παράνομα στη χώρα, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν; Αυτών που σφάζουν για 10€; Αυτών που έχουν εκτινάξει την εγκληματικότητα στα ύψη; Πότε είχαν δικαιώματα όλοι αυτοί και τα έχασαν στην Ελλάδα;
Για τον σεβασμό ποιας θρησκείας μιλάτε; Αυτής της θρησκείας που στέλνει στην αγχόνη ως πόρνες, βιασμένα κοριτσάκια; Αυτής που στο όνομά της, ανατινάζονται τα αγάλματα μια άλλης θρησκείας (του Βουδισμού); Αλήθεια κύριε Βαλλιανάτε, έχετε αναρωτηθεί τι τύχη θα είχατε στο Ιράν, αν τολμούσατε να μιλήσετε εκεί για δικαιώματα των ομοφυλόφιλων;
Πείτε βρε «ανθρωπιστές», ποιοι από σας τολμούν να κοιμηθούν με ανοιχτό παράθυρο, όπως 20 χρόνια πριν, γνωρίζοντας ότι κάπου κοντά σας υπάρχουν ένα σωρό τριτοκοσμικοί λαθρομετανάστες; Ή μήπως λέτε τα όσα λέτε, επειδή ακριβώς δεν συγχνωτίζεστε με δαύτους και τους βλέπετε μόνο από την τηλεόραση;
Κυρία Δάμα της Ελευθεροτυπίας, να υποθέσουμε ότι σαν γυναίκα είστε υπέρ του «ιερού και του όσιου» που πρεσβεύει η μπούργκα των γυναικών Ταλιμπάν; Σας βρίσκει σύμφωνη σαν γυναίκα το ισλαμικό «έθιμο» της κλειτοριδεκτομής; Λύστε μας επίσης αυτή εδώ την απορία: Πως γίνεται κάποιος που «δεν καταλαβαίνει Χριστό» από ελληνικά, να λέει στα…ελληνικά «Είναι το Κοράνι. Το διαβάζω πρωί και βράδυ. Όπως εσείς προσεύχεστε στο Ευαγγέλιο, έτσι κι εμείς έχουμε το Κοράνι»;

Σε ποια ευνομούμενη χώρα θα τολμούσαν όλοι αυτοί οι τριτοκοσμικοί άπλυτοι λαθραίοι, να τα κάνουν γυαλιά καρφιά και δεν θα τους είχαν στείλει «σούμπιντο» από κει που ήρθαν; Στην Ιταλία μήπως;

Το βέβαιο είναι, ότι αυτές οι «αυθόρμητες» διαδηλώσεις των παράνομων (αυτό θα πρέπει να τονιστεί) μεταναστών, δεν ήταν τυχαίες. Κάποιοι μετράνε αντιδράσεις. Το επόμενα «συμβάντα», προάγγελοι μιας «πορτοκαλί επανάστασης» ίσως δεν είναι και πολύ μακριά. Μόνο που κανείς δεν εγγυάται ότι θα είναι αναίμακτα. Ο κόμπος φτάνει στο χτένι…

Παλαιότερα, τα σπίτια ενός χωριού μετριόντουσαν με τους…φούρνους τους. Οι χωρικοί, δηλαδή, δεν έλεγαν ότι «το χωριό μου έχει τόσα σπίτια» αλλά «τόσους φούρνους», επειδή κάθε σπίτι είχε και το δικό του φούρνο, για να ψήνει το ψωμί του.

Είναι γνωστό και το ανέκδοτο του Κολοκοτρώνη με τον Άγγλο φιλέλληνα Κνόου. Ο τελευταίος, που μιλούσε αρκετά καλά τη γλώσσα μας και θαύμαζε το Γέρο για την τόλμη και την εξυπνάδα του, τον ρώτησε κάποτε, αν το χωριό που γεννήθηκε ήταν μεγάλο.
– Όχι και τόσο, αποκρίθηκε ο Κολοκοτρώνης. Δεν πιστεύω να έχει παραπάνω από εκατό φούρνους…
Ο Άγγλος, που δεν ήξερε ότι με το «φούρνος» εννοούσε «σπίτι», τον κοίταξε ξαφνιασμένος.
– Και δεν είσαι ευχαριστημένος, στρατηγέ; τον ρώτησε. Εμένα το δικό μου χωριό δεν έχει περισσότερους από δυο φούρνους!
– Βρε τον κακομοίρη! είπε τότε ο Κολοκοτρώνης. Και πώς ζεις σε τέτοια μοναξιά;

Όταν λοιπόν στα χωριά αυτά πέθαινε κανένας νοικοκύρης, οι φίλοι του έλεγαν: «Ο φούρνος του μπάρμπα Νότη γκρέμισε», εννοώντας ότι με το θάνατο το αρχηγού της οικογένειας, το σπίτι του γκρέμιζε, χανόταν.

Από τη μεταφορική λοιπόν αυτή φράση, βγήκε η έκφραση «Κάποιος φούρνος γκρέμισε», ή «Κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε» που τη λέμε σήμερα, άγνωστο γιατί, όταν μας επισκέπτεται κάποιος, που έχουμε να δούμε πολύ καιρό.

Πολλά μεγάλα προβλήματα του ελληνικού έθνους έχουν γίνει πλέον ορατά σε όλους εκτός από την πολιτική ηγεσία, η οποία, παρακάμπτοντας τον κοινό νου, στοχεύει επίμονα αλλού. Αυτό δημιουργεί σε κάποιους την απορία μήπως η ηγεσία είναι τόσο εξωκοσμική, τόσο αθώα, που πραγματικά αδυνατεί να συλλάβει ειδικά το προφανές.

Ως εξ αυτού, αναπτύσσεται εις το διηνεκές μια «συμβουλευτικού» τύπου αρθρογραφία, από καλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν γνωστά πράγματα, προτρέποντας, εκλιπαρώντας ή απειλώντας τους υπεύθυνους να δράσουν. Η αγαθή πρόθεση των κυβερνώντων υπέρ του έθνους, του λαού, του δικαίου κ.λπ. προϋποτίθεται. Λίγη πληροφόρηση τους λείπει μόνο, ίσως και λίγη θέληση να υπερνικήσουν την αδράνεια. Αν τους τα παράσχουμε, τι θα τους εμποδίσει πλέον να δράσουν υπέρ του κοινού οφέλους;

Έτσι κάπως σκέφτεται και ο απλός άνθρωπος, όταν σε μικρό κύκλο προσφέρεται να κάνει την κριτική του, να βάλει νοερά σε τάξη τα κακώς κείμενα, να παροτρύνει τους κυβερνήτες να δράσουν επιτέλους όπως -έτσι νομίζει- θα επιθυμούσαν και οι ίδιοι, αν ήξεραν μόνο το πώς, για το καλό του τόπου.

Από καιρού εις καιρόν πέφτει κανείς παρά ταύτα επάνω σε κάποιον αυτόπτη μάρτυρα, κάποιο γεγονός και ντοκουμέντο που αποτελεί απόδειξη ότι οι ιθύνοντες όντως γνωρίζουν τα πράγματα πολύ καλά και αν αργότερα φάνηκαν να λένε ή να πράττουν τα αντίθετα, μόνο αθώοι δεν ήταν.

Ένα τέτοιο ντοκουμέντο είναι το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων για το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος του Φεβρουαρίου 1993. Στην επιτροπή αυτή συμμετείχαν, εκτός από βουλευτές όπως ο Παναγιώτης Κρητικός, ο Στέλιος Παπαθεμελής, o Μιχαήλ Στυλιανού και ο Μανώλης Δρεττάκης, και οι κυρίες Ντόρα Μπακογιάννη και Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.

Το πόρισμα ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι με την υπογεννητικότητα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος «παίρνει τεράστιες εθνικές διαστάσεις που μπορούν να απειλήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα». Η πτώση του δείκτη γεννητικότητας από 2,09 το 1982 σε 1,4 το 1990, συνεχίζει το πόρισμα, «απειλεί πλέον σοβαρά την ανανέωση και διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής».

Ώστε το 1993 ακόμα και ο Συνασπισμός έβλεπε κινδύνους για την ελληνική φυλή, ενώ σήμερα αποφαίνεται ότι όποιος αμφισβητεί την ελληνικότητα των…Πακιστανών ή των όποιων λαθρομεταναστών αποκτούν ελληνικά χαρτιά είναι ρατσιστής! Και η κ. Φάνη Πετραλιά εμάχετο το 1993 υπέρ της εθνικής μας ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας ως αγαθών υπό διακινδύσευσιν, ενώ η κ. Μπενάκη, ως πρόεδρος της Βουλής, δώδεκα χρόνια αργότερα εξηγούσε ψύχραιμα στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, εκπροσωπούσα τους τριακόσιους βουλευτές της Βουλής της Ελλήνων, ότι «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της…ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη»! Όντως, νέα μηνύματα κομίζει η πολιτική μας ελίτ για το έθνος!

Το πόρισμα του 1993 αναφέρεται και στις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης, αλλά με διαμετρικά αντίθετη θεώρηση από σήμερα: Αφού χαιρετίζει πρώτα την είσοδο ομογενών Ποντίων και Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα, των οποίων «οι κοινές πολιτιστικές ρίζες και η Ορθοδοξία βοηθούν πολύ στην προσαρμογή και αφομοίωσή τους από την ελληνική κοινωνία», καταγγέλλει την «αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών-αλλοδαπών, κυρίως μουσουλμάνων από αφρικανοασιατικές χώρες», που «δημιουργούν σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα (προστριβές στην αγορά εργασίας, αύξηση της εισφοροδιαφυγής με μεγάλες συνέπειες στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αύξηση εγκληματικότητας, διακίνηση ναρκωτικών κ.λπ.)».

Αυτοί «δεν μπορούν να προσαρμοστούν προς την ελληνική κοινωνία λόγω του τελείως διαφορετικού πολιτισμού του Ισλάμ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένα ακόμα καρναβάλι της Eurovision έλαβε τέλος. Μαζί μ’ αυτό, ευτυχώς για μας, κόπηκε μαχαίρι και ο «εθνικός» παροξυσμός, που καλλιεργήθηκε κατά κύριον λόγο από εκπροσώπους του τρίτου φύλου και κάτι «πρωινατζούδες» και «μεσημεριανούδες» που κλήθηκαν να υποδυθούν και τον ρόλο του αμερόληπτου και αντικειμενικού «δημοσιογράφου» (και δυστυχώς αυτός ο παραλογισμός επεκτάθηκε και στο διαδίκτυο).

Ευτυχώς φάγαμε μαύρο (ούτε καν από τα τρία το μακρύτερο) και ήρθαμε στα σύγκαλά μας (ήρθαμε όμως;). Καλό παιδί ο Sakis, συμπαθέστατο, με θετική ενέργεια, αλλά όχι και εθνικός ήρωας χάριν ενός σαχλοπόπ της σειράς (στην προσωπική του δισκογραφία έχει και καλύτερα τραγούδια), που με το στανιό κάποιοι προσπάθησαν να προβάλλουν ως το «άσμα ασμάτων» και μιας χορογραφίας τύπου «κουνάω τα χεράκια και χοροπηδάω σαν κατσικάκι».

Αυτή η έπαρση, που στην τελική μας ζάλισε τον έρωτα, έκανε αρκετούς να επιθυμούν την ήττα ως λύτρωση απ’ αυτή την ακατάσχετη «γιουροβισιονολογία», που σίγουρα θα χτυπούσε κόκκινο σε ενδεχόμενη νίκη.

Ευχαριστούμε σύντροφοι της Eurovision για τις ντομάτες :ntomates: που ξοδέψατε για χάρη μας, αν κι αυτές πρέπει να τις φάνε αυτοί που ξοδεύουν άφθονο κρατικό χρήμα για τέτοιες μπούρδες.

Με τις υγείες μας…

Η ιδέα του να λειτουργούμε βάσει του σεβασμού μας προς την θρησκεία θυμίζει την εντολή του Μωσαϊκού νόμου: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Ας υποθέσουμε όμως, ότι ο πατέρας σου και η μητέρα σου είναι εγκληματίες· δεν θα άξιζαν τον σεβασμό σου. Θα πρέπει λοιπόν να σεβόμαστε τους θρησκευόμενους ανθρώπους; Ναι, εφ’ όσον δεν είναι αντικοινωνικοί και δεν σκοπεύουν να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους αντιλήψεις στους άλλους.

Ωστόσο, ακόμη κι αν τους σεβόμαστε ως άτομα που ζουν ευπρεπώς και δεν ενοχλούν τους συνανθρώπους τους, δεν μπορούμε να σεβόμαστε τις πεποιθήσεις τους. Η θρησκευτική πίστη, που σημαίνει ισχυρή πεποίθηση σε κάτι παρά την απουσία απόδειξης, αποτελεί προδοσία της ανθρώπινης ευφυίας, υπονομεύει την επιστημονική γνώση και την καλλιέργεια ήθους. Σε περίπτωση που υπήρχαν σοβαρές αποδείξεις για τα δόγματά τους, τότε δεν θα επρόκειτο για πίστη αλλά για γνώση.

Θα πρέπει βεβαίως να δείξουμε κάποια επιείκεια στους σκεπτικιστές του Μεσαίωνα, που ισχυρίζονταν, ότι σέβονταν το Χριστιανισμό, προκειμένου να γλυτώσουν το κάψιμο στην πυρά, και τους αποστάτες του Μουσουλμανισμού, οι οποίοι ζουν σε χώρες, όπου η έλλειψη πίστης στον Μουσουλμανισμό θεωρείται βαρύ αδίκημα. Εμείς όμως, που ζούμε σε μία σχετικά φιλελεύθερη κοινωνία, δεν έχουμε δικαιολογία. Για την ακρίβεια εμείς έχουμε χρέος να στηρίξουμε τα θύματα της θρησκευτικής καταπίεσης, όπου γης, βγαίνοντας από το «ευυπόληπτο» καβούκι μας και εκφράζοντας ευθαρσώς τις απόψεις μας. Η ελευθερία του λόγου είναι πιο σημαντική από τον σεβασμό.

Ο σκεπτικισμός είναι ζήτημα ανάλογης βαρύτητας, διότι είναι η πύλη που οδηγεί στην γνώση· χωρίς όμως την ελεύθερη εκφορά του λόγου, ούτε οι ιδέες των σκεπτικιστών διαδίδονται, ούτε επιτυγχάνεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση. Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική θρησκευτική ελευθερία χωρίς ελευθέρωση από τα δεσμά της θρησκείας, πράγμα που εμπίπτει στην αντίληψη περί ελεύθερου λόγου. Όπως έγραψε ο Τζ. Σ. Μιλλ, καμμία ιδέα δεν μπορεί να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα έκφρασης της αντίθετης άποψης.

Στην έννοια του ελεύθερου λόγου θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και το δικαίωμα των ανθρώπων να γελούν με τις παράλογες ιδέες. Πράγματι το γελοίο –των σατιρικών καρτούνς του Μωάμεθ συμπεριλαμβανομένων– αποτελούσε ανέκαθεν σημαντικό στοιχείο της ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών σχετικά με οποιοδήποτε θέμα και όχι μόνο όσον αφορά στην θρησκεία. Χωρίς αυτήν την ελεύθερη ανταλλαγή δεν θα υπήρχε πρόοδος στην γνώση και στην κοινωνία.

Οι απολυταρχικοί εξτρεμιστές οποιασδήποτε θρησκείας η αίρεσης θέτουν την πίστη ως το πρωταρχικό ζητούμενο και αδιαφορούν παντελώς για την ελευθερία. Στην ημερησία διάταξη ακολουθούν η λογοκρισία και η βία. Σε μία κοινωνία, όπου κυριαρχεί η θρησκευτική ορθοδοξία, δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία. Παρεμπιπτόντως το ξέσπασμα βίας, που προκλήθηκε από τα δανέζικα καρτούνς, σχεδιάστηκε από φανατικούς ισλαμιστές, οι οποίοι δημοσίευσαν σε μουσουλμανικές χώρες μία υπερβολική εκδοχή τους τέσσερις μήνες μετά την δημοσίευση των πρωτοτύπων.

Αρκετοί μετριοπαθείς μουσουλμάνους, ενώ σε γενικές γραμμές καταδικάζουν την βία, προσθέτουν: «Οι άνθρωποι όμως δεν πρέπει να προσβάλλουν την θρησκεία». Γιατί όχι; Κανείς δεν καταγγέλλει την διακωμώδηση των πολιτικών απόψεων, για τις οποίες δικαιούμαστε να προχωρήσουμε σε ελεύθερο διάλογο. Στην πραγματικότητα αληθινός σεβασμός για την θρησκεία θα επέτρεπε τον ελεύθερο διάλογο ούτως, ώστε να αναδειχθεί η αλήθεια. Προς το παρόν όμως η θρησκεία γίνεται αποδεκτή ως θέσφατο, και δεν υπάρχει περιθώριο για πραγματική έρευνα και ελεύθερο λόγο. Αυτό σημαίνει, ότι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι συνειδητοποιούν, ότι δεν μπορούν να σταθούν σε μία έλλογη συζήτηση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »